D (muziek)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De D (ook wel re genoemd) is een muzieknoot die een hele toon hoger ligt dan de C en een hele toon lager dan de E.

Op een pianoklavier ligt de D telkens tussen de 2 zwarte toetsen. De derde snaar van een klassieke gitaar is gestemd op de D.

Octavering[bewerken]

Musicologische benaming Helmholtznotatie Octaafnaam Frequentie (Hz)
D-1 Dˌˌˌ Subsubcontra-octaaf 9,177
D0 Dˌˌ Subcontra-octaaf 18,354
D1 Contra-octaaf 36,708
D2 D Groot octaaf 73,416
D3 d Klein octaaf 146,832
D4 d′ Eéngestreept octaaf 293,665
D5 d′′ Tweegestreept octaaf 587,33
D6 d′′′ Driegestreept octaaf 1174,659
D7 d′′′′ Viergestreept octaaf 2349,318
D8 d′′′′′ Vijfgestreept octaaf 4698,636
D9 d′′′′′′ Zesgestreept octaaf 9397,273

Grafische voorstelling[bewerken]

Voorstelling van de D in 3 sleutels (achtereenvolgens: vioolsleutel (D4 en D5), altsleutel (D4), en bassleutel (D3)).

Zie ook[bewerken]