Frantz Fanon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Frantz Fanon (Fort-de-France, 20 juli 1925Washington, 6 december 1961) was een Frans psychiater, schrijver, Pan-Afrikaans denker en vrijheidsstrijder in Algerije.

Fanon werd geboren op Martinique, als zoon van een douaneambtenaar. Hij groeide op in een middenklassegezin, en volgde het Lycée Schoelcher, waar Aimé Césaire een van zijn leraren was. Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende hij in het leger van de Vrije Fransen en vervolgens studeerde hij medicijnen en psychiatrie in Frankrijk. Hij werkte van 1952 tot 1956 als psychiater in Algerije waar hij zich ook bezighield met de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd, en wel als redacteur van het blad van het Front de Liberation Nationale (FLN).

Hij is vooral bekend van zijn boeken. Zijn eerste boek, Zwarte huid, blanke maskers, gaat over de psychologische gevolgen van kolonisatie en onderdrukking. Met zijn tweede boek, De verworpenen der aarde verkreeg hij wereldwijde faam als inspiratiebron voor vrijheidsstrijders in de derde wereld. Fanon stelt zich niet tevreden met nationale of economische onafhankelijkheid, maar predikt een integraal herontwaken, ook in cultureel en intellectueel opzicht. Fanon geldt als belangrijke inspiratiebron in de postkoloniale stroming.

Fanon overleed op 36-jarige leeftijd. Hij was gehuwd met Josie Dublé (1930-1989) en had met haar een zoon Olivier (1955). Uit een vorige relatie had hij een dochter Mireille Fanon, later gehuwd met Bernard Mendès-France, zoon van de Franse politicus Pierre Mendès France.

Literatuur[bewerken]

  • Hans Achterhuis Frantz Fanon: denken vanuit het perspectief van de onderdrukten, in Filosofen van de derde wereld: Frantz Fanon, Che Guevara, Paulo Freire, Ivan Illich, Mao Tse-Toeng, uitg. Ambo, Bilthoven (1975, diverse heruitg.); pp.32-47.