Cirkel van Willis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Cirkel van Willis
Circulus arteriacus Willisi
Slagader
Schematische weergave van de cirkel van Willis, de hersenslagaders en de hersenstam
Schematische weergave van de cirkel van Willis, de hersenslagaders en de hersenstam
De hersenen en de voedende slagaders van de onderkant bekeken. De rechter temporale kwab en een deel van het rechter cerebellum zijn verwijderd
De hersenen en de voedende slagaders van de onderkant bekeken. De rechter temporale kwab en een deel van het rechter cerebellum zijn verwijderd
Gray's Anatomy 147,574
MeSH A07.231.114.228.351
Portaal  Portaalicoon   Biologie
DSA van de arteria vertebrobasilaris en de posterieure cerebrale circulatie, daarmee een deel van de cirkel van Willis vormend

De cirkel van Willis, circulus arteriacus Willisi,[1] circulus arteriosus Willissi[2] of circulus arteriosus cerebri[3] is een vaatkring van slagaders die de hersenen van bloed voorzien.[4] De cirkel van Willis is vernoemd naar de Engelse arts Thomas Willis (1621-1675), die de vaatkring van slagaders en anastomosen ontdekte. De cirkel van Willis zorgt voor een netwerk van anastomosen in de bloedvoorziening van de hersenen. Het is een soort beveiligingsmechanisme; als een deel van de cirkel van Willis afgesloten raakt, bijvoorbeeld door atherosclerose, is de bloedvoorziening via de andere weg gewaarborgd.[4] De cerebrale perfusie is zo meestal voldoende om ischemie te voorkomen.

Componenten[bewerken]

Het toevoegsel communicans in de naam arteria communicans posterior komt voort uit het gegeven dat dit bloedvat de arteria carotis interna verbindt met het vertebrobasilaire systeem. De arterie vormt daardoor een essentieel onderdeel van het netwerk van collateralen tussen de arteria carotis en het vertebrobasilaire systeem dat zich aan de basis van de hersen bevindt, de zogenaamde cirkel van Willis. Hoewel de arteria basilaris en de linker en rechter arteria cerebri media ook de hersenen van bloed voorzien, worden zij niet tot de cirkel van Willis gerekend.

Anatomische variatie[bewerken]

Er bestaat een enorme variatie in de anatomie van de cirkel van Willis. Het schoolvoorbeeld kwam bij een onderzoek naar 1413 hersenen slechts in 34,5% van de gevallen voor.[5] Bij een belangrijke variant is de arteria cerebri posterior erg smal en de arteria communicans posterior juist verwijd, waardoor de arteria carotis interna in dat geval ook de bloedvoorziening van het posterieure deel van de hersenen voor haar rekening neemt.

Literatuurverwijzingen[bewerken]

  1. Triepel, H. (1910). Die anatomischen Namen. Ihre Ableitung und Aussprache. Mit einem Anhang: Biographische Notizen.(Dritte Auflage). Wiesbaden: Verlag J.F. Bergmann.
  2. His (1895). Die anatomische Nomenclatur. Nomina Anatomica. Der von der Anatomischen Gesellschaft auf ihrer IX. Versammlung in Basel angenommenen Namen. Leipzig: Verlag von Veit & Comp.
  3. Kopsch, F. (1941). Die Nomina anatomica des Jahres 1895 (B.N.A.) nach der Buchstabenreihe geordnet und gegenübergestellt den Nomina anatomica des Jahres 1935 (I.N.A.) (3. Aufgabe). Leipzig: Georg Thieme Verlag.
  4. a b Wolters, E.C. & Groenenwegen, H.J. (1996). Neurologie. Structuur, functie en dysfunctie van het zenuwstelsel. Houten/Diegem: Bohn Stafleu Van Loghum.
  5. Bergman RA, Afifi AK, Miyauchi R, Circle of Willis. Illustrated Encyclopedia of Human Anatomic Variation