Alessandro Zanardi

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Alessandro Zanardi
Alessandro Zanardi in 2007
Alessandro Zanardi in 2007
Persoonlijke informatie
Volledige naam Alessandro Zanardi
Geboortedatum 23 oktober 1966
Geboorteplaats Castelmaggiore
Nationaliteit Vlag van Italië Italië
Sportieve informatie
Discipline Autosport
Wielrennen
Onderde(e)l(en) Formule 1
Indycar
Handbiken
Paralympische Spelen Londen 2012
Debuut Autoracen 1989
Wielrennen 2007
Carrière-einde Autoracen 2006
Portaal  Portaalicoon   Sport

Alessandro "Alex" Zanardi (Castelmaggiore, 23 oktober 1966) is een Italiaans autocoureur en handbiker. Hij reed 42 races in de Formule 1 maar behaalde zijn grootste successen in de Verenigde Staten.

Biografie[bewerken]

Zanardi begon zijn carrière in de karts. Na successen in Italië vocht hij in 1987 met Michael Schumacher om de Europese titel. De volgende twee jaar reed hij Formule 3 en vanaf 1989 ook Formule 3000. Zijn eerste volledige seizoen in die klasse in 1991 leverde hem een tweede plaats op in het eindklassement achter Christian Fittipaldi. Datzelfde jaar maakte hij ook zijn debuut in de Formule 1. Een test voor Footwork leverde een contract op bij Jordan voor de laatste drie races van het jaar.

Hij maakte een goede indruk tijdens die wedstrijden maar behaalde geen punten. Voor 1992 kon hij geen zitje vinden waarna hij testcoureur werd bij Benetton. Halverwege het seizoen reed hij drie races bij Minardi als vervanger van de geblesseerde Christian Fittipaldi, een succes werd dit niet. In 1993 kreeg hij een vaste plek bij Lotus waar Mika Häkkinen was vertrokken. De Lotus was geen slechte auto en Zanardi haalde zijn eerste punt door zesde te worden in de Grand Prix van Brazilië. Zijn seizoen was voorbij na een flinke crash in Eau Rouge tijdens trainingen voor de Grand Prix Formule 1 van België. Voor het seizoen 1994 mocht Zanardi's vervanger Pedro Lamy blijven bij Lotus tot dat deze beide benen brak bij een testongeluk en Zanardi kon terugkeren. De auto van het team was een stuk minder dan in 1993 en Zanardi kon niet opvallen. Twee wedstrijden stond hij aan de kant omdat het team de meer kapitaalkrachtige Philippe Adams een kans gaf. Aan het eind van het seizoen hield Lotus op te bestaan en leek de F1-carrière van Zanardi voorbij.

Na een jaar in de Sportcars vertrok Zanardi naar Amerika waar hij de Indycar in ging. Hij werd twee keer kampioen in drie jaar en was zeer populair bij het publiek. Vooral in 1998 was hij succesvol, hij brak vele records en won zeven wedstrijden. Frank Williams was onder de indruk en besloot hem in 1999 een nieuwe kans te geven in Formule 1 naast Ralf Schumacher bij het Williams-team. Bij tests bleek Zanardi snel te zijn maar eenmaal in het seizoen viel zijn gehypete comeback flink tegen. Hij haalde geen punten en was vooral in races de mindere van Ralf Schumacher die 35 punten pakte. Hoewel Zanardi nog een contract voor twee jaar had kon hij aan het eind van het seizoen vertrekken.

Crash[bewerken]

Hij ging weer terug naar Amerika maar de vorm van voor zijn Williams-jaar vond hij niet terug. Bij een wedstrijd op de Lausitzring in 2001 crashte Zanardi in leidende positie zwaar. Bij de terugkeer op de baan na een pitstop spinde Zanardi, Alex Tagliani kon hem niet meer ontwijken en raakte hem met een snelheid van 320 km/h. Door de crash waren Zanardi's beide benen geamputeerd en zijn raceloopbaan leek voorbij. Maar met protheses vocht hij zich terug. In 2003 mocht hij de laatste 13 rondjes die hij niet meer gereden had op de Lausitzring afmaken. Vanaf 2004 rijdt Zanardi weer fulltime in Touring Car-kampioenschappen. In november 2006 reed hij in Valencia vier ronden in een aangepaste BMW-Sauber. Hij was ook actief in het WTCC bij het BMW team.

Handbiken[bewerken]

In de jaren dat hij niet meer actief was in de autosport startte hij een carrière in de wielersport met het handbiken. Tijdens de Paralympische Zomerspelen van 2012 in Londen won hij zowel op de tijdrit als op de wegwedstrijd de gouden medaille.

Comeback[bewerken]

In 2014 keert hij terug in de autosport met ROAL Motorsport om de negenvoudig rally-wereldkampioen Sebastian Loeb in de Blancpain Sprint Series op te volgen.

Externe link[bewerken]