Sola scriptura

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Sola scriptura (betekenis: alleen door de Schrift, de Bijbel) is een van de Vijf sola's die een samenvattend uitgangspunt vormt van het protestantisme tijdens de Reformatie, maar ook heden ten dage nog steeds de belangrijkste uitgangspunten vormen voor het protestantisme.

Tegenover de Rooms-Katholieke Kerk benadrukten de reformatoren het gezag en de autoriteit van de Bijbel. Volgens de reformanten was Alleen de Bijbel het Woord van God en is deze toegankelijk voor iedereen. (Dat wil zeggen; iedereen kan de Bijbel lezen en interpreteren, waar ze over het behoud van de zondaar spreekt). Deze doctrine is in tegenstelling met de leer van de Rooms-Katholieke Kerk dat de Bijbel alleen goed geïnterpreteerd kan worden door de Heilige Apostolische Traditie van het Magisterium (dat wil zeggen; de Bijbel kan alleen goed geïnterpreteerd worden door de paus en de bisschoppen tijdens kerkelijk overleg). Deze doctrine wordt ook wel de formele oorzaak van de Reformatie genoemd, omdat het de onderliggende reden was voor de onenigheid over sola fide.

Tijdens de Reformatie zei Luther dat hij noch de Paus noch de Raad zou geloven, aangezien zij zich vaak hadden vergist en elkaar dikwijls tegengespraken. Ik geloof enkel in de Bijbelse teksten die ik heb aangehaald, en mijn geweten wordt gebonden door het Woord van God. De Rooms-Katholieke Kerk heeft naast de Bijbel als het "Geschreven Woord van God" nog de kerkelijke overlevering, de Traditie als gezaghebbende instantie voor leer en leven.

Externe link[bewerken]