Venera 7

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Venera 7
Afbeelding gewenst
Algemene informatie
Lancering 17 augustus 1970
Lanceerplaats Bajkonoer
Gelanceerd met A-2e
Missielengte 17 augustus 1970 - 15 december 1970
Gewicht totaal 1180 kg, lander 495 kg
Locatie 32° O op evenaar van Venus
Portaal  Portaalicoon   Heelal
Ruimtevaart

Venera 7 (Russisch: Венера-7) was een Russische onbemande ruimtemissie naar de planeet Venus. Deze missie markeert een mijlpaal in de geschiedenis van de ruimtevaart. De Venera 7 was namelijk de eerste sonde die wetenschappelijke gegevens doorzond vanaf de oppervlakte van een andere planeet.

Lancering[bewerken]

Venera 7 werd gelanceerd op 17 augustus 1970 met een A-2-e draagraket vanaf lanceerbasis Bajkonoer. Deze verkenner woog in totaal 1180 kg, de lander woog 495 kg.[1] [2]

Reserve Venera/Kosmos[bewerken]

De Sovjet-Unie had in die tijd de gewoonte (waarschijnlijk uit propaganda overwegingen) om soms een reservesonde te lanceren. Deze diende als reserve indien de oorspronkelijke sonde dienst zou weigeren. Deze reserves kregen geen officiële aanduiding als planeetverkenner, maar werden gelanceerd onder een nummer in het omvangrijke Russische Kosmos-ruimteprogramma. Als de oorspronkelijke sonde goed functioneerde, verbrandde de reservesonde na enige tijd in de dampkring. In het geval van Venera 7 lanceerden de Russen op 22 augustus 1970 de Kosmos 359. De Venera 7 functioneerde echter goed, zodat op 6 november 1970 Kosmos 359 terugkeerde en verbrandde in de dampkring.[3] [4]

Aankomst en ontkoppeling[bewerken]

Venera 7 arriveerde bij Venus op 15 december 1970.[5] Vervolgens ontkoppelde de robot zijn landingscapsule, die afremde in de dampkring met behulp van parachutes en aerodynamische afremming (door de dichte atmosfeer valt een voorwerp vanaf grote hoogte op Venus aanzienlijk langzamer naar beneden dan op Aarde).

Parachutes en landingssnelheid[bewerken]

Eerdere Russische Venus-missies waren mislukt. Door de vijandige condities op Venus (bijna 500° C en een luchtdruk van 90 bar) bezweken de robotverkenners, voordat zij het oppervlak van Venus bereikten. Dit kwam met name doordat zij met té grote parachutes waren uitgerust, waardoor de afdaling te traag verliep en de capsuledeksels door de hoge luchtdruk vroegtijdig de geest gaven. Daarom gebruikte men bij Venera 7 kleinere parachutes om de kans op het bereiken van het Venusoppervlak met werkende instrumenten te vergroten.[6]

Landing[bewerken]

Die kleinere parachutes hadden uiteraard niet alleen voordelen. De landingssnelheid nam ook aanzienlijk toe. Zo raakte Venera 7 de oppervlakte van Venus met een snelheid van 17 m/sec of 61,2 km/uur. Zulke hoge landingssnelheid vonden de Russen niet meer verantwoord. Ze wijzigden hun Venera-ontwerp, zodat de landingssnelheid gehalveerd werd.[6] Op 15 december 1970 was Venera 7 het eerste door mensenhanden vervaardigde voorwerp, dat een geslaagde landing uitvoerde op een andere planeet en vandaar gegevens naar de Aarde zond. De capsule kwam neer op de Venus-evenaar bij de 32° O meridiaan.[7]

Nadat de capsule zijn antenne uitklapte, seinde hij gedurende 35 minuten gegevens naar de Aarde. Toen hielden de uitzendingen op. Na enige tijd kwamen nog gedurende 23 minuten opnieuw gegevens binnen, maar deze signalen waren erg zwak. Een mogelijke verklaring hiervoor zou het omrollen van de capsule kunnnen zijn, waardoor de antenne niet meer goed gericht stond.[2]

Wetenschappelijke gegevens[bewerken]

Venera 7 rapporteerde een luchtdruk van 90 bar, met een mogelijke afwijking van 15 bar naar boven en beneden. De temperatuur aan het oppervlak bedroeg 475° C.[8] Tevens seinde de verkenner gegevens betreffende geladen deeltjes over.[9]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. "Geïllustreerde encyclopedie van de ruimtevaart", ISBN 90 210 0597 2, © 1982, blz. 151
  2. a b Venera 7 op website NASA, bezocht 22 april 2012
  3. "Een kwart eeuw ruimtevaart", ISBN 90 6533 008 9, © 1982, blz. 205
  4. Kosmos 359 op website NASA, bezocht 22 april 2012
  5. "Geïllustreerde encyclopedie van de ruimtevaart", ISBN 90 210 0597 2, © 1982, blz. 273
  6. a b "Van Spoetnik tot Spaceshuttle", ISBN 90 6010 429-3, © 1980, 4e druk, blz. 120
  7. "Een kwart eeuw ruimtevaart", ISBN 90 6533 008 9, © 1982, blz. 207
  8. "Geïllustreerde encyclopedie van de ruimtevaart", ISBN 90 210 0597 2, © 1982, blz. 140
  9. Deeltjesexperiment op website NASA, bezocht 22 april 2012