Chuck Berry

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Chuck Berry
Berry in Örebro, Zweden, 18 juli 2007
Berry in Örebro, Zweden, 18 juli 2007
Algemene informatie
Volledige naam Charles Edward Anderson Berry
Geboren 18 oktober 1926
Land Verenigde Staten
Werk
Jaren actief 1951 - heden
Genre(s) rock-'n-roll
blues
Instrument(en) gitaar
Label(s) Chess, London, Mercury, Atco
Officiële website
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
Bekende instrumenten
Gibson ES-125
Gibson ES-335
Gibson ES-355
Portaal  Portaalicoon   Muziek
Chuck Berry, You can't catch me, 1956.
Typische gitaarintro van Chuck Berry

Charles Edward Anderson Berry (St. Louis, Missouri, 18 oktober 1926), bekend als Chuck Berry, is een Amerikaans gitarist, zanger en componist. Berry wordt beschouwd als de belangrijkste tekstschrijver van het rock 'n' roll tijdperk en was een van de eerste leden van de Rock and Roll Hall of Fame (1986). In 1982 werd hij opgenomen in de Nashville Songwriters Hall of Fame. Berry staat vierde op de lijst van beste songschrijvers uit de popmuziek die het tijdschrift Rolling Stone in 2015 publiceerde.

Biografie[bewerken]

Pianist Johnnie Johnson had de band Sir Johns Trio en nodigde Chuck Berry in 1952 uit mee te spelen als vervanging voor de zieke saxofonist. Snel nam Berry de leiding van de band over. Hij componeerde zijn liedjes in samenwerking met Johnson (die twintig jaar zou meespelen met zijn nummers) en liet ze registreren met "Chuck Berry" als enige componist-schrijver.

Berry's eerste hit Maybellene (1955) is een van de eerste rock-'n-roll-nummers. In de vier singles daarna, aldus pophistoricus Charlie Gillett, leverde Berry scherpe kritiek op onderdelen van de Amerikaanse maatschappij: in Thirty days op de rechtspraak, in No money down op het systeem van op krediet kopen, in Roll over, Beethoven op de zogenaamde 'echte' cultuur en in Too much monkey business op dat alles en nog veel meer.[1]

Toch was zijn eerste hit na Maybellene pas School day uit 1957. De tekst ervan beschrijft in de tweede persoon hoe de jeugd het schoolleven als een juk ervaart en naar vrije tijd smacht. In Sweet little sixteen staat een meisje centraal dat gek is van muziek. Hierin gebruikt Berry de populaire traditie om plaatsnamen in de tekst te verwerken met het oogmerk dat luisteraars die daar woonden zich in het thema van het nummer zouden herkennen.[2]

Johnny B. Goode gaat over een plattelandsjongen die naar de stad trekt en het daar maakt. Het gitaarintro is een van de klassieke rock'n'roll-geluiden geworden.[3]

Berry's idolen waren Nat King Cole, Louis Jordan en Muddy Waters, die allen voornamelijk bluesmuziek maakten.

Meer dan dertig van zijn opnamen geraakten in de top 10 en ze worden nog altijd gecoverd door bands over de hele wereld. Zijn grootste populariteit beleefde Berry van 1955 tot 1959.

Op zijn negentigste verjaardag kondigde Berry aan dat hij na bijna vier decennia weer een album had opgenomen met allemaal originele composities. Chuck zal in 2017 verschijnen.

Teksten[bewerken]

Johnny B. Goode werd opgenomen met twee teksten: 'colored boy' werd 'country boy' ('colored' viel niet te verkopen, wist Leonard Chess). Het hele nummer Brown Eyed Handsome Man is een ode aan de trotse, zwarte man in de VS. In een enkel couplet legt hij uit: de Venus van Milo verloor haar armen in een gevecht om een brown-eyed (lees: zwarte) knappe man te veroveren – en ze won.

Muzikale kenmerken[bewerken]

Zijn hele gitaarspel is beïnvloed door de pianist Johnnie Johnson. Door de pianoakkoorden over te nemen, hadden de Chuck Berry-nummers niet de standaard A-D-E-akkoorden, maar Bes, Es en F.[bron?]

Berry's nummers hebben de traditionele bluesmaatvoering, namelijk 12 maten, ook wel bluesschema genoemd.

Als je het A-akkoord als grondakkoord gebruikt, wordt het dit:

A A A A
D D A A
E D A E

Het afwijkende van Berry's nummers was dat hij in de 10e maat niet de 4e trap speelt, maar dat hij blijft "hangen" in de 5e trap.

A = I D = IV E = V

Nogmaals met het A-akkoord als basis, ziet het er dan zo uit:

A A A A
D D A A
E E A E

Hierdoor verdwijnt de 'bluesy' (ietwat zeurderige) stemming en krijgt het een opgewekter karakter: rock-'n-roll. Een andere vondst is "zijn" gitaarintro. De karakteristieke intro van veel van zijn rockers is een typisch pianistisch opmaatje.

Naast de pure rock-'n-roll nam Berry warme, slow bluesnummers op, maar dat werden geen singles en geen hits.

Het nummer Johnny B. Goode werd voor en op Johnnie Johnson geschreven.

Om optredens te verlevendigen, maakte Berry op komische wijze gebruik van zogenaamde Hillbilly-wijsjes. Mede hierdoor werd hij door sommigen gezien als een countryzanger. Ook wist hij op deze wijze blank publiek naar zijn optredens te trekken. Dat was in de beginjaren 50 een prestatie, vanwege de rassenscheiding in de Verenigde Staten.

Zijn beroemde duckwalk ontstond tijdens zo'n komisch Hillbilly-nummer.

Invloed op anderen[bewerken]

Berry had een grote invloed op andere muzikanten, met name als tekstschrijver en gitarist. Charlie Gillett noemt als belangrijkste The Rolling Stones, The Beatles, Bob Dylan, artiesten uit het publiek dat in de jaren vijftig als tiener naar Berry luisterde.[4] Ook Bruce Springsteen kan daaraan worden toegevoegd.

en John Lennons nummer Come Together zou zelfs geplagieerd zijn van Berry's You Can't Catch Me. Angus Young van AC/DC zegt eveneens door Berry beïnvloed te zijn en gebruikte ook diens ganzenpas of duckwalk als een van zijn gimmicks. AC/DC vertolkte op het album T.N.T. Berry's School days. Een ode aan Berry en zijn muziek werd gebracht door de band Steppenwolf in het nummer Berry Rides Again, waarin de gitaar en de piano treffend het karakteristieke geluid van Berry's gitaar en Johnsons piano laten horen en alle hits voorbijkomen. The Beach Boys moesten Berry vermelden als auteur van hun hit Surfin' USA, omdat het nummer in sterke mate op Sweet little sixteen leek.

Elvis Presley nam door de jaren heen regelmatig Chuck Berry-nummers op en gebruikte ze in zijn liveoptredens, te weten: Brown-eyed Handsome Man, Memphis, Tennessee, Too Much Monkey Business, Promised Land, Maybellene, Johnny B. Goode, Rock and Roll Music en School Days. Dit waardeerde Berry zeer.

Hits[bewerken]

Chuck Berry in 1958

Veel van Berry's hits maken deel uit van de rock-'n-rollgeschiedenis en hebben als springplank gefungeerd voor veel beroemd geworden artiesten:

Discografie[bewerken]

Chuck Berry live in Deauville, Frankrijk in 1987

Studioalbums[bewerken]

  • Rock, Rock, Rock (met "The Moonglows" en "The Flamingos") (1956)
  • After School Session (1957)
  • One Dozen Berrys (1958)
  • Chuck Berry Is on Top (1959)
  • Rockin' at the Hops (1960)
  • New Juke-Box Hits (1961)
  • Chuck Berry Twist (1962)
  • Chuck Berry's Greatest Hits (1964)
  • Two Great Guitars (met Bo Diddley) (1964)
  • St. Louis to Liverpool (1964)
  • Chuck Berry in London (1965)
  • Fresh Berry's (1965)
  • Chuck Berry's Golden Hits (1967) (heropnames)
  • In Memphis (1967)
  • From St. Louie to Frisco (1968)
  • Concerto In B. Goode (1969)
  • Back Home (1970)
  • San Francisco Dues (1971)
  • The London Chuck Berry Sessions (1972)
  • Bio (1973)
  • Sweet Little Rock and Roller (1973)
  • Wild Berrys (1974)
  • Flashback (1974)
  • Chuck Berry (1975)
  • Rock It (1979)
  • Alive and Rockin' (1981)
  • "Retro Rock" - Chuck Berry - Broadcast Week (1982)
  • Chuck Berry (1982)

Livealbums[bewerken]

  • Chuck Berry on Stage (1963) (werd in de studio opgenomen, later werden publieksgeluiden toegevoegd)
  • Live at the Fillmore Auditorium (1967) (bonusnummers werden toegevoegd op de heruitgave in 1994)
  • The London Chuck Berry Sessions (1972) (kant 2)
  • Chuck Berry Live in Concert (1978)
  • Chuck Berry Live (1981)
  • Toronto Rock 'N' Roll Revival 1969 Vol. II (1982)
  • Toronto Rock 'N' Roll Revival 1969 Vol. III (1982)
  • Hail! Hail! Rock 'n' Roll (1987)
  • Live! (2000)
  • Live on Stage (2000)
  • Chuck Berry - In Concert (2002)

Singles[bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Top 40 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Tijd voor Teenagers Top 10
You never can tell 1964 24-10-1964 9 2

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer(s) met noteringen in de Radio 2 Top 2000 '99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14 '15 '16
Come on - 1926 1995 - - - - - - - - - - - - - -
Johnny B. Goode 714 786 650 914 839 760 914 1167 876 894 862 905 719 904 763 847 949
No particular place to go - - 1399 1714 - 1933 - - - - - - - - - - -
Roll over beethoven 1462 1467 1672 1468 1462 1525 1870 - 1748 1880 - - 1929 - - - -

Externe links[bewerken]