Blood on the Tracks
| Blood on the Tracks | |||||||
| Album van Bob Dylan | |||||||
| Uitgebracht | 17 januari 1975 | ||||||
| Opgenomen | september en december 1974 | ||||||
| Genre | Folkrock | ||||||
| Duur | 51:40[1] | ||||||
| Label(s) | Columbia | ||||||
| Producent(en) | Bob Dylan | ||||||
| Chronologie | |||||||
|
|||||||
|
|||||||
Blood on the Tracks is het vijftiende studioalbum van singer-songwriter Bob Dylan, uitgebracht door Columbia Records in januari 1975. Het album markeert Dylans terugkeer bij Columbia Records nadat hij twee albums bij Asylum Records had uitgebracht. Het album werd, na jaren van lauwwarme kritiek op Dylans werk, door zowel fans als recensenten met veel enthousiasme ontvangen.
Inhoud |
Receptie[bewerken]
Blood on the Tracks wordt vaak gezien als één van zijn beste albums. Zijn latere albums worden weleens gebrandmerkt als "best since Blood on the Tracks". (Nederlands: 'beste album sinds Blood on the Tracks'.)[2][3][4][5] Het staat op de zestiende positie in Rolling Stone's lijst van 500 Greatest Albums of All Time.[6] Het album bereikte de eerste positie in de Amerikaanse Billboard Album Top 200 en de vierde plek in het Verenigd Koninkrijk. De single "Tangled Up in Blue" haalde de 31ste plaats. Het album blijft één van de best-verkopende albums van Dylan: in de Verenigde Staten werd het zelfs met platina onderscheiden.[6]
Toen Dylan hoorde over de aanhoudende populariteit van het album, zei hij in een interview met Mary Travers dat hij zich daarover verbaasde omdat het album over gevoelige, pijnlijke onderwerpen gaat: "A lot of people tell me they enjoy that album. It's hard for me to relate to that. I mean, it, you know, people enjoying the type of pain, you know?"
Achtergrond[bewerken]
De nummers op Blood on the Tracks zijn volgens de meeste biografen van Dylan geïnspireerd door zijn persoonlijke strubbelingen, met name de scheiding van zijn toenmalige vrouw Sara Dylan.[7] Dylan heeft dit echter nooit bevestigd en in 2004 schreef hij in zijn memoir, Chronicles, Vol. 1, dat de nummers niets met zijn persoonlijke leven te maken hebben maar juist gebaseerd zijn op de korte verhalen van Anton Tsjechov.[8] Het album wordt vaak gezien als een standaard voor autobiografische singer-songwriter albums. Hoewel Dylan heeft ontkend dat de nummers autobiografisch zijn, heeft zijn zoon Jakob Dylan verklaard dat de nummers gesprekken zijn tussen zijn ouders: "the songs are my parents talking."[9] De meeste nummers gaan over liefdesverdriet, boosheid en eenzaamheid.
Aanvankelijk waren alle nummers van dit album in september opgenomen in New York City en geproduceerd door Phil Ramone. Vlak voordat Columbia Records de elpee uitbrengt, trok Dylan zich echter terug. In december nam hij vijf van de nummers opnieuw op in Minneapolis met een groep lokale sessie-muzikanten, die zijn broer, David Zimmerman, had verzameld. Op één na, "Lily, Rosemary and the Jack of Hearts", is elke geschrapte 'New York-opname' later toch officieel uitgebracht. De opname in New York van "You're a Big Girl Now" werd uitgebracht op de compilatie Biograph (1985). De andere drie opnames ("Tangled Up in Blue", "Idiot Wind" en "If You See Her, Say Hello") verschenen in 1991 op The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991. Op deze uitgave verscheen ook "Call Letter Blues", een nummer dat tijdens dezelfde sessies in New York was opgenomen.
Er doen veel theorieën de ronde over de reden waarom Dylan besloot een aantal nummers opnieuw op te nemen. Zo zou het muzikale gevoel van het album te monotoon zijn geweest, met te veel nummers in dezelfde toonsoort en met te vaak hetzelfde lome ritme. Volgens een andere theorie zou Dylan een stuk van de plaat hebben gespeeld voor zijn broer. Diens argumenten zouden Dylan ertoe geleid hebben om het album opnieuw op te nemen.[10] Volgens Jimmy McDonough zou Dylan, voordat Blood on the Tracks werd uitgebracht, een bezoek hebben gebracht aan Neil Young in Florida om hem naar zijn mening over de nummers te vragen.[11][12]
Tracks[bewerken]
Alle muziek en teksten zijn geschreven door Bob Dylan. Tussen haakjes staat aangegeven bij welke sessie de desbetreffende opname is gemaakt.
| Kant één | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Nr. | Titel | Duur | |||||||
| 1. | Tangled Up in Blue (Minneapolis, december 1974) | 5:42 | |||||||
| 2. | Simple Twist of Fate (New York City, september 1974) | 4:19 | |||||||
| 3. | You're a Big Girl Now (Minneapolis, december 1974) | 4:36 | |||||||
| 4. | Idiot Wind (Minneapolis, december 1974) | 7:48 | |||||||
| 5. | You're Gonna Make Me Lonesome When You Go (New York City, september 1974) | 2:55 | |||||||
| Kant twee | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Nr. | Titel | Duur | |||||||
| 6. | Meet Me in the Morning (New York City, september 1974) | 4:22 | |||||||
| 7. | Lily, Rosemary and the Jack of Hearts (Minneapolis, december 1974) | 8:51 | |||||||
| 8. | If You See Her, Say Hello (Minneapolis, december 1974) | 4:49 | |||||||
| 9. | Shelter from the Storm (New York City, september 1974) | 5:02 | |||||||
| 10. | Buckets of Rain (New York City, september 1974) | 3:22 | |||||||
Personeel[bewerken]
- Bob Dylan – zang, gitaar, harmonica, orgel, mandoline
- Bill Berg – drums
- Buddy Cage – Steel gitaar
- Paul Griffin – orgel, keyboard
- Gregg Inhofer – keyboard
- Kevin Odegard – gitaar
- Bill Peterson – basgitaar
- Chris Weber – gitaar, 12-snarige gitaar
Sessies in New York[bewerken]
- Charles Brown, III – gitaar
- Tony Brown – basgitaar
- Richard Crooks – drums
- Barry Kornfeld – gitaar
- Thomas McFaul – keyboard
- Eric Weissberg – banjo, gitaar
Overig personeel[bewerken]
- Ron Coro – 'art direction'
- Pete Hamill – 'liner notes' (achtergrondinformatie in het boekje)
- David Oppenheim – illustratie
- Phil Ramone – engineer
- Paul Till – foto
Externe links[bewerken]
Bronnen, noten en/of referenties
|
