Pijlinktvissen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pijlinktvissen
Gewone pijlinktvis - Loligo vulgaris
Gewone pijlinktvis - Loligo vulgaris
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Mollusca (Weekdieren)
Klasse: Cephalopoda (Koppotigen)
Onderklasse: Coleoidea
Superorde: Decapodiformes
Orde
Teuthida
Naef, 1916
Portaal  Portaalicoon   Biologie
De papegaaiachtige bek van de reuzeninktvis.
Drogen van pijlinktvissen in Iwami, Tottori prefecture, Japan.

De pijlinktvissen (Teuthida) zijn een grote, diverse groep zeeweekdieren.

Kenmerken[bewerken]

Zoals alle koppotigen, hebben pijlinktvissen een kop, zijn symmetrisch en bevinden hun ledematen zich in een kring rond hun mond. De pijlinktvis heeft in tegenstelling tot de octopus tien ledematen, waarvan acht armen en twee langere voedingstentakels. Ook beschikken ze over het vermogen om inkt uit te scheiden als ze bedreigd worden. Als inwendig skelet is er één enkele vlakke chitineuze plaat die binnen de zachte weefselstructuur is ingebed. Ze hebben een gespecialiseerde voet die tot sifon is omgebouwd en die hen toelaat te bewegen door water onder druk te verplaatsen.

Pijlinktvissen danken hun naam aan hun uiterlijk. Aan hun achterlijf hebben ze twee zijwaarts gerichte vinnen, waardoor ze in een 'pijlvorm' hebben. De pijlinktvis heeft twee kieuwen en een uitgebreid gesloten vaatstelsel dat uit een systemisch hart en twee kieuwharten bestaat.

De meeste pijlinktvissen worden niet groter dan 60 cm, maar de reuzeninktvis kan naar verluidt tot 20 m groot worden. Hiermee is dit het grootste ongewervelde dier ter wereld. In 2007 is echter ontdekt dat de kolossale inktvis nog groter wordt. Traditioneel wordt de reuzenpijlinktvis afgebeeld als een levensgevaarlijk monster maar dit beeld is achterhaald.

Voortplanting[bewerken]

Wanneer ze in het voorjaar hun eitjes gaan leggen, trekken ze naar het Noorden. De eitjes hangen als het ware samen als 'snoeren', die wel eens aanspoelen op het strand.

Leefwijze[bewerken]

Pijlinktvissen zijn jachtdieren en hebben een unieke jachtmethode. Tijdens het jagen lokaliseert een pijlinktvis zijn prooi, met zijn ogen. Ze boren zich door een school vissen heen en met een snelle beweging grijpen ze hun prooi. Na zonsondergang of als er om een andere reden te weinig licht is, lichten de pijlinktvissen zelf op. Zeer bijzonder is dat ze over een bepaald soort 'filter' beschikken die het hen mogelijk maakt kleuren te gebruiken en herkennen tijdens het onderling communiceren.

Pijlinktvissen zijn uitsluitend vleesetend. Ze voeden zich met andere ongewervelden en met vissen. De pijlinktvis heeft gewoonlijk twee verlengde tentakels, die vooral gebruikt worden voor de vangst van voedsel.

Verspreiding en leefgebied[bewerken]

In de Noordzee komen drie soorten vrij algemeen voor; de Gewone pijlinktvis (Loligo vulgaris), de Noordse pijlinktvis (Loligo forbesii) en de Kleine pijlinktvis (Alloteuthis subulata). Ze komen ook voor in de Grote Oceaan.

Gastronomie[bewerken]

In diverse keukens, van de Japanse tot de Italiaanse, is de pijlinktvis een bekende lekkernij. In veel vismarkten en restaurants staan ze bekend onder de naam calamari, het Italiaanse woord voor deze dieren.

Classificatie[bewerken]

De classificatie van de Teuthida volgens de "Current Classification of Recent Cephalopoda" [1], die stamt uit 2001.

Onderorde Myopsina

Onderorde Oegopsina

Bronnen, noten en/of referenties