Snurken

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Snurken
Geluidsvoorbeeld van snurken
Coderingen
ICD-10 R06.5
ICD-9 786.09
DiseasesDB 12260
MedlinePlus 003207
MeSH D012913
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

Snurken of ronchopathie is een geluid dat gedurende de slaap wordt voortgebracht door trillende zachte delen van de neusholte, mond en keel.

Snurken kan door mensen die binnen gehoorafstand ook willen slapen als bijzonder irritant ervaren worden. Het kan bij hen ook het slaap verstoren, maar ook de snurker zelf kan door zijn snurken een slechte nachtrust hebben. Ernstige snurkklachten kunnen een aanwijzing zijn dat iemand last heeft van korte ademstilstanden gedurende de nacht (slaapapneu). Deze ademstilstanden leiden vaak tot het (bijna) wakker worden waardoor de slaap sterk wordt verstoord. Het komt meer voor bij mannen dan bij vrouwen en treed vaker op in de leeftijdsgroep 40 tot 60 jarige. Er zijn medische technieken om snurken te verminderen. In eerste instantie zal een arts ernaar streven om de luchtwegen goed open te houden gedurende de slaap, en daarmee het trillen van weke delen voorkomen.

Ontstaan[bewerken]

Er zijn twee bekende vormen van snurken. De meest voorkomende is het snurken vanuit de keel (mond). Deze vorm treedt op, omdat in de slaap de spieren (inclusief de tong) ontspannen en het verhemelte in de luchtweg. Bij sommige mensen is de orofarynx (deel van de keelholte) zo nauw dat deze bij het inademen bijna dicht gaat. Deze vernauwing zorgt ervoor, dat de slaper door zijn mond begint te ademen. Doordat de slaper zijn mond opent glijdt de tong naar achter richting de keel en de luchtweg wordt hierdoor nog nauwer. De lucht door de vernauwde luchtweg laat de huig en andere slappe delen van de mond en keel trillen. Dit veroorzaakt het snurkende geluid. Je herkent dit geluid aan de zogenoemde keelklank. Snurken kan ook vanuit de neus ontstaan, als gevolg van een te nauwe neusholte[1]. Het geluid dat hierbij vrijkomt heeft een zogenaamd geknepen nasale toon.

Oorzaken en remedies[bewerken]

  1. Snurken komt meer voor bij mensen met overgewicht; daarom kan er getracht worden in eerste instantie gewicht te verliezen. Dit lukt echter maar bij een (zeer) kleine minderheid van de patiënten.
  2. Tegenwoordig gebruikt men vaak snurkbeugels die 's nachts de onderkaak naar beneden houden (mandibulair repositieapparaat (MRA)). Ook zijn er beugels die de tong naar voren houden (tongbasisrepositie apparatuur (TRD)).
  3. Als dat niet voldoende effect heeft, kan de arts proberen om de weke delen te verstevigen; dit kan door ondersteunen gedurende de slaap, maar kan ook operatief, bijvoorbeeld door
    1. het wat verkleinen van het weke verhemelte of de huig, of door
    2. het verwijderen van een (te) forse neusamandel.
  4. Een oplossing bij slaapapneu is het gebruik van een CPAP-kapje: gedurende de slaap worden de luchtwegen opengehouden door een licht permanente positieve luchtdruk die door pompje met een hermetisch afsluitend kapje op mond en/of neus in stand wordt gehouden.
  5. Gedrag gedurende de dag kan het snurken sterk beïnvloeden, zo kunnen alcoholgebruik, tabak of slaapmiddelen door de daardoor veroorzaakte spierverslapping van een stille slaper een sterke snurker maken.
  6. Ook de slaaphouding kan een belangrijk verschil maken: het meeste snurkt men liggend op de rug. Een simpele methode om rugslapen te vermijden is het bevestigen van een tennisbal in de rugzijde van de pyjama; het helpt echter niet altijd tegen het snurken.
  7. Soms wordt snurken veroorzaakt door een te langzaam werkende schildklier of te grote amandelen, en verdwijnt het na behandeling hiervan.
  8. Een in 2013 gepubliceerd Engels gerandomiseerd onderzoek met controlegroep toonde aan dat dagelijks minstens 20 minuten luidop zingen de ernst, frequentie en luidheid van het snurken significant vermindert. Bovendien verbetert het lichte tot matige slaapapneu.[2][3] Door het zingen worden waarschijnlijk de faryngeale spieren versterkt.

Externe link[bewerken]

KNO-website over snurken en slaapapneu