Drinkglas

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een drinkglas is een hol glazen voorwerp om uit te drinken.

Vanouds bestaan er vele typen drinkglazen welke, in tegenstelling tot de drinkbekers, in grondvorm bestaan uit drie onderdelen:

  • de kelk, dat is het, meestal brede, deel waarin zich de drank bevindt en waaruit gedronken wordt;
  • de stam, waaraan men het glas vasthoudt;
  • de voet, waarmee het glas op tafel kan worden gezet.

Een uitzondering hierop vormen de whiskyglazen, shotglazen en metzelaartjes, waarbij er geen stam is en de voet en kelk direct met elkaar verbonden zijn.

Deze drie onderdelen kunnen verschillende vormen hebben, waardoor men tal van typen drinkglazen kan onderscheiden. Bekend zijn: de roemer, het fluitglas en de berkemeyer.

Vooral in de renaissancetijd beschikten de rijkere standen over weelderig versierde drinkglazen, waar soms ook allerlei allegorische voorstellingen en teksten in waren gegraveerd. Omstreeks de wisseling van de 16e naar de 17e eeuw was bijvoorbeeld de bekerschroef populair, een zilveren, verguld zilveren of bronzen, rijkversierde houder van een glas. Een later ontwikkelt glas is het Picardieglas.

Bij recepties worden soms speciale glazen gebruikt, die in plaats van een voet een bol hebben.

Op proeverijen worden speciale proefglazen gebruikt.

Soorten glazen[bewerken]

Drinkglazen worden meestal onderscheiden naar de drank die hieruit wordt gedronken. Zo onderscheidt men onder andere

  • het bierglas,
  • de champagnecoupe,
  • het cocktailglas,
  • het cognacglas,
  • het likeurglas,
  • het longdrinkglas,
  • het portglas,
  • het waterglas,
  • het whiskyglas,
  • het wijnglas.