Rube Goldbergmachine

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een Rube Goldbergmachine
Something for nothing (1940)

Een Rube Goldbergmachine, genoemd naar de Amerikaanse cartoonist Rube Goldberg, is een complex apparaat dat een zeer eenvoudige opgave onnodig langzaam, indirect en omstandig uitvoert. Daarbij worden verschillende delen (bijvoorbeeld conservenblikken, kogels en bindtouw, enz.) zo opgebouwd, dat ze een kettingreactie geven die uiteindelijk helemaal aan het eind zijn doel bereikt.

In tegenstelling tot apparaten die tot de kinetische kunst behoren heeft de Rube Goldbergmachine altijd een op zich zinvolle functie.

Een volvelle, in dit geval om de baan van Mars om de aarde bij benadering te construeren. De ptolemeïsche opzet maakt het apparaat ingewikkeld en onnauwkeurig.

Een bekende vorm van de Rube Goldbergmachine was Domino Day, waarbij in één zet zoveel mogelijk stenen moesten worden omgegooid. Dit gebeurde in verschillende projecten met verschillende mechanieken volgens het principe van de Rube Goldbergmachine.

Wetenschap[bewerken]

Een planetarium dat de aarde als statisch middelpunt van het heelal ziet, is een onbedoelde Rube Golbergmachine: een dergelijk model moet bijvoorbeeld voorzien in vreemde, heen en weer gaande banen, die in een heliocentrisch model gereduceerd worden tot ellipsen.

Ook Feynmandiagrammen zijn omschreven als Rube Golbergmachines.[1] Deze diagrammen waren op zichzelf een enorme verbetering ten opzichte van eerdere methodes in de kwantumveldentheorie, maar gaven zelfs bij betrekkelijk eenvoudige interacties onhandelbare resultaten. Een botsing tussen twee gluonen kostte bijvoorbeeld 220 diagrammen, die samen een formule met miljarden termen genereerden. In 1986 vroegen theoretici zich of dergelijke formules ooit opgelost zouden worden. Wiskundigen vereenvoudigden deze monsterformule eerst tot een resultaat van negen bladzijden lang, dat voor de toenmalige supercomputers hanteerbaar was. Daaruit werden nog eenvoudigere formules afgeleid, die tot simpele, maar onbegrepen regels leidden. Deze bleken herleidbaar te zijn tot het amplituhedron, een mathematische structuur die in 2013 ontdekt is. Daarmee is de uitkomst van vrij complexe interacties op papier te berekenen, terwijl ze voorheen zelfs met computers niet gesimuleerd konden worden.

Externe link[bewerken]