Eduard van Woodstock

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Eduard van Woodstock
1330-1376
1e opvolger voor de Engelse troon
Periode	1330-1376
Voorganger	Jan van Cornwall
Opvolger	Richard van Bordeaux
Prins van Wales
Periode	1330-1376
Voorganger	Eduard
Opvolger	Richard van Bordeaux
Vader	Eduard III van Engeland
Moeder	Filippa van Henegouwen

Eduard van Woodstock (Woodstock (Engeland) (Oxfordshire), 15 juni 1330 – Palace of Westminster (Westminster), 8 juni 1376), bijgenaamd de Zwarte Prins, was de zoon van Eduard III van Engeland.

Hij is nooit Eduard IV geworden omdat hij eerder stierf dan zijn vader en dus nooit koning werd. Naast Prins van Wales was hij ook Hertog van Guyenne. In die laatste hoedanigheid was hij leenplichtig aan de Franse koning. Zijn bijnaam heeft hij waarschijnlijk te danken aan de kleur van zijn wapenuitrusting. Eduard voerde als motto "Ich Dien" (Ik Dien) in zijn wapen. Vermoedelijk had hij in Vlaanderen verbleven, want Vlaanderen vocht mee met de Engelsen, tegen de dreigende Franse bezetting.

De meningen over de verdiensten van de prins zijn zeer verdeeld. Bij de ridders in zijn tijd was Eduard zeer geliefd; Chandos Herald sprak over 's-prinsen bestuur in Zuid-Frankrijk als "zeven jaren van vreugde, vrede en plezier" terwijl de prins in werkelijkheid een verkwistend schrikbewind had gevoerd. De prins liet het platteland verwoesten door zijn soldaten en legde zware belastingen op om een enorme hofhouding en een dagelijkse tafel voor 400 gasten te onderhouden. In 1367 kwamen de edelen van Gascogne tegen hem en zijn belastingen in opstand. De prins was een toonbeeld van ridderlijk gedrag maar voor behoorlijk bestuur, economie, of mensen buiten zijn eigen klasse, de ridderstand, had hij geen oog.

Hij stond in zijn tijd bekend als een zeer kundig veldheer. Als 16-jarige vocht hij mee met zijn vader tijdens de slag bij Crécy. Jan de Blinde, de koning van Bohemen, vocht aan de zijde van de Fransen en sneuvelde in Crécy. Jan droeg struisvogelveren op zijn helm. Die werden door Eduard aan zijn zoon geschonken. De struisvogelveren zijn nog steeds te zien in het blazoen van de prins van Wales.

In de Slag bij Poitiers, 10 jaar later, wist hij de Franse koning Jan II gevangen te nemen. In 1362 werd hij Hertog van Aquitanië. Hij was niet geliefd vanwege de zware belastingen die hij hief. De stad Limoges kwam daarom in 1370 tegen hem in opstand. Na deze opstand onderdrukt te hebben, liet hij 3000 mannen doden om een voorbeeld te stellen.

Voor hij zijn vader Eduard III had kunnen opvolgen, stierf Eduard aan dysenterie en de gevolgen van een ontstoken wond, die hij opliep in een veldtocht in Spanje. Hij werd begraven in de kathedraal van Canterbury. Zijn zoon volgde Eduard III op als Richard II.