Boeing E-4

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Boeing E-4
Boeing E-4B USAF 73-1677.jpg
Algemeen
Rol Vliegende regeringspost
Bemanning 4 flightcrew, tot 150 operators
Varianten E-4A, B
Status
Gebruik USAF 1974 - heden
Afmetingen
Lengte 61,5 m
Hoogte 16,8 m
Spanwijdte 52 m
Gewicht
Leeggewicht 103872 kg
Max. gewicht 204110 kg
Krachtbron
Motor(en) 4x Pratt& Whitney 4000-94 of General Electric CF6 turbofan
Stuwkracht elk 282,2 kN
Prestaties
Topsnelheid 920
Actieradius 10730 km
Dienstplafond 13000 m
Bewapening
Raketten geclassificeerd
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

De Boeing E-4 Nightwatch is een van de 4 vliegtuigen van de Amerikaanse luchtmacht (USAF) die zijn gebouwd op basis van het airframe van een commerciële Boeing 747. Deze 4 toestellen staan gereed voor hoge Amerikaanse regeringsfunctionarissen als de president, de minister van defensie, de militaire bevelhebbers en hun opvolgers.

De toestellen zijn ingedeeld bij 55th Wing van het 1st Air Command Control Squadron op de vliegbasis Offutt, Nebraska. De vliegers en het onderhoudspersoneel komen van het Air Combat Command (ACC) en de operators van het Strategic Command.

Oorspronkelijk was de E-4 bedoeld als militaire nationale noodcommandopost en overlevingspost tijdens een nucleair conflict; daarom kreeg het al snel de bijnaam doomsday plane.

Na de val van de Sovjet-Unie en de verminderde dreiging werd de E-4 missie veranderd in die van een nationaal luchtmobiel crisiscentrum.

Het radio callsign voor de E-4 is Silver Dollar maar als de president aan boord komt verandert dit in Air Force One.

Er staat permanent een E-4 voor de president gereed op de vliegbasis Andrews, Washington DC waarmee hij zijn binnenlandse en buitenlandse reizen maakt. De drie overige staan volgens een roulatieschema verspreid over de vliegbases in Verenigde Staten.

Drie presidenten (Carter, Reagan en George W. Bush) hebben in hun regeringstermijn vanwege de op dat moment heersende crisissituatie operationele vluchten met de E-4 gemaakt. De overigen gebruikten het slechts om te reizen.

In 2006 werd door de minister van defensie Rumsfeld bekendgemaakt dat de E-4’s vanaf 2009 tot 2015 gefaseerd uit dienst worden gesteld en worden vervangen door 2 speciaal aangepaste Boeing C-32’s.

Geschiedenis[bewerken]

De eerste Boeing E-4A werd in 1974 operationeel als opvolger van de voorheen gebruikte Boeing EC-135 Looking Glass. Deze bevatte dezelfde uitrusting als de EC-135 maar was iets groter en kon ook langer in de lucht blijven. Dit toestel was eveneens geschikt om op te treden als Looking Glass toestel voor het Strategic Air Command.

In 1979 volgden 2 nieuwe E-4B’s; dit toestel verschilde met de E-4A door de grote bult op de romp achter het bovendek. Deze bult bevat een satellietantenne voor zeer hoge frequenties (SHF).

In 1980 waren alle 3 toestellen omgebouwd naar E-4B specificaties. Ze hadden nu aanzienlijk verbeterde communicatiemogelijkheden en werden geacht immuun te zijn voor de elektromagnetische puls (EMP) van een atoomexplosie.

De E-4B is berekend op een bemanning van 60 tot 150 personen; dit is de grootste bemanning in de USAF geschiedenis.

E-4B Nightwatch

Interieur[bewerken]

De E-4 heeft 3 vliegdekken: het flightdeck, midden- en lage dek.

Het flightdeck bevat:

  • werkposities van de vliegers, navigator en boordwerktuigkundige
  • een keukendeel en slaapcabines voor flightcrews en ander personeel

Het middendek bevat:

  • een 9 persoons-vergaderzaal met projectiemogelijkheden
  • een operationeel gedeelte voor 29 man met dataverwerkende apparatuur, radiotelefoon en audio-opname/weergave-mogelijkheden
  • een controlekamer met SHF satelliet communicatiemogelijkheden
  • een rustruimte met slaapgelegenheid voor de overige bemanning
  • de voorste ingang met verbindingsgangen naar de dekken
  • keukenapparatuur en plaatsen voor de bewakers en stewards
  • een ruimte voor het nationaal commando met beveiligde wereldwijde verbindingen
  • een kantoor, slaap- en kleedgedeelte
  • een briefingroom met projectiemogelijkheden
  • een communicatieruimte verdeeld in een voice en een data gedeelte
  • de vlucht avionica ruimte met bewakingsapparatuur voor het boordnet, radar, zuurstofapparatuur, reservedelen en bagageruimte
Tijdens een EMP bestendigheidstest

Het lage dek bevat:

  • een onderhoudskamer met watertanks, elektrische voorziening, transformatoren, de Very Low Frequency (VLF) en de SHF zenders en elektrisch bediende trappen
  • een uitrustingskamer met specifieke uitrusting, handvuurwapens et cetera
  • een antenneruimte met de spoel van de 5 mijl lange VLF sleepdraadantenne en de bedieningsapparatuur hiervoor

Zie ook[bewerken]

Air Force One

Externe links[bewerken]