Salderen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Salderen in het kader van energieleverantie in Nederland betekent dat door de energieleverancier de teruggeleverde energie wordt afgetrokken van het verbruik van de afnemer. Hierdoor ontvangt de afnemer dezelfde prijs (inclusief belastingen en transportkosten) voor de teruggeleverde energie als die hij betaalt voor de energie die hij op een ander tijdstip van de energieleverancier afneemt.

Voorwaarden voor salderen[1][bewerken]

  • Een afnemer (in dit artikel zijn dat consumenten met een aansluiting tot maximaal 3 keer 80 A) mag per jaar zijn eigen productie opwekken. Opgewekte energie wordt op jaarbasis verrekend met verbruikte energie tegen hetzelfde tarief.[2] Als er meer dan het eigen verbruik wordt wordt opgewekt moet voor het meerdere een ´reeele vergoeding´ worden betaald die in de praktijk neerkomt op de kale stroomprijs.
  • De afnemer hoeft niet terug te leveren via een kilowattuurmeter met aparte terugleverregistratie (een slimme meter is dus NIET verplicht). De meter moet echter wel achteruit kunnen draaien, of, een terugleveringstelwerk bevatten.

Wijzigingen[bewerken]

De volgende wijzigingen in de regelgeving rondom het salderen hebben plaatsgevonden.

  • De salderingsgrens is verlegd van 3000 kWh naar 5000 kWh per jaar (amendement Samsom).
  • De energieleverancier is verplicht 5000 KWh te salderen tot een maximum van het eigen gebruik.
  • Per 1 juli 2013 vervalt de grens van 5000 kWh en kan onbeperkt gesaldeerd worden.
  • Voor de teruglevering die buiten de salderingsnormen valt, is de leverancier verplicht een redelijke terugleververgoeding te geven.[3]
  • Salderen via een ouderwetse meter (ferrarismeter) is toegestaan.

Er zijn verschillende energieleveranciers die het volledige eigen gebruik salderen, dus ook boven 5000 kWh.

Er lopen nog discussies over de gevolgen van (onbeperkt) salderen.

Een andere vorm is "zelflevering"; het coöperatief produceren en consumeren van (duurzame) energie door middel van door burgers geëxploiteerde installaties voor energie, bijvoorbeeld windmolens en zonnepanelen. Deze vorm is omgeven door grijze gebieden hoewel in de Tweede Kamer bij herhaling moties zijn aangenomen om helderheid te creëren.[4][5]

Er zijn in Nederland twee initiatieven ondernomen om helderheid te scheppen. Beide hadden ten doel een proefproces uit te lokken. Dat is in beide gevallen mislukt:

  • In Amsterdam werd het project Zon op VVE gestart. Dit project loopt maximaal 1 jaar.
  • In Nijmegen werd een tijdelijk project opgezet met als doel een rechterlijke uitspraak uit te lokken. Het project werd echter in het Lenteakkoord gedoogd.
Bronnen, noten en/of referenties