Cirkel van Willis
| Cirkel van Willis | ||||
| circulus arteriosus cerebri | ||||
| Slagader | ||||
 |
||||
| Schematische weergave van de cirkel van Willis, de hersenslagaders en de hersenstam | ||||
 |
||||
| De hersenen en de voedende slagaders van de onderkant bekeken. De rechter temporale kwab en een deel van het rechter cerebellum zijn verwijderd | ||||
| Gray's Anatomy | 147,574 | |||
| MeSH | A07.231.114.228.351 | |||
|
||||
De cirkel van Willis of (Latijn) circulus arteriosus cerebri (Wilissii) is een vaatkring van slagaders die de hersenen van bloed voorzien. De cirkel van Willis is vernoemd naar de Engelse arts Thomas Willis (1621-1675), die de vaatkring van slagaders en anastomosen ontdekte. De cirkel van Willis zorgt voor een netwerk van anastomosen in de bloedvoorziening van het brein. Het is een soort beveiligingsmechanisme; als een deel van de cirkel van Willis afgesloten raakt, bijvoorbeeld door atherosclerose, is de bloedvoorziening via de andere weg gewaarborgd. De cerebrale perfusie is zo meestal voldoende om ischemie te voorkomen.
Componenten [bewerken]
- Arteria cerebri anterior (links en rechts)
- Arteria communicans anterior
- Arteria carotis interna (links en rechts)
- Arteria cerebri posterior (links en rechts)
- Arteria communicans posterior (links en rechts)
Het toevoegsel communicans in de naam arteria communicans posterior komt voort uit het gegeven dat dit bloedvat de arteria carotis interna verbindt met het vertebrobasilaire systeem. De arterie vormt daardoor een essentieel onderdeel van het netwerk van collateralen tussen de arteria carotis en het vertebrobasilaire systeem dat zich aan de basis van de hersen bevindt, de zogenaamde cirkel van Willis. Hoewel de arteria basilaris en de linker en rechter arteria cerebri media ook de hersenen van bloed voorzien, worden zij niet tot de cirkel van Willis gerekend.
Anatomische variatie [bewerken]
Er bestaat een enorme variatie in de anatomie van de cirkel van Willis. Het schoolvoorbeeld kwam bij een onderzoek naar 1413 hersenen slechts in 34,5% van de gevallen voor.[1] Bij een belangrijke variant is de a. cerebri posterior erg smal en de a. communicans posterior juist verwijd, waardoor de a. carotis interna in dat geval ook de bloedvoorziening van het posterieure deel van de hersenen voor haar rekening neemt.
Bronnen, noten en/of referenties
|
