E (muziek)
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De E (ook wel mi genoemd) is een muzieknoot die een hele toon hoger ligt dan de D en een halve toon lager dan de F.
Op een pianoklavier ligt de E telkens na de 2 zwarte toetsen. De eerste en de zesde snaar van een klassieke gitaar zijn gestemd op de E.
Octavering [bewerken]
| Musicologische benaming | Helmholtznotatie | Octaafnaam | Frequentie (Hz) |
|---|---|---|---|
| E-1 | Eˌˌˌ | Subsubcontra-octaaf | 10,301 |
| E0 | Eˌˌ | Subcontra-octaaf | 20,602 |
| E1 | Eˌ | Contra-octaaf | 41,203 |
| E2 | E | Groot octaaf | 82,407 |
| E3 | e | Klein octaaf | 164,81 |
| E4 | e′ | Eéngestreept octaaf | 329,63 |
| E5 | e′′ | Tweegestreept octaaf | 659,26 |
| E6 | e′′′ | Driegestreept octaaf | 1318,5 |
| E7 | e′′′′ | Viergestreept octaaf | 2637,0 |
| E8 | e′′′′′ | Vijfgestreept octaaf | 5274,1 |
| E9 | e′′′′′′ | Zesgestreept octaaf | 10548,2 |
Grafische voorstelling [bewerken]
Voorstelling van de E in 3 sleutels (achtereenvolgens: vioolsleutel (E4 en E5), altsleutel (E4), en bassleutel (E3)).
Zie ook [bewerken]
| Muzieknoten van de chromatische toonladder |
|---|
|
C · C # / D♭ · D · D # / E♭ · E · F · F # / G♭ · G · G # / A♭ · A · A # / B♭ · B |