E (muziek)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De E (ook wel mi genoemd) is een muzieknoot die een hele toon hoger ligt dan de D en een halve toon lager dan de F.

Op een pianoklavier ligt de E telkens na de 2 zwarte toetsen. De eerste en de zesde snaar van een klassieke gitaar zijn gestemd op de E.

Octavering[bewerken]

Musicologische benaming Helmholtznotatie Octaafnaam Frequentie (Hz)
E-1 Eˌˌˌ Subsubcontra-octaaf 10,301
E0 Eˌˌ Subcontra-octaaf 20,602
E1 Contra-octaaf 41,203
E2 E Groot octaaf 82,407
E3 e Klein octaaf 164,81
E4 e′ Eéngestreept octaaf 329,63
E5 e′′ Tweegestreept octaaf 659,26
E6 e′′′ Driegestreept octaaf 1318,5
E7 e′′′′ Viergestreept octaaf 2637,0
E8 e′′′′′ Vijfgestreept octaaf 5274,1
E9 e′′′′′′ Zesgestreept octaaf 10548,2

Grafische voorstelling[bewerken]

Voorstelling van de E in 3 sleutels (achtereenvolgens: vioolsleutel (E4 en E5), altsleutel (E4), en bassleutel (E3)).

Zie ook[bewerken]