Primera División 1938 (Uruguay)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Primera División
Vlag van Uruguay
Land Uruguay
Bond AUF
Competitie Primera División
Seizoensdetails
Seizoen 1938
Kampioen CA Peñarol
Topscorer(s) Atilio García (Club Nacional de Football)
Aantal clubs 11
Gedegradeerd Geen
Algemeen
Opgericht 1900
Website auf.org.uy
Navigatie
Vorige     Volgende
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Het seizoen 1938 van de Primera División was het 35e seizoen van de hoogste Uruguayaanse voetbalcompetitie.

Teams[bewerken]

Er namen elf ploegen deel aan de Primera División tijdens het seizoen 1938. Negen ploegen wisten zich vorig seizoen te handhaven en Liverpool FC promoveerde vanuit de Divisional Intermedia nadat ze Racing Club de Montevideo versloegen in promotie/degradatiewedstrijden. Racing mocht ondanks het verlies toch in de Primera División blijven; er degradeerde uiteindelijk dus niemand.

Primera División 1938 (Uruguay) (Uruguay (hoofdbetekenis))
Montevideo
Montevideo
Alle teams in de Primera División 1938 waren afkomstig uit Montevideo.
Club Stad Stadion Vorig seizoen
CA Bella Vista Montevideo Parque Bella Vista 8e
Central FC Montevideo Parque Fraternidad 6e
CA Defensor Montevideo Parque Rodó 10e
Liverpool FC Montevideo Estadio Belvedere 1uparrow green.svg 1e (Int.)
Montevideo Wanderers FC Montevideo Estadio Parque Alfredo Víctor Viera 3e
Club Nacional de Football Montevideo Estadio Centenario 2e
CA Peñarol Montevideo Estadio Centenario 1e
Racing Club de Montevideo Montevideo Cancha Reducto 7e
Rampla Juniors FC Montevideo Parque Nelson 5e
CA River Plate Montevideo Olimpia Park 4e
IA Sud América Montevideo Las Acacias 9e

Competitie-opzet[bewerken]

Alle clubs speelden tweemaal tegen elkaar. De ploeg met de meeste punten werd kampioen. De ploeg die laatste werd moest het in de nacompetitie opnemen tegen de kampioen van de Divisional Intermedia, met een plekje in de Primera División van volgend seizoen als inzet.

Kwalificatie voor internationale toernooien[bewerken]

De winnaar van de competitie plaatste zich voor de Copa Ricardo Aldao (afgekort tot Copa Aldao). Deze beker werd betwist tussen de landskampioenen van Argentinië en Uruguay om zo te bepalen wie zich de beste Rioplatensische ploeg zou mogen noemen.[1]

Torneo de Honor[bewerken]

Voorafgaand aan het seizoen werd het Torneo de Honor gespeeld tussen de ploegen in de Primera División. Dit toernooi werd gewonnen door Club Nacional de Football.

Eerste seizoenshelft[bewerken]

CA Peñarol was titelverdediger en zij begonnen het seizoen tegen promovendus Liverpool FC. Deze wedstrijd wonnen ze met 2–0. Concurrent Nacional (de nummer twee van vorig seizoen) verloor tijdens de eerste speelronde met 3–2 van CA River Plate, waardoor er direct een gat was tussen de twee rivalen. De daaropvolgende wedstrijden wonnen Peñarol en Nacional allebei. Pas tijdens de zesde speelronde leed Peñarol het eerste puntenverlies: de Aurinegros verloren met 2–1 van Montevideo Wanderers. Nacional, dat zelf wel won, kwam daardoor op gelijke hoogte en nam een speelronde later de koppositie alleen in handen, omdat Peñarol tegen Central FC niet verder kwam dan een 2–2 gelijkspel.

Op 28 augustus stonden de twee rivalen tegenover elkaar met de koppositie als inzet.[2] Peñarol versloeg hun rivaal met 3–1 en nam zo weer de eerste plaats over. Omdat de competitie een oneven aantal ploegen kende was er elke week een ploeg die niet in actie hoefde te komen. Tijdens de tiende speelronde was dat Nacional, waardoor Peñarol hun voorsprong tijdelijk vergrootte. Een wedstrijd later (de laatste speelronde van de eerste seizoenshelft) bracht Nacional het verschil weer terug tot één punt omdat het nu Peñarol was dat niet hoefde te spelen. Halverwege de competitie had Peñarol zeventien punten, Nacional had zestien punten en op de derde plaats stond Montevideo Wanderers met dertien punten. Promovendus Liverpool had nog niet gewonnen en bezette met drie punten de laatste plaats.

Tweede seizoenshelft[bewerken]

De tweede seizoenshelft nam Nacional revanche voor hun eerdere verlies tegen River Plate door de Darseneros met 10–0 te verslaan. Dit was de grootste overwinning in de Primera División sinds 1920 en de grootste overwinning sinds de invoering van het profvoetbal.[3] Omdat zowel Nacional als Peñarol de wedstrijden daarna wonnen, bleef het onderlinge verschil intact. Montevideo Wanderers had hun eerste drie duels in de tweede seizoenshelft allemaal verloren en zij waren ingehaald door Central en River Plate.

Tijdens de zeventiende speelronde leden de twee titelfavorieten allebei puntverlies: Peñarol speelde gelijk tegen Montevideo Wanderers en Nacional verloor van Racing. In diezelfde speelronde boekte Liverpool hun eerste zege van het seizoen (3–1 tegen CA Defensor), maar hun achterstand op de een-na-laatste (IA Sud América) was nog altijd vijf punten. Een speelronde later verloor Liverpool met 2–0 van Sud América, waardoor ze de laatste plaats niet meer konden ontlopen.

In speelronde achttien en negentien leed Nacional wederom puntverlies: CA Bella Vista en Sud América speelden allebei gelijk tegen de Tricolores. Peñarol won wel twee keer en breidde hun voorsprong uit naar vier punten. Met nog twee duels te spelen betekende dit dat ze aan één punt genoeg hadden om landskampioen te worden. Op 4 december lukte dat in een onderlinge confrontatie niet: Nacional won met 2–1 en bracht Peñarol de tweede nederlaag van het seizoen toe. Een wedstrijd later was het wel raak: door met 4–2 van Racing te winnen pakte Peñarol voor de vierde maal op rij de landstitel. Het was voor het eerst dat een ploeg vier keer op rij kampioen van Uruguay wist te worden.

Tijdens de laatste speelronde hoefde Peñarol niet te spelen. De remise tussen Nacional en Defensor betekende dat de Tricolores uiteindelijk op 31 punten kwamen, drie minder dan Peñarol. Met 25 punten werd Central derde. Het was de tweede keer dat Central in de top-drie was geëindigd (na 1920) en de eerste keer dat ze dat deden in het professionele tijdperk. Montevideo Wanderers (22 punten) en Bella Vista (20 punten) completeerden de top-vijf. Liverpool behaalde in hun eerste seizoen in het profvoetbal 7 punten en moest in de nacompetitie hun plekje voor volgend seizoen proberen veilig te stellen.

Eindstand[bewerken]

Club Sp. W G V Pnt. DV DT DS
Simple gold crown.svg CA Peñarol 20 16 2 2 34 62 24 +38
2. Club Nacional de Football 20 14 3 3 31 59 20 +39
3. Central FC 20 9 7 4 25 36 26 +10
4. Montevideo Wanderers FC 20 9 4 7 22 35 27 +8
5. CA Bella Vista 20 6 8 6 20 24 30 –6
6. CA Defensor 20 6 7 7 19 37 35 +2
7. CA River Plate 20 6 7 7 19 27 37 –10
8. Racing Club de Montevideo 20 4 8 8 16 23 30 –7
9. IA Sud América 20 5 4 11 14 32 54 –22
10. Rampla Juniors FC 20 3 7 10 13 28 45 –17
11. Liverpool FC 20 1 5 14 7 17 52 –35


Legenda[bewerken]

Kleur Kwalificatie voor
Copa Aldao 1938
Play-offs tegen degradatie naar Divisional Intermedia 1939
Winnaar Primera División 1938
ANTIGUO ESCUDO PEÑAROL MONTEVIDEO-7.png
CA Peñarol
14e titel

Play-offs[bewerken]

Hekkensluiter Liverpool FC nam het op tegen CA Progreso, de kampioen van de Divisional Intermedia, om deelname aan de Primera División van volgend seizoen. De play-offs werden gespeeld over twee wedstrijden. Indien beide ploegen eenmaal wonnen (of beide duels eindigden gelijk), dan werd er een beslissingsduel gespeeld.


Heenduel
Liverpool FC 3 - 1 CA Progreso Montevideo

Terugduel
CA Progreso 3 - 2 Liverpool FC Montevideo

2–2 op basis van wedstrijdpunten, een beslissingsduel moest worden gespeeld.


31 december 1938
Liverpool FC 2 - 1 CA Progreso Montevideo
Gorla Goal 39'
Cerviño Goal 59'
Verslag Goal 9' Píriz

Liverpool FC blijft in de Primera División. CA Progreso blijft in de Divisional Intermedia.

Topscorers[bewerken]

De topscorerstitel ging met twintig doelpunten naar Atilio García van Club Nacional de Football. Hij was de eerste buitenlander die topscorer van de Primera División werd sinds de invoering van het profvoetbal.[4]

Speler Club Goals
1. Vlag van Argentinië Atilio García Club Nacional de Football 20