Naar inhoud springen

Wilhelm Eduard Weber

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Wilhelm Eduard Weber
Wilhelm Eduard Weber
Persoonlijke gegevens
Geboortedatum 24 oktober 1804Bewerken op Wikidata
Geboorteplaats WittenbergBewerken op Wikidata
Overlijdensdatum 23 juni 1891Bewerken op Wikidata
Overlijdensplaats Göttingen[1][2][3][4]Bewerken op Wikidata
Handtekening Handtekening
Academische achtergrond
Alma mater Maarten Luther-Universiteit (1822 – 1826),[4] Francke Foundations (1821 – 1822)[5]Bewerken op Wikidata
Proefschrift Leges oscillationis oriundae, si duo corpora diversa celeritate oscillantia ita coniunguntur,Bewerken op Wikidata
Promotor(s) Johann SchweiggerBewerken op Wikidata
Archieflocatie(s) Staats- en Universiteitsbibliotheek Göttingen[6]Bewerken op Wikidata
Wetenschappelijk werk
Vakgebied(en) natuurkundeBewerken op Wikidata
Bekend van Wellenlehre auf Experimente gegründet, Atlas des Erdmagnetismus: nach den Elementen der Theorie entworfen, Gauß-Weber-Telegraph, Weber electrodynamicsBewerken op Wikidata
Werklocatie LeipzigBewerken op Wikidata
Erkenning en lidmaatschap
Lid van Royal Society (21 november 1850), Saksische Academie van Wetenschappen (1 juli 1846 – 8 april 1849), Koninklijke Zweedse Academie van Wetenschappen, American Academy of Arts and Sciences (1889), Russische Academie van Wetenschappen, Pruisische Academie van Wetenschappen (11 juli 1863), Duitse Academie der Wetenschappen Leopoldina, Saksische Academie van Wetenschappen (8 april 1849), Beierse Academie van Wetenschappen en Geesteswetenschappen, Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen, Turijnse Academie van Wetenschappen (26 juni 1828), Göttinger Academie van Wetenschappen, Göttinger Sieben, Accademia Nazionale dei Lincei (20 september 1887)Bewerken op Wikidata
Opgenomen in Göttinger SiebenBewerken op Wikidata
Afbeeldingen
Wilhelm Eduard Weber

Wilhelm Eduard Weber (Wittenberg, 24 oktober 1804Göttingen, 23 juni 1891) was een Duitse natuurkundige en filosoof. Hij is vooral bekend voor zijn werk op het gebied van magnetisme.

Weber werd geboren in Wittenberg als middelste van de drie zonen van Michael Weber, professor theologie, en was de broer van de fysiologen Ernst Heinrich Weber (1795-1878) en Eduard Friedrich Weber (1806-1871). Na zijn universitaire opleiding aan de Universiteit van Halle[7], waarbij hij onder professor Johann Schweigger promoveerde, werd hij in 1828 buitengewoon hoogleraar aan dezelfde universiteit.

In 1831 kreeg hij, op 27-jarige leeftijd, op instigatie van Carl Friedrich Gauss een aanstelling als hoogleraar natuurkunde aan de Georg August-Universiteit van Göttingen. Op 12 december 1837 werd Weber, samen met nog zes Göttinger hoogleraren, afgezet als hij openlijk protesteert tegen de afschaffing van de vrijzinnige grondwet door Ernst August I van Hannover. Hierna onderneemt hij diverse reizen door Europa en verdient hij de kost als privaatdocent in Göttingen. In 1843 werd hij hoogleraar te Leipzig, maar na de Duitse Maartrevolutie keerde hij in 1849 weer terug op zijn oude post in Göttingen.

Reeds als student deed Weber onderzoek naar geluidsgolven en samen met zijn broer Ernst Heinrich gaf hij het boek Wellenlehre, auf Experimente gegründet (1825) uit. Vanaf de jaren 1830 werkte hij intensief samen met Gauss en deed belangrijk onderzoek op gebied van magnetisme, inductie, elektrische eenheden en andere verschijnselen. In 1833 construeerde hij samen met Gauss de eerste praktische telegrafieverbinding; een 3 km lange lijn verbond het observatorium met het natuurkundig instituut in Göttingen.

Daarnaast bouwde hij de eerste magnetometers om het aardmagnetisch veld te meten en in kaart te brengen. Het resultaat publiceerde hij in Atlas des Erdmagnetismus.

Vooral aan zijn reeks publicaties Elektrodynamische Massbestimmungen tussen 1846 en 1878 heeft hij de naamgeving van de eenheid van magnetische flux, de weber, te danken. In 1859 kreeg hij de Copley Medal, in 1879 de Matteucci Medal.

Mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Wilhelm Eduard Weber op Wikimedia Commons.