Naar inhoud springen

Riff

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Een riff is een ritmisch basispatroon. Het begrip komt uit het Engels. In klassieke muziek wordt de term ostinato gebruikt.

Voorbeelden van riffs zijn de intro's van composities. Riffs kunnen ook een repeterende eigenschap hebben. Ze komen dan iedere keer weer in een compositie om de hoek kijken en fungeren op die manier als een fundament voor de melodie.

Voorbeelden:

Smoke on the Water - intro met powerakkoorden
Typische gitaarintro van Chuck Berry

Varia[bewerken | brontekst bewerken]

  • Total Guitar, een Brits vakblad voor gitaristen, vroeg zijn lezers in 2010 naar het lied met de beste riff van het afgelopen decennium. De winnaar was Plug In Baby, een nummer uit 2001 van Muse.
  • Datzelfde tijdschrift organiseerde in 2009 de verkiezing van de beste riff aller tijden. Toen kwam Voodoo Chile van Jimi Hendrix als winnaar uit de bus.
  • Soms worden riffs hergebruikt (of geplagieerd). De riff van Day Tripper van The Beatles kwam terug in de uitvoering van What'd I Say van John Mayall's Bluesbreakers.
  • Niet zelden worden de termen een riff en lick met elkaar verward. Een lick is echter een reeks snel op elkaar volgende noten. Waar een riff een duidelijk dragende functie in een compositie heeft hoeft dat voor een lick niet te gelden. De term lick is net als riff vooral in zwang onder gitaristen en bassisten maar is eveneens toepasbaar bij ieder ander type instrument dat voor melodiespel is te gebruiken. Deze kan zowel in een riff als in een melodische solo zijn verwerkt en kan ook onderdeel zijn van het muzikale vocabulaire van een muzikant om deze toe te passen in een improvisatie. De eerste zeven noten van de riff van Eric Claptons Layla zijn een duidelijk voorbeeld van een lick.