Schenking

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search

Een schenking, gift of donatie is een eenzijdige overeenkomst en een meerzijdige onverplichte rechtshandeling waarbij een schenker roerend of onroerend goed op overdraagt aan een ontvanger zonder tegenprestatie, uit genegenheid of uit erkentelijkheid.

Het geschonkene wordt, afhankelijk van de context, vaak cadeau genoemd.

Bij een grote schenking is de begunstigde vaak een toekomstige erfgenaam. Zo'n schenking vormt dan een alternatief voor nalaten, waarbij de nalatenschap vermindert. Dit wordt soms gedaan om fiscale redenen. Schenking is echter zelf onderworpen aan schenkingsbelasting; om die reden worden vaak meerdere jaren achtereen schenkingen gedaan die nog binnen de vrijgestelde waarden voor de begunstigde liggen. Een uitgebreide belastingplanning ligt hier vaak aan ten grondslag.

Fiscale behandeling[bewerken]

Schenker[bewerken]

Belastingtechnisch wordt een schenking in principe gezien als inkomensbesteding bij de schenker en is derhalve niet aftrekbaar. Onder bepaalde voorwaarden kan de schenker in de meeste landen de gift alsnog binnen bepaalde grenzen aftrekken; vaak geldt het hier giften met een religieus of charitatief karakter. Ook een aan de deur aan een collectant geschonken bijdrage kan hiervoor in aanmerking komen, mits de schenker het achteraf kan bewijzen (bijvoorbeeld via bonnetjes).

Ontvanger[bewerken]

Bij de ontvanger wordt een schenking in principe belast met schenkingsbelasting. Vaak worden hier verzachtingen in aangebracht middels lagere tarieven of hogere vrijstellingen, inde volgende gevallen:

  • De ontvanger is een familielid van de schenker;
  • De ontvanger is de partner van de schenker (tenzij het huwelijksgoederengemeenschap betreft, dan kunnen partners niet aan elkaar schenken);
  • De ontvanger is religieuze of charitatieve instelling, in Nederland bijvoorbeeld een algemeen nut beogende instelling.

Nationaal recht[bewerken]

Zowel in Nederland als in België zijn grote schenkingen onderhevig aan het fiscaal regime van de schenkbelasting en het schenkingsrecht dat verschilt naargelang de graad van verwantschap tussen schenker en ontvanger.

België[bewerken]

In België moet er bij schenking in beginsel steeds een notariële akte worden opgemaakt (art. 931 BW). Voor roerende goederen waarbij men kan spreken van "van hand tot hand" goederen of "handgiften" is er geen notariële akte of registratie bij de notaris vereist. Indien de schenker binnen de drie jaar na de schenking sterft, dan wordt deze schenking een erfenis en moeten er successierechten betaald worden.[1]

Nederland[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Schenking (Nederland) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Controversen[bewerken]

Hoewel het doen van schenkingen over het algemeen welwillend wordt bezien, worden schenkingen toch in bepaalde gevallen bekritiseerd.

  • Terroristische organisaties financieren zichzelf soms middels charitatieve donaties. De schenker weet soms wel en soms in het geheel niet waar zijn geld naartoe gaat; soms wordt hij ook gedwongen. De Tamil Tijgers presten bijvoorbeeld in het buitenland wonende Tamils tot het doen van 'vrijwillige' giften.
  • Ook sekten zouden hun leden middels sociale druk aanzetten tot het doen van hoge donaties.
  • Schenkingen of donaties kunnen als pressiemiddel worden misbruikt door de schenker om zo invloed op de ontvanger te kunnen uitoefenen.
  • Het parallel met het successierecht lopende schenkingsrechtregime wordt gezien als ouderwets, omdat het familieleden begunstigt ten opzichte van niet-familieleden.

Zie ook[bewerken]