The Accused (1988)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
The Accused
Tagline The first scream was for help. The second is for justice.
Regie Jonathan Kaplan
Producent Stanley R. Jaffe
Sherry Lansing
Scenario Tom Topor
Hoofdrollen Jodie Foster
Kelly McGillis
Muziek Brad Fiedel
Montage O. Nicholas Brown
Gerald B. Greenberg
Cinematografie Ralf D. Bode
Distributie Paramount Pictures
Première 14 oktober 1988
Genre Drama
Speelduur 111 min.
Taal Engels
Land Vlag van Canada Canada
Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget 6 miljoen US$
Gewonnen prijzen 6
Overige nominaties 5
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

The Accused is een Canadese/Amerikaanse film uit 1988 van regisseur Jonathan Kaplan met in de hoofdrollen Jodie Foster en Kelly McGillis. De film gaat over een jonge vrouw die het slachtoffer wordt van een groepsverkrachting en over haar strijd om juridische erkenning. De film is gebaseerd op ware feiten en wel de groepsverkrachting van Cheryl Araujo in 1983 in Big Dan's Bar in New Badford, Massachusetts.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Sarah Tobias is niet het schoolvoorbeeld van een voorbeeldig meisje. Ze is grofgebekt, flirt met andere mannen, en houdt ervan bars te bezoeken, waar ze vaak uitdagend danst. Op een avond leidt haar flirtende gedrag tot de minder plezierige aandacht van een groep dronken barbezoekers. Sarah wordt vastgegrepen, half ontkleed en diverse malen verkracht door een aantal mannen, die op hun beurt worden opgehitst door hun vrienden. Hysterisch rent Sarah na afloop naakt door de straten. Ze wordt opgevangen en naar een ziekenhuis gebracht. Daar worden foto's gemaakt van haar verwondingen en wordt de politie gewaarschuwd. De volgende dag worden de daders gearresteerd. Een van hen is van rijke komaf en krijgt een dure advocaat. De advocaat stelt aan officier van justitie, Katryn Murphy, voor om tot een schikking te komen. Als zijn cliënt voor verkrachting veroordeeld wordt, krijgt deze nooit meer een baan. Hij stelt voor dat in ruil voor een volledige bekentenis, de eis wordt omgezet van verkrachting in 'roekeloos en gevaarlijk gedrag'. De straf die dan kan worden opgelegd is hooguit een jaar opsluiting met een mogelijkheid tot vroegtijdige invrijheidsstelling. Murphy weigert aanvankelijk, maar wordt door haar baas teruggefloten. Als Sarah hoort van de deal is ze woedend op Murphy. Ze is nu afgesneden van haar enige mogelijkheid om in de rechtszaal haar verhaal te vertellen en erkenning te krijgen voor het onrecht dat haar is aangedaan. Later wordt Sarah door een van de omstanders van de verkrachting aangesproken met seksueel intimiderende opmerkingen. De woedende Sarah ramt met haar pick-up in op de auto van de man en raakt gewond. Murphy begrijpt nu dat ze Sarah onrecht heeft aangedaan. De drie verkrachters kan ze niet meer aanpakken, dus zoekt ze een andere mogelijkheid. Ze besluit om de omstanders aan te pakken die de verkrachters niet alleen hun gang lieten gaan, maar ze ook aanmoedigden. Drie mannen worden opgepakt en in staat van beschuldiging gesteld. Sarah is de belangrijkste getuige, maar de advocaten van de verdachten pakken haar zo hard aan dat het lijkt alsof ze de verkrachting heeft uitgelokt. De jury lijkt zich tegen Sarah Tobias te keren en heeft moeite met een uitspraak. Dan komt Kenneth Joyce naar voren. Hij was een vriend van een van de verkrachters en keek aanvankelijk vol afgrijzen toe. Uiteindelijk heeft hij de politie gebeld om de verkrachting aan te geven, maar anoniem. Zijn loyaliteit aan zijn vriend heeft hem er al die tijd van weerhouden een getuigenis af te leggen. Uiteindelijk spreekt zijn geweten en legt hij een belastende getuigenis af. De jury verklaart de mannen ten slotte schuldig.

Rolverdeling[bewerken]

Acteur Personage Opmerkingen
Foster, Jodie Jodie Foster Sarah Tobias hoofdrol
McGillis, Kelly Kelly McGillis Kathryn Murphy hoofdrol
Coulson, Bernie Bernie Coulson Kenneth Joyce bijrol
Rossi, Leo Leo Rossi Cliff 'Scorpion' Albrect
Hearn, Ann Ann Hearn Sally Fraser
Argenziano, Carmen Carmen Argenziano Openbaar aanklager Paul Rudolph
Antin, Steve Steve Antin Bob Joiner
O'Brien, Tom Tom O'Brien Larry
Van Norden, Peter Peter Van Norden Advocaat Paulsen
Mulligan, Terry David Terry David Mulligan Inspecteur Duncan
Brown, Woody Woody Brown Danny
Paulin, Scott Scott Paulin Advocaat Wainwright
Kondrashoff, Kim Kim Kondrashoff Kurt
Miller, Stephen E. Stephen E. Miller Polito

Achtergrond[bewerken]

De film is gebaseerd op de groepsverkrachting die Cheryl Araujo, een moeder van twee kinderen, moest ondergaan. Araujo, die sigaretten ging kopen in een poolhal, werd verkracht door een aantal mannen en rende na afloop hysterisch en halfnaakt door de straten voor ze werd opgevangen door een groep studenten. De makers van de film baseerden het personage van Sarah Tobias losjes op Araujo. Het personage van Sarah Tobias in de film is echter veel meer een flirt dan Araujo. Araujo kwam alleen sigaretten halen, Tobias danst heel uitdagend in de bar. Hiermee werd door de filmmakers de nadruk gelegd op het gegeven dat een vrouw niet gelijk verkracht hoeft te worden als ze zich sexy kleedt of aandacht van mannen vraagt. De film laat zien wat de impact van seksueel geweld is op een mens. Tobias verandert van een vrolijke wat oppervlakkige flirt in een getraumatiseerde vrouw die haar haar afknipt en zich mannelijk gaat kleden, om maar niet weer het slachtoffer te worden van een verkrachting.

Productie[bewerken]

Aanvankelijk was Jodie Foster niet in de race voor de rol van Sarah Tobias. De producenten hadden aanvankelijk Kelly McGillis in gedachten. Sigourney Weaver zou dan de rol van Kathryn Murphy, de officier van justitie, spelen. Toen McGillis die rol kreeg en Weaver het veld ruimde, kwam Kim Basinger in beeld. Basinger weigerde, waarna Molly Ringwald werd benaderd, maar ook die zag af van de rol. Jodie Foster, die aanvankelijk niet sexy genoeg werd gevonden voor de rol, deed auditie en werd ten slotte aangenomen. Voor McGilles waren de filmopnamen zwaar. In 1982 was ze in haar eigen huis mishandeld en verkracht. Dat ze de rol toch nam, kwam grotendeels omdat ze aandacht wilde vragen voor verkrachtingsslachtoffers. De film had een laag budget van 6 miljoen, maar zou ongeveer het vijfvoudige opbrengen.

Prijzen[bewerken]

Jodie Foster kreeg een Oscar en een Golden Globe in de categorie Best Actress.

Externe links[bewerken]