Epicurisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het epicurisme is een stroming in de Klassieke filosofie. Zij gaat terug op de lessen van de Griekse filosoof Epicurus (341 - 270 v.Chr.). Aanhangers van deze stroming noemt men epicuristen.

Epicurisme[bewerken]

Bij geen enkele andere filosofische school uit de oudheid is de invloed van de stichter zo groot geweest als bij het epicurisme. De leer van Epicurus werd men geacht te kennen en te verspreiden, zoals de Romeinse dichter Lucretius gedaan heeft. Diens leerdicht De Rerum Natura, dat in zijn geheel is overgeleverd, mogen we dan ook gebruiken als bron voor onze kennis van Epicurus' opvattingen. We zien in dit gedicht ook hoe Epicurus als verlosser, als God vereerd wordt.

Nuvola single chevron right.svg Voor de inhoud van deze leer, zie het lemma Epicurus

Epicuristen[bewerken]

Verdere Epicuristen die wij kennen zijn:

  • Metrodorus
metrodorus

Metrodorus van Lampsacus (331 – 277 voor Chr.) was een aanhanger van Epicurus van wie fragmenten zijn overgeleverd. Hij kwam in contact met Epicurus in Lampsacus, en volgde hem naar Athene. Hij was zijn beoogd opvolger als schoolhoofd, maar hij stierf eerder dan Epicurus.

  • Hermarchus

Hermarchus was de eerste opvolger van Epicurus als schoolhoofd.

  • Colotes

Colotes van Lampsacus was een 3e-eeuwse leerling van Epicurus. Hij heeft een werk geschreven met als titel: Het is onmogelijk te leven op grond van de leer van de andere filosofen. We kennen dit geschrift alleen indirect doordat Plutarchus er een verweerschrift tegen heeft geschreven (Tegen Colotes)

  • Apollodorus

Schreef een leven van Epicurus. Leefde in de 2e eeuw voor Chr.

  • Philodemus van Gadara

Philodemus van Gadara (± 110 - 40 voor Chr.) was een andere aanhanger van Epicurus. Zijn naam wordt geassocieerd met een biobliotheek met papyrus-rollen met epicuristische teksten die in Herculanum is teruggevonden. De uitbraak van de Vesuvius in 79 na Chr. is er verantwoordelijk voor geweest dat deze teksten deels bewaard zijn gebleven. Ze zijn ontdekt in de jaren 1752-1754.

  • Lucretius

Lucretius is de Romeinse dichter uit de 1e eeuw voor Chr. die met zijn De Rerum Natura niet alleen een loflied op Epicurus heeft gezongen, maar ook zijn hele leer in dichtvorm uiteen heeft gezet. Dit gedicht is bewaard en is daarmee een belangrijke bron voor onze kennis van Epicurus' opvattingen.

  • Diogenes van Oenoanda

Diogenes van Oenoanda (Lycië, tegenworodig Zuid-West Turkije) was een aanhanger van de leer van Epicurus uit de 2e eeuw na Chr. Op een enorme muur van zo'n 80 meter lang in Oenoanda heeft hij delen van Epicurus' leer laten inbeitelen. Hiervan resten fragmenten.[1] We weten verder niets van deze Diogenes, men mag slechts aannemen dat hij vermogend was. Tegen het einde van 19e eeuw hebben archeologen deze inscripties ontdekt. Sinds 2007 zijn Jürgen Hammerstädt en Martin Bachmann bezig alle inscripties te Oenoanda in kaart te brengen. Zij hebben daarbij nieuwe fragmenten ontdekt.[2]

  • Gassendi (1592-1655) was een aanhanger van Epicurus' atomisme. Hij schreef onder andere De vita et moribus Epicuri libri octo. (Lyon, 1647.)

Voetnoten[bewerken]

  1. Foto's van de inscriptie te Oenoanda
  2. NRC Handelsblad, 28 Nov. 2009: Een verlaten dorp vol wijsheid, door Theo Toebosch.