Copa Libertadores
| Copa Toyota Libertadores | ||||
| Sport | Voetbal | |||
| Regio | Zuid-Amerika | |||
| Bond/organisator | CONMEBOL | |||
| Eerste editie | 1960 | |||
| Regerend kampioen |  Corinthians |
|||
| Recordkampioen |  Independiente met 7 titels |
|||
|
||||
De Copa Libertadores de América ("Bevrijders van Amerika beker") is een jaarlijks voetbaltoernooi voor clubs uit Latijns-Amerika, georganiseerd door CONMEBOL. Het is de Latijns-Amerikaanse equivalent van de UEFA Champions League en de winnaar plaatst zich voor het Wereldkampioenschap voor clubs (in het verleden voor de Intercontinental Cup). Sinds 2008 is de officiële naam van het toernooi de Copa Santander Libertadores, tot die tijd heette het sinds 1998 de Copa Toyota Libertadores.
De huidige kampioen is Corinthians uit Brazilië dat in de finale van 2012 Boca Juniors uit Argentinië versloeg.
Inhoud |
[bewerken] Geschiedenis
Twaalf jaar voor de eerste editie van de Copa Libertadores werd in Chili een toernooi georganiseerd met zeven clubs uit verschillende landen in Zuid-Amerika, het Campeonato Sudamericano de Campeones. Dit toernooi werd gewonnen door Vasco de Gama en wordt gezien als een voorloper van de huidige Copa Libertadores.
De eerste officiële beker werd in 1960 gewonnen door Club Atlético Peñarol uit Uruguay. Tweeëntwintig clubs hebben een of meerdere keren de beker gewonnen. CA Independiente (Argentinië) won de beker zeven keer, waaronder vier keer op rij (1972-1975). De eerste club die de beker driemaal op rij won was Club Estudiantes de La Plata uit Argentinië die de beker tussen 1968-1970 veroverde. Als gevolg hiervan mochten ze na het derde jaar de wisselbeker houden. Later is dit alleen Independiente ook gelukt (1972-1974). Opvallend is dat de Braziliaanse clubs in dit toernooi (en Brazilië in het landentoernooi Copa América) minder sterk is, maar op de Wereldkampioenschappen veel beter.
Topscorer allertijden van de Copa Libertadores is de Ecuadoriaan Alberto Spencer. Hij scoorde in de jaren zestig in totaal 54 doelpunten voor Peñarol (48) en Barcelona Guayaquil (6).
[bewerken] Toernooi
[bewerken] Kwalificatie
In het verleden plaatsten alleen de landskampioenen van Argentinië, Bolivia, Brazilië, Chili, Colombia, Ecuador, Paraguay, Peru en Uruguay zich voor het toernooi. Vanaf 1970 plaatsten ook de nummers twee uit deze landen zich en deden er ook clubs uit Venezuela mee. Later werd het aantal deelnemers achtereenvolgens uitgebreid tot 24, 28, 32 en de huidige 38.
Het toernooi verloopt ongeveer zoals de Europese UEFA Champions League. Uit twaalf landen spelen clubs een voorronde waaruit zes clubs overblijven. De laagst geklasseerde club uit elk land moet deelnemen aan deze voorronde, alsmede de op een na laagste geklasseerde club uit het land van de titelhouder. De eerste ronde is een groepfase, met acht groepen van vier clubs. De nummers één en twee plaatsen zich voor de eindfase waarin met een knock-out-systeem wordt gewerkt. De finale bestaat net als de andere knock-out-wedstrijden uit een uit- en een thuiswedstrijd. Tot 1979 werd de regerend kampioen in de halve finaleronde ingevoegd, waardoor het relatief eenvoudiger was de titel te behouden.
Hoewel Mexico niet tot de CONMEBOL behoort (maar tot de Noord- en Midden-Amerikaanse bond CONCACAF), spelen Mexicaanse ploegen tegenwoordig in dit toernooi mee.
[bewerken] Regels
In de Copa Libertadores wordt nooit een verlenging gespeeld om een winnaar aan te wijzen. Een uitzondering hierop was de editie van 1973. Oorspronkelijk werd de winnaar aangewezen op basis van wedstrijdpunten uit de twee ontmoetingen (winst/gelijk/verlies). Was deze onbeslist, dan werd er een beslissingswedstrijd gespeeld op neutraal terrein. Ook deze werd niet verlengd, maar werd er wel naar het doelpuntentotaal gekeken. Als dit ook geen winnaar opleverde, dat volgde een strafschoppenserie. Van 1988 tot 2004 werd de regel toegepast dat, bij een gelijke totaalstand in doelpunten, meteen een strafschoppenserie volgde. Opvallend genoeg zou de winnaar van 2004, Once Caldas uit Colombia, de finale hebben 'verloren als gekeken was naar de (ongunstige) tegendoelpunten thuis. Vanaf 2005 geldt de 'uitdoelpunten-regel’ zoals in Europa (uitdoelpunten tellen zo nodig dubbel).
[bewerken] Finales
- * is thuiswedstrijd winnaar
[bewerken] Aantal overwinningen per club
| Club | Aantal | Jaar |
|---|---|---|
| Independiente |
7 | 1964, 1965, 1972, 1973, 1974, 1975, 1984 |
| Boca Juniors |
6 | 1977, 1978, 2000, 2001, 2003, 2007 |
 Peñarol |
5 | 1960, 1961, 1966, 1982, 1987 |
| Estudiantes de La Plata |
4 | 1968, 1969, 1970, 2009 |
| Nacional de Montevideo |
3 | 1971, 1980, 1988 |
 Olimpia |
3 | 1979, 1990, 2002 |
| São Paulo FC |
3 | 1992, 1993, 2005 |
| Santos FC |
3 | 1962, 1963, 2011 |
| Grêmio |
2 | 1983, 1995 |
| River Plate |
2 | 1986, 1996 |
| Cruzeiro EC |
2 | 1976, 1997 |
| SC Internacional |
2 | 2006, 2010 |
| Racing Club |
1 | 1967 |
| Flamengo |
1 | 1981 |
| Argentinos Juniors |
1 | 1985 |
 Atlético Nacional |
1 | 1989 |
 Colo-Colo |
1 | 1991 |
| Vélez Sársfield |
1 | 1994 |
| CR Vasco da Gama |
1 | 1998 (1948) |
| Palmeiras |
1 | 1999 |
| Once Caldas |
1 | 2004 |
 LDU Quito |
1 | 2008 |
| Corinthians |
1 | 2012 |
[bewerken] Topscorers
[bewerken] Zie ook
| Seizoenen van de Copa Libertadores |
|---|
|
1948 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 |
| CONMEBOL | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
|
 |
Zie de categorie Copa Libertadores van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
| Bronnen, noten en/of referenties |
