Reiziger zonder bagage

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Reiziger zonder bagage is een hoorspel in twee delen naar het toneelstuk Le voyageur sans bagage (1937) van Jean Anouilh. Het werd op 29 juni 1980 onder de titel Traveller Without Luggage door de BBC uitgezonden, in de bewerking van John Whiting. De AVRO zond het uit vanaf 26 oktober 1982. Voor de vertaling zorgde Tom van Beek. De regisseur was Hero Muller.

Delen[bewerken]

  • Deel 1 (duur: 59 minuten)
  • Deel 2 (duur: 53 minuten)

Rolbezetting[bewerken]

Inhoud[bewerken]

Op het einde van de Eerste Wereldoorlog wordt Gaston gevonden in een rangeerstation. Hij kan zich niets meer herinneren en wordt in een psychiatrisch ziekenhuis geplaatst, waar de directeur, Dr. Bonfant, hem gebruikt als tuinman en ook als manusje-van-alles. Als deze directeur met pensioen gaat, is zijn opvolger Dr. Albert Jiberlin. Die volgt zijn zieken nauwlettender en hij poogt te allen prijze hun geheugen te stimuleren. Zijn tante, de hertogin Dupont-Dufort, organiseert zelfs ontmoetingen met de families die de aan geheugenverlies lijdende patiënten menen te herkennen. De familie Renaud maakt daar deel van uit, maar als Gaston, die inderdaad "Jacques" zou zijn, het weinig vleiende portret hoort dat ze van hem maken (een gewelddadig kind, later een rokkenjager zonder respect voor zijn moeder, zijn broer en zijn schoonzuster enz.), verkiest hij te zeggen dat hij niets gemeen heeft met de Renauds, zelfs al slaat de vermelding van een klein litteken onder het schouderblad hem met verstomming. Kunnen we "onze familie", "ons verleden" kiezen? Kunnen we schoon schip maken met de hinderlijke gebeurtenissen uit ons vroegere leven en herbeginnen op een nieuwe basis als, ten gevolge van God weet wat, onze persoonlijkheid is veranderd?

Externe link[bewerken]