Albert van Rickmersdorf

Albert van Rickmersdorf (of Albert van Saksen (Latijn: Albertus de Saxonia; (Rickmersdorf, ca. 1320 - Halberstadt, 8 juli 1390) was een Duits filosoof die bekend staat voor zijn bijdragen aan de logica en de natuurkunde. Hij was bisschop van Halberstadt van 1366 tot aan zijn dood.

Leven

Albert werd rond 1320 als zoon van een boer in het kleine dorp Rickmersdorf bij Helmstedt geboren. Vanwege zijn talent werd hij in staat gesteld te studeren aan de Karelsuniversiteit van Praag en de Universiteit van Parijs.

In Parijs werd hij na het behalen van zijn Magister Artium benoemd tot professor. Hij bekleedde deze post van 1351 tot 1362. In 1353 werd hij rector van de Universiteit van Parijs. Na 1362 ging Albert als gezant van Rudolf IV van Oostenrijk naar het hof van paus Urbanus V in Avignon om daar te onderhandelen over de oprichting van de Universiteit van Wenen. De onderhandelingen waren succesvol, en in 1365 werd Albert de eerste rector van de Universiteit van Wenen.

In 1366 werd Albert benoemd tot bisschop van Halberstadt (hij kreeg de naam Albert III). Halberstadt was het bisdom, waarin Albert was geboren. Als bisschop van Halberstadt, werkte hij samen met Magnus II van Brunswijk, hertog van Brunswijk-Wolfenbüttel, tegen Gebhard van Berg, de bisschop van Hildesheim. Albert werd in 1367 tijdens de Slag om Dinckler gevangengenomen door Gebhard.

Hij stierf in 1390 in Halberstadt.

Filosofie

Albert was een leerling van Johannes Buridanus en werd zeer beïnvloed door de colleges van Buridanus over de natuurkunde en logica. Als een natuurlijke filosoof, werkte hij in de traditie van Buridanus en droeg hij bij aan de verspreiding van de Parijse natuurfilosofie in Italië en Midden-Europa. Alberts werk op het gebied van de logica laat ook een sterke invloed van Willem van Ockham zien, wiens commentaren op de logica vetus (op Porphyrius en Aristoteles zijn Categoriae en De interpretatione) door Albert van Rickmersdorf het onderwerp werden gemaakt van een serie werken, genaamd Quaestiones.