Ferdinand I van Aragon
| Ferdinand I van Aragón | ||
| 1380 - 1416 | ||
 |
||
| Koning van Aragón Koning van Sicilië Koning van Sardinië |
||
| Periode | 1412 - 1416 | |
| Voorganger | Martinus (I / II / I) | |
| Opvolger | Alfons (V / I / II) | |
| Vader | Johan I | |
| Moeder | Eleonora van Aragón | |
Ferdinand I van Aragón (Medina del Campo, Valladolid, 27 november 1380 — Igualada, Barcelona, 2 april 1416) was koning van Aragón.
Fernando I van Aragón, ook Fernando I van Antequera genoemd, was de tweede zoon van Johan I van Castilië en Eleonora van Aragón, en kleinzoon van koning Peter IV van Aragón (1336-1387). In 1394 trouwde hij met zijn tante, Eleonora Urraca van Castilië, waardoor hij heerser werd over een uitgestrekt gebied.
Ferdinand droeg gedurende zijn leven vele titels, in 1412 waren dat Koning van Aragón, Koning van Sicilië, van Valencië en Mallorca, Sardinië, Hertog van Athene, Graaf van Barcelona, van Gerona, van Ausonne, van Urgel en van Besalu. Graaf van Valespir, van Fenouillède, van Sant, Conflent, Baron van Milhaud, van Gévaudan, Graaf van Cerdanha en van Rossilhao, en Heer van de Balearen.
Nadat zijn broer Hendrik III van Castilië in 1406 overleed, werd hij deels heerser van Castilië. Het overige deel van Castilië kwam toe aan zijn neef, Johan II van Castilië, en diens moeder Catharina van Lancaster, weduwe van Hendrik III van Castilië. Fernando begon opnieuw een oorlog tegen het koninkrijk Granada, en in 1410 nam hij Antequera in, aan welke verovering hij zijn bijnaam te danken heeft.
Toen zijn oom Martinus I van Aragón stierf in 1410 was er geen opvolger van de eerste orde. Er ontstond een interregnum waar een einde aankwam door het Compromis van Caspe. Er waren zes kandidaten voor de troon waarvan Ferdinand en Jacobus II van Urgell de meest belangrijke waren. De steun van de Benedictus XIII bezorgde Ferdinand de overwinning. Ferdinand werd koning van Aragón in 1412 en de antipaus kroonde hem in Sicilië.
Jacobus nam vervolgens de wapens op tegen de nieuwe koning, maar werd in 1413 verslagen en gevangengenomen. Fernando werd daarna gedwongen onderhandelingen aan te gaan met de Cortes in Catalonië. Ferdinand bleef de antipaus steunen tot aan het Concilie van Konstanz (1414-1418). Met het intrekken van zijn steun leverde Ferdinand een belangrijke bijdrage aan het einde van het Groot Schisma.
[bewerken] Nageslacht
Met Eleonora kreeg Ferdinand acht kinderen die in de geschiedschrijving vaak beschreven worden als de Prinsen van Aragón, in het Spaans, de Infantes de Aragón:
- Alfons V van Aragón (1394-1458)
- Maria van Aragón (1396-1445)
- Johan II van Aragón (1397-1479)
- Hendrik van Aragón (1400-1445)
- Eleonora van Aragón (1402-1449)
- Isabel van Aragón
- Peter van Aragón (1406-1438)
- Sancho van Aragón (1410-1416)
 |
Zie de categorie Ferdinand I of Aragon van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
