Ferdinand I van Aragon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ferdinand I van Aragón
1380 - 1416
Ferrando I d'Aragón.jpg
Koning van Aragón
Koning van Sicilië
Koning van Sardinië
Periode 1412 - 1416
Voorganger Martinus (I / II / I)
Opvolger Alfons (V / I / II)
Vader Johan I
Moeder Eleonora van Aragón

Ferdinand I van Aragón (Medina del Campo, Valladolid, 27 november 1380Igualada, Barcelona, 2 april 1416) was koning van Aragón.

Fernando I van Aragón, ook Fernando I van Antequera genoemd, was de tweede zoon van Johan I van Castilië en Eleonora van Aragón, een dochter van koning Peter IV van Aragón (1336-1387). In 1394 trouwde hij met Eleonora Urraca van Castilië, een welgestelde nicht van zijn vader, waardoor hij heerser werd over een uitgestrekt gebied.

Ferdinand droeg gedurende zijn leven vele titels; in 1412 waren dat Koning van Aragón, Koning van Sicilië, van Valencië en Mallorca, Sardinië, Hertog van Athene, Graaf van Barcelona, van Gerona, van Ausonne, van Urgel en van Besalu. Graaf van Valespir, van Fenouillède, van Sant, Conflent, Baron van Milhaud, van Gévaudan, Graaf van Cerdanha en van Rossilhao, en Heer van de Balearen.

Nadat zijn broer Hendrik III van Castilië in 1406 overleed, werd hij deels heerser van Castilië. Het overige deel van Castilië kwam toe aan zijn neef, Johan II van Castilië, en diens moeder Catharina van Lancaster, weduwe van Hendrik III van Castilië. Fernando begon opnieuw een oorlog tegen het koninkrijk Granada, en in 1410 nam hij Antequera in, aan welke verovering hij zijn bijnaam te danken heeft.

Toen Martinus I van Aragón, oom van zijn echtgenote, in 1410 stierf, was er geen opvolger van de eerste orde. Er ontstond een interregnum dat werd beëindigd door het Compromis van Caspe. Er waren zes kandidaten voor de troon waarvan Ferdinand en Jacobus II van Urgell de meest belangrijke waren. De steun van tegenpaus Benedictus XIII bezorgde Ferdinand de overwinning. Ferdinand werd koning van Aragón (+ Sardinië + Sicilië) in 1412 en de antipaus kroonde hem in Sicilië.

Jacobus nam vervolgens de wapens op tegen de nieuwe koning, maar werd in 1413 verslagen en gevangengenomen. Fernando werd daarna gedwongen onderhandelingen aan te gaan met de Cortes in Catalonië. Ferdinand bleef de antipaus steunen tot aan het Concilie van Konstanz (1414-1418). Met het intrekken van zijn steun leverde Ferdinand een belangrijke bijdrage aan het einde van het Groot Schisma.

Nageslacht[bewerken]

Met Eleonora kreeg Ferdinand zeven kinderen die in de geschiedschrijving vaak beschreven worden als de Prinsen van Aragón, in het Spaans, de Infantes de Aragón: