Subduraal hematoom

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.
Subduraal hematoom
Coderingen
ICD-10 S06.5
ICD-9 432.1
DiseasesDB 12614
MedlinePlus 000713
eMedicine neuro/575
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde
CT-beeld van een subduraal hematoom (De witte vlekken bij de pijlen is bloed).

Een subduraal hematoom is een bloeding tussen het harde hersenvlies en het spinnenwebvlies.

Ontstaanswijze[bewerken]

De hersenen worden omgeven door drie hersenvliezen (van buiten naar binnen): het harde hersenvlies (dura mater), het spinnenwebvlies (arachnoides) en het zachte hersenvlies (pia mater). Bij een subduraal hematoom gaat het om een bloeding die ontstaat tussen het harde hersenvlies en het spinnenwebvlies. In deze ruimte lopen kleine bloedvaatjes. Deze bloedvaatjes kunnen scheuren als gevolg van een schedeltrauma. Dit leidt tot het ontstaan van een hematoom dat druk zal uitoefenen op de onderliggende hersenen. Klachten door een subduraal hematoom kunnen acuut ontstaan na een schedeltrauma, er is dan sprake van een levensbedreigende situatie. De chronische vorm geeft pas na enige dagen tot weken klachten, afhankelijk van hoe groot de bloeduitstorting is.

Patiënten die vaak vallen, bijvoorbeeld door epilepsie, de ziekte van Parkinson of alcoholisme en patiënten die bloedverdunnende medicatie tot zich nemen hebben een verhoogd risico op het krijgen van deze aandoening.

Klinische verschijnselen[bewerken]

Het begin van de chronische vorm is vaak sluipend met toegenomen slaperigheid, bewustzijnsverandering en/of het geleidelijk of acuut ontstaan van uitvalsverschijnselen. De uitvalsverschijnselen zijn niet altijd aanwezig. Het meest constante neurologische symptoom (ca. 80%) is het wisselend gedaalde bewustzijn al dan niet samengaand met psychische veranderingen.

Diagnostiek[bewerken]

Met een CT-scan van de hersenen kan men de bloeding zichtbaar maken. De bloeduitstorting is te zien als een onregelmatige vlek tussen hersenen en schedeldak. De grootte en de mate van druk op de hersenen kan hierdoor worden bepaald.

Therapie[bewerken]

Bij stabiele kleinere hematomen die geen ernstige klachten geven of bij contra-indicaties voor een operatieve ingreep kan een afwachtende, observerende houding met herhaling van de CT-scan na enige weken de beste keus zijn. De bloeding wordt vaak spontaan door het lichaam geresorbeerd. In alle overige gevallen is een chirurgische interventie noodzakelijk door middel van een of meer boorgaten in het schedelbot. Het hematoom kan dan worden schoongespoeld. Een drain blijft nog enkele dagen aangelegd om nog aanwezige vloeistof te laten afvloeien.

Bronnen, noten en/of referenties
  • Oosterhuis HJGH (2000) Klinische neurologie, Houten/Diegem, Bohn Staflue Van Loghum
  • Kenneth Lindsay W, Bone I, Callender R (2000) Neurology and neurosurgery illustrated, Londen, Churchill Livingstone