Bessie Smith

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bessie Smith in 1936 (foto Carl Van Vechten)

Bessie Smith (Chattanooga, Tennessee, 9 juli 1892 of 15 april 1894 - Clarksdale, Mississippi, 26 september 1937) was een Amerikaans blueszangeres. Ze wordt beschouwd als een van de populairste en succesvolste bluesvertolksters uit de jaren twintig van de 20e eeuw.

Carrière[bewerken]

In 1912 zong ze in dezelfde show als Ma Rainey, die haar onder haar hoede nam. Acht jaar later, in 1920, had ze haar eigen show en was haar naam al gevestigd in een groot deel van het zuiden en oosten van de Verenigde Staten.

In 1923 tekende ze, als een van de eerste bluesartiesten, een platencontract bij Columbia Records. De classic female blues, waarvan ze een belangrijke exponent was, beleefde in die tijd zijn gloriedagen. Met Bessies opname van Alberta Hunters Downhearted Blues werd ze op slag beroemd. Bessie Smith groeide uit tot de best verdienende zwarte artieste van haar tijd. Ze speelde met sommige van de beste musici van de jaren twintig, onder wie Louis Armstrong, James P. Johnson, Joe Smith en Charlie Green.

In 1929 waren de hoogtijdagen voor haar muziekstijl verstreken en raakte haar carrière in het slop. Wel speelde ze dat jaar nog in de film St. Louis Blues. In 1933 nam ze met John Hammond, onder wiens invloed ze had getracht zich meer tot een swingzangeres te ontwikkelen, haar laatste songs op.

Dood[bewerken]

Op 26 september 1937 raakte Bessie zwaargewond bij een auto-ongeluk, terwijl ze onderweg was op U.S. Route 61 tussen Memphis en Clarksdale met haar minnaar (en oom van Lionel Hampton) Richard Morgan aan het stuur. Ze werd naar het zwarte Afro-Amerikaanse ziekenhuis (momenteel geëxploiteerd als "Riverside-Hotel" aan de oevers van de Sunriver) van Clarksdale gebracht, waar artsen haar rechterarm amputeerden. Uit de narcose van die operatie is ze niet meer bijgekomen. Ze overleed nog dezelfde ochtend.[1] Bessie Smith is 43 jaar geworden. Haar graf bleef lange tijd onaangeduid, totdat Janis Joplin en Juanita Green er tientallen jaren later een steen met inscriptie voor kochten. [2]

Externe links[bewerken]

Noot[bewerken]

  1. In 1959 ging Edward Albees eenakter The Death of Bessie Smith (De dood van Bessie Smith) in première. Deze is gebaseerd op een populaire, maar inmiddels weerlegde versie van de omstandigheden waaronder haar dood zich zou hebben voltrokken. Zij zou zijn overleden doordat zij niet was toegelaten tot een ziekenhuis "alleen voor blanken" in Clarksdale. Deze mythe was gestart door jazzschrijver/producer John Hammond met een feitelijk onjuist artikel dat in november 1937 verscheen in Down Beat magazine.
  2. Dory Previn schreef over Janis Joplin en haar grafsteen voor Bessie Smith het lied Stone for Bessie Smith op het album Mythical Kings & Iguanas.