Algerije

الجمهورية الجزائرية الديمقراطية الشعبية al-djoemhoeriyya al-djaza'iriyya al-dimoeqratiyya al-sha'abiyya
(Details) (Details)
Basisgegevens
Officiële landstaal	Arabisch
Hoofdstad	Algiers
Regeringsvorm	Presidentiële republiek met een semipresidentieel systeem en een meerpartijenstelsel (toch een dictatuur)
Religie	Islam 99%, Katholiek 1%
Oppervlakte	2.381.741 km²  (-% water)
Inwoners	34.745.000 (2008) 34.178.188 (2009) (14,4/km² (2009))
Overige
Volkslied	Kassaman
Munteenheid	Algerijnse dinar (DZD)
UTC	+1
Nationale feestdag	1 november (1954) (dag van de revolutie)
Web | Code | Tel.	.dz | DZA | 213
Voorgaande staten
Frans-Algerije 1962 (Algerijnse Oorlog)
Topografie
Portaal    Landen & Volken

Algerije (Arabisch: الجزائر, Al-Jazā'ir, Berbers: Lz̦ayer), officieel de Democratische Volksrepubliek Algerije, is een land in Noord-Afrika.

Het ligt tussen Marokko en Tunesië, en vormt samen met deze landen de Maghreb. Verder behoort ze tot de Arabische Liga. In het zuiden grenst het van west naar oost aan de Westelijke Sahara, Mauritanië, Mali, Niger en Libië. De Middellandse Zee vormt de noordgrens. De hoofdstad en grootste stad van het land is Algiers. De meeste mensen wonen in de brede, bergachtige kuststrook. In het zuiden ligt een deel van de noordelijke Sahara. De overheersende godsdienst is de islam, maar het land telt ook een klein percentage christenen. Sinds het uiteenvallen van Soedan op 9 juli 2011 is Algerije het grootste land van Afrika.

Etymologie

Het land heeft zijn naam te danken aan de hoofdstad, Algiers. De door de Ziriden gestichte stad werd gebouwd op de plaats waar eerder een klein dorpje stond, genaamd al-jazā'ir al-Mazghanna (oftewel "de eilanden van Mazghanna", een Middeleeuwse Berberstam). Algerije staat dan ook voor "de eilanden". Men schrijft meestal de naam toe aan een aantal inmiddels door het vasteland opgeslorpte eilanden voor de kust van Algiers.

Geschiedenis

Zie geschiedenis van Algerije voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Algerije is een voormalige kolonie van Frankrijk, dat controle over Algerije verwierf in het midden van de negentiende eeuw onder de naam Frans-Algerije. Daarvoor behoorde het gebied toe aan het Ottomaanse Rijk.

De Fransen ontwikkelden een economie waarbij de lokale bevolking achtergesteld werd. In november 1954 verklaarde het Front de Libération Nationale (FLN) de oorlog aan de Franse machthebbers. Deze vaak bloedige onafhankelijkheidsoorlog duurde tot 5 juli 1962.

Tussen 1991 en 1999 speelde er zich een bloedige burgeroorlog af tussen aanhangers van de Front Islamique du Salut (FIS) en de regeringstroepen. Aanleiding voor de burgeroorlog was de winst van de FIS in de verkiezingen. Amnesty International meldde in de periode van burgeroorlog een groot aantal verdwijningen, martelingen, en slachtoffers van slachtingen aangericht door zowel regeringstroepen als rebellengroepen, veelal FIS of gelieerd aan de FIS, zoals Groupe Islamique Armé (GIA).

Daarnaast lijdt het land onder werkloosheid, watertekorten en woningnood.

In 2003 werd het noorden door een zware aardbeving getroffen.

Demografie

Bevolking

Bevolkingsontwikkeling van Algerije

Sinds 1900 is de bevolking sterk gegroeid; in 1900 waren er 4,6 miljoen inwoners, in 1950 waren dit er 8,7 miljoen en in 2010 telde het land 35,4 miljoen bewoners. Aan de kust wonen de meeste Algerijnen; circa 95% van de bevolking woont in het meest noordelijke deel van het land.

Het aandeel van de bevolking woonachtig in steden is eveneens sterk gestegen. Woonde in 1950 nog maar 22% van de bevolking in de stad, in 2010 was dit toegenomen tot 66%.

Het grootste deel van de bevolking is van Arabisch-Berberse oorsprong. Ongeveer 1% van de Algerijnse bevolking is uit Europa in Algerije komen wonen. Voor de onafhankelijkheid was echter nog 10% van de bevolking Europeaan.

• Bevolkingsgroepen: Berbertaligen 30%, Arabischtaligen 70%, Fransen
• Levensverwachting: 73 jaar (2006)
• Bevolkingsgroei: 1,26% (2006)
• Analfabetisme: mannen 22%, vrouwen 39% (2003)

Taal

De talen in Algerije zijn:

• Arabisch (officiële taal)
• Berbertalen (Tamazight, Kabylisch e.a.)
• Frans

ُّ¤ nederlands Tegenwoordig is het Arabisch de belangrijkste taal. Ongeveer 35% van de bevolking spreekt ook nog een Berbertaal, de taal van de Berbers, ook wel Tamazight genoemd. Deze oorspronkelijke inwoners leven meestal in bergachtige gebieden in de noordelijke kustgebieden zoals Kabylië en de Aures, en in het zuiden van het land.

In 1980 werd het Arabisch de enige officiële taal in Algerije. Dit besluit veroorzaakte veel spanningen in het land. In 2002 werd dit beleid weer ongedaan gemaakt toen de president het Tamazight (Berbers) ook tot een nationale taal verklaarde. Naast het Arabisch en Berbers wordt ook veel Frans gesproken in Algerije.

Religie en godsdienstvrijheid

De Algerijnse grondwet bepaalt dat de islam de staatsgodsdienst van het land is Het grootste deel van de Algerijnen zijn aanhangers van het soennisme. Tijdens de Algerijnse Burgeroorlog was het land sterk verscheurd tussen de aanhangers van het FIS en de door Frankrijk gesteunde seculiere partijen.

Algerije kent geen godsdienstvrijheid. Zo riskeert eenieder die tracht een moslim te bekeren tot een andere godsdienst een gevangenisstraf van 2 tot 5 jaar en een boete van 500.000 tot 1.000.000 DZD. Deze wetgeving uit 2006 heeft geleid tot vervolging van christenen.

De katholieke gemeenschap is de belangrijkste religieuze minderheid. Ze heeft anno 2006 11.000 leden waarvan 110 priesters en 170 religieuzen. Het Aartsbisdom Algiers staat sinds 2008 onder leiding van aartsbisschop Ghaleb Bhader. De Basiliek van Algiers is de kathedrale kerk van Algerije. Het christendom werd vanaf de 17e eeuw in Algerije vooral verkondigd door de lazaristen. Aan hen werd het apostolisch gezag toevertrouwd tot de stichting van het bisdom in 1838. Tijdens de Franse koloniale periode telde de katholieke gemeenschap meerdere honderdduizenden leden, maar deze kwamen sinds de onafhankelijkheid in 1962 in de verdrukking. De moord op twaalf Kroaten op 14 december 1993, de moord op twee Spaanse zusters in Bab-el-Oued op 20 oktober 1994, de moord op vier witte paters in Tizi-Ouzou onder wie de Belg Charles Deckers, de ontvoering en moord van 7 trappisten van de gemeenschap van O.L. Vrouw van de Atlas in Tibhirine en de moord op bisschop Pierre Lucien Claverie in 1996 zijn hier een illustratie van. Algerije is tevens het land waar de Zalige Charles de Foucauld missioneerde in het begin van de 20e eeuw.

Zie ook: Geschiedenis van de Joden in Algerije

Politiek

Tegen de wens van de Fransen in Algerije in, verklaarde president Charles de Gaulle op 3 juli 1962 dat Algerije onafhankelijk mocht worden. Op 25 september 1962 werd officieel de republiek uitgeroepen.

Ahmed Ben Bella, de oprichter van het FLN, werd premier en een jaar later werd hij president.

Op 15 juni 1965 werd een staatsgreep gepleegd onder leiding van kolonel Houari Boumédienne en werd de democratie vervangen door een militaire dictatuur. Echter, na tien jaar geregeerd te hebben verklaarde Boumédienne dat er verkiezingen gehouden moesten worden. De nieuwe grondwet werd per referendum aangenomen in november 1976. Aangezien alleen FLN-leden mee mochten doen met de verkiezingen, werd Boumédienne eenvoudig tot president verkozen.

De verkiezingen van december 1991 werden gewonnen door het islamistische Front Islamique du Salut. De overwinning van het islamistische FIS kwam hard aan bij de gevestigde orde en bij Frankrijk, dat immers een seculiere staat is. Het leger pleegde een staatsgreep, waarna het FIS verboden werd en president Bendjedid, die hervormingen had toegezegd, werd afgezet. Zijn plaatsvervanger werd de onbuigzame Liamine Zéroual.

De Franse regering gaf haar steun aan het nieuwe bewind van Zeroual en in veel westerse media ging gejuich op omdat Algerije van het 'islamitische gevaar' gered was. Veel westerse media vonden dan ook dat ondanks de ondemocratische actie van het leger, Algerije voor de democratie gered was. De islamitische wereld reageerde geschokt op dit geval van dubbele moraal.

Verschillende aan deze partijen gelieerde groeperingen, zoals de Groupe Islamique Arme, grepen daarna naar de wapens waarmee een acht jaar durende guerrilla en terroristische oorlog tegen de staat begon. Vermoedelijk zijn bij deze oorlog rond de 120.000 personen om het leven gekomen.

Algerije wordt geregeerd conform de grondwet van 1976, die sindsdien talrijke herzieningen heeft ondergaan. De uitvoerende tak wordt geleid door de president, die algemeen voor een termijn van vijf jaar wordt gekozen. De eerste minister wordt benoemd door de president. Het tweekamerparlement bestaat uit de assemblage van 380 zetels en de 144 personen tellende zetelraad. Het rechtssysteem van Algerije is gebaseerd op Franse en islamitische wet.

Algerije is een republiek. Het parlement bestaat uit een nationale verzameling van 389 leden die voor 5 jaar worden gekozen, en een raad van de natie met 96 indirect gekozen en 48 door de president benoemde leden; elke 3 jaar wordt de helft van de leden gekozen. De president wordt elke 5 jaar rechtstreeks gekozen.

• Algerije kent algemeen stemrecht sinds 1962.
• De kiesleeftijd is 18 jaar.

• president: Abdelaziz Bouteflika (sinds april 1999)
• regeringsleider: Ahmed Ouyahia (sinds juni 2008)
• minister van buitenlandse zaken: Mourad Medelci
• partijen met zetelaantal (verkiezingen mei 2002):
  • FLN (Front de Libération Nationale) 199 van 389, nationaalraad 10 van 96 gekozen leden
  • RND (Rassemblement National Démocratique) 48 - 80
  • MRN (Mouvement de la Réforme Nationale; gematigd Islamitisch) 43 - 0
  • MSP (Mouvement de la Société de la Paix; gematigd Islamitisch) 38 - 2
  • PT (Parti des Travailleurs) 21 - 0
  • Overige partijen 11 - 4
  • Onafhankelijken 29 - 0

Zie ook:

• Lijst van presidenten van Algerije

Bestuurlijke indeling

Zie Provincies van Algerije voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Algerije is onderverdeeld in 48 provincies (wilayas), 553 districten (daïras) en 1541 gemeenten (baladiyahs).

Geografie

Satellietfoto Algerije

Landschap in het zuiden van Algerije

Bizarre rotsvorming in Zuid-Algerije

Algerije is ongeveer 57x groter dan Nederland (België: 78x). Het land grenst in het noorden aan de Middellandse Zee en de kustlijn is bijna 1.000 kilometer lang. Verder grenst het land aan Tunesië (965 km), Libië (982 km), Niger (956 km), Mali (1.376 km), Mauritanië (463 km)en Marokko (1.601 km).

Algerije valt in twee belangrijke geografische gebieden uiteen: het noordelijke gebied en het veel grotere Sahara- of zuidelijke gebied. Het noordelijke gebied, dat deel van de Maghreb uitmaakt, is samengesteld uit vier parallelle streken. Van noord naar zuid zijn dit:

• een smalle laaglandstrook (die met bergen wordt afgewisseld) langs de 970 km lange Mediterrane kustlijn;
• het Atlasgebergte (hoogste punt: 2.310 m) met een Mediterraan klimaat en een overvloedige vruchtbare grond;
• het dunbevolkte, semi-aride Chotts Plateau (gemiddelde hoogte 1.070 m), een aantal ondiepe zoute meren (chotts) is de leefomgeving van hoofdzakelijk schapen- en geitenherders;
• het Sahara Atlasgebergte, een reeks bergwaaiers (hoogste punt: 2.330 m). Dit laatste deelgebied is een semi-aride gebied en wordt voornamelijk gebruikt voor het weiden van vee.

Noord-Algerije wordt regelmatig onderworpen aan aardbevingen, die, zoals in 1954, 1980 en 2003, verwoestend en dodelijk kunnen zijn voor duizenden mensen.

Het dorre en zeer dunbevolkte Saharagebied heeft een gemiddelde hoogte van 460 m, maar bereikt grotere hoogten in de Ahaggar. in het zuiden ligt het hoogste punt van Algerije: Tahat (2.918 m). Het grootste deel van het gebied bestaat uit grind of rotsen en er is weinig vegetatie. Er zijn ook grote gebieden van zandduinen in het noorden en het oosten.

Klimaat

Algerije heeft een subtropisch klimaat aan de kust (milde, natte winters en hete droge zomers). De Hoge Plateaus tot aan de Sahara-Atlas hebben een steppeklimaat, met in de zomer kans op een hete en verstikkende sirocco vanuit de Sahara. Ten zuiden hiervan bevindt zich een woestijnklimaat. De woestijn is het heetst in de maand mei; de temperaturen kunnen dan oplopen tot 55 °C.

Gebergten

In Algerije zijn twee belangrijke gebergten:

• Atlasgebergte
• Ahaggar Gebergte

Rivieren

De rivier Chéliff, die in het Middellandse Zeegebied stroomt, is de grootste van de weinige permanente stromen die door het land stromen. De Chéliff is 700 kilometer lang. De Abiod is een rivier in het Auremassief. Geen van de rivieren is geschikt voor transport.

Oasen

De belangrijkste oasen zijn:

• Touggourt
• Biskra, Chenachane
• Tin Rerhoh

Steden

De hoofdstad van Algerije is: Algiers, dat ruim 1,5 miljoen inwoners telde in 1998 (met agglomeratie ruim 2 miljoen)

De tien grootste steden van Algerije zijn volgens de laatste volkstelling van 1998:

Plaats	Arabisch	Inwoners
Algiers	الجزائر	1.519.570
Oran	وهران	692.516
Constantine	قسنطينة	462.187
Annaba	عنابة	348.554
Batna	باتنة	242.514
Blida	البليدة	226.512
Sétif	سطيف	211.859
Sidi-bel-Abbès	سيدي بلعباس	180.260
Chlef	ولاية الشل	179.768
Biskra	بسكرة	170.956

Verdere steden zijn Bab Ezzouar, Tbessa, Djelfa, Skikda, Béjaïa, Tiaret, Tamanrasset, Ghardaia, Béchar, Tindouf en Tlemcen.

Cultuur

Tekening van een Algerijnse vrouw

Muziek

Zie ook:

• Lijst van Afrikaanse muzikanten
• Rai (muziek)

Literatuur

Enkele schrijvers uit Algerije zijn: Albert Camus, Mouloud Feraoun, Tahar Ouettar, Kateb Yacine, Rachid Mimouni, Assia Djebar, Ahlam Mosteghanemi, Yasmina Khadra en Maïssa Bey.

Een uitgever van met name romans en poëzie van Algerijnen in Algerije en erbuiten is Barzakh Editions.

Sport

Zie ook:

• Algerian Championnat National (voetbalcompetitie van Algerije)
• Algerije op de Olympische Spelen

Economie

In 1950 steunde de Algerijnse economie zwaar op de landbouw. Granen en de wijnbouw namen een belangrijke plaats in. In 1948 was het aandeel in de wereldwijde wijnproductie circa 7,5%. Vooral Europeanen waren actief in de wijnbouw. Andere landbouwproducten waren in die tijd, olijven, dadels, tabak en vlas. De veeteelt was belangrijk, de Algerijnen als nomaden en de Europeanen richtte zich meer op de fokkerij van trekdieren, varkens en de zuivelproductie. De bosbouw was bescheiden al had Algerije de grootste kurkbossen ter wereld. De mijnbouw was bescheiden, aardolie en aardgas waren nog niet aangeboord, maar ijzererts, fosfaat en steenkool werd gemijnd. De industrie was vooral gericht op de verwerking van de land- en mijnbouwproducten. De Algerijnse invoerrechten waren zeer hoog, maar voor Franse producten was een uitzondering gemaakt. Het aandeel van Frankrijk in de Algerijnse in- en uitvoer was ongeveer 75% in 1948.

Na het uitroepen van de onafhankelijkheid in 1962 kreeg de economische ontwikkeling hoge prioriteit. De verkoopopbrengst van aardolie en aardgas maakte dit financieel mogelijk mede omdat in 1971 de energiesector nagenoeg was genationaliseerd. De overheid gaf de voorkeur aan een centraal geleide economie met veel aandacht voor de ontwikkeling van de zware industrie. Dit beleid was niet succesvol en, met de economische ondergang van de voormalige USSR en de hoge economische groei in de Volksrepubliek China, streeft Algerije nu naar een gedeeltelijke vrijemarkteconomie.

De Algerijnse economie is zeer sterk afhankelijk van de productie van aardolie en aardgas. Het is de belangrijkste bron van inkomsten voor het land, het grootste exportproduct en levert een majeure bijdrage aan de inkomsten van de overheid. Sinds 2006 is het bruto binnenlands product (BBP) met zo'n 50% gestegen van USD 117 miljard naar USD 165 miljard, circa USD 4.000 per hoofd van de bevolking, in 2010. De ontwikkelling van de olieprijs heeft hierop een grote invloed, in 2008 bedroeg het BBP USD 171 miljard en daalde naar USD 138 miljard in 2009 door de dalende olieprijs. In 2009 bedroeg de totale exportopbrengst van Algerije USD 45 miljard, waarvan het aandeel van gas, olie en olieproducten bijna 98% was. Algerije geeft een fors en structureel overschot op de handelsbalans, nauwelijks buitenlandse schulden en hoge financiële reserves.

Energie

Algerijnse olie- en gasproductie in 1965-2010. Bron: BP

De zoektocht naar olie startte in de 50-er jaren. Algerije was nog een kolonie en Frankrijk wil zo snel als mogelijk minder afhankelijk worden van andere, met name Engelse en Amerikaanse, oliemaatschappijen. De overheid nam een leidende rol en richtte het staatsbedrijf Régie Autonome des Pétroles (RAP) op. In 1956 had RAP succes en boorde aardolie aan. De velden lagen ver van de kust en al het materieel en personeel moest met vrachtwagens vele honderden kilometers landinwaarts worden vervoerd. In 1958 werd de eerste olie geëxporteerd. Na het uitroepen van de Algerijnse onafhankelijkheid in 1962 maakte de nieuwe regering een plan om de opbrengst van olie en gas te gaan gebruiken voor de eigen economische ontwikkeling. Staatsenergiebedrijf Sonatrach werd opgericht en stapsgewijs verdwenen buitenlandse oliemaatschappijen van het toneel; in 1971 was de nationalisatie zo goed als afgerond. De energiesector in Algerije is geconcentreerd rond twee gigantische velden, namelijk het Hassi R'Mel-gasveld en het Hassi Messaoud olieveld. Een groot leidingnetwerk brengt de ruwe olie en gas naar exportterminals, raffinaderijen en fabrieken voor het maken van vloeibaar aardgas (LNG) aan de kust. Er zijn oliepijpleidingen naar de zeehavens van Arzew en Sukhayrah in Tunesië en exportleidingen voor aardgas tussen het Hassi R'Mel-gasveld en Italië en Spanje. Bijna de gehele exportopbrengst van Algerije komt van aardolie, olieproducten, aardgas en LNG; het aandeel van niet energieproducten is minder dan 2% van het totaal.

Andere grondstoffen die in het land worden geproduceerd zijn ijzererts en fosfaat en in mindere mate lood, uranium, zink, zout en steenkool. De ijzerertsmijnen bij Tébessa leveren voldoende grondstof voor de grote staalfabriek bij El-Hadjar. Bij Tindouf zijn ook grote voorkomens van ijzererts aangetroffen. De geïsoleerde locatie maakt exploitatie van dit erts echter oneconomisch.

Arbeidsmarkt

De beroepsbevolking schommelde in de jaren 2005-2009 tussen de 10 en 10,5 miljoen personen. Ongeveer 15% hiervan is actief in de landbouw, maar deze draagt duidelijk minder bij tot het BBP van het land dan de mijnbouw en productie. De staat speelt een belangrijke rol in de planning van de economie en bezit vele belangrijke industriële instellingen, waaronder de mijnbouw en de financiële sectoren. In de late jaren 90 vonden er wat privatiseringen plaats en kwam er meer openheid ten opzichte van buitenlandse investeringen. De overheid is veruit de grootste werkgever. In 2010 was 10% van de bevolking werkloos; onder de jongeren was dit tweemaal zo hoog.

Landbouw

De landbouw is geconcentreerd in de vruchtbare valleien en de bassins van het noorden en in de oasen van de Sahara. De belangrijkste gewassen zijn tarwe, gerst, haver, citrusvruchten, wijndruiven, olijven, tabak en vijgen. Algerije is ook een belangrijke producent van kurk. Er worden grote aantallen schapen, gevogelte, geiten en vee gefokt en er is een kleine visindustrie.

De belangrijkste vervaardigde producten van het land zijn verwerkt voedsel (in het bijzonder olijfolie), drank (vooral wijn), tabaksproducten, bouwmaterialen, chemische producten, metalen, textiel en kleding. Er is een beperkt spoor- en wegennetwerk, hoofdzakelijk in de noordelijke kuststrook.

Wijnbouw

Algerije was een belangrijke wijnproducent voor de onhankelijkheid. Veel Franse wijnboeren waren in het land actief en de productie bereikte jaarlijks circa 9 miljoen hectoliter. De wijnbouw was met name geconcenteerd in een smalle strook langs de kust, hoogstens 50 à 60 kilometer in het binnenland en alleen in bergachtiggebied. De - voornamelijk - rode wijn werd geëxporteerd naar Frankrijk en daar dikwijls gemengd met landwijnen met een laag alcoholgehalte. Na 1962 vertrokken veel wijnboeren, de wijnbouw ging over in staatshanden en de productie daalde fors. In 1989 werd nog maar 1 miljoen hectoliter geproduceerd en in 1999 nog slechts 360.000 hectoliter wijn. Het wijnbouwareaal daalde van 139.000 hectare naar 56.000 hectare over diezelfde periode van 10 jaar. De wijnbouw is tegenwoordig geconcentreerd rond de plaatsen Tlemcen en Médéa.

Buitenlandse handel

De laatste jaren zijn de jaarlijkse inkomens van de uitvoer van Algerije belangrijk hoger dan de kosten van invoer. Het land heeft al jaren een overschot op de handelsbalans en krijgt ook nog per saldo geld binnen van meer dan een miljoen Algerijnen die sinds de onafhankelijkheid naar Frankrijk zijn geëmigreerd. De belangrijkste invoerproducten waren machines, voedsel en dranken, grondstoffen, halffabrikaten en vervoerapparatuur. De belangrijkste handelspartners van Algerije zijn Frankrijk, Italië, de Verenigde Staten, Duitsland en Spanje.
Dankzij het overschot op de betalingsbalans was de buitenlandse schuld van het land minimaal en had het officiële financiële reserves van bijna USD 150 miljard per ultimo 2009, voldoende om voor drie jaar alle importen te financieren.

Internationaal

Algerije ligt in noordelijk Afrika en wordt samen met Marokko, Tunesië, Mauritanië en Libië tot de Maghreb-landen gerekend. Ze wordt verder gerekend tot de Arabische wereld en de MENA-regio.

Algerije heeft relaties met zowel de Europese Unie, met wie ze een associatie-overeenkomst heeft, als met de Arabische wereld. Tunesië is ook lid van de Arabische Liga en de Afrikaanse Unie. Door het koloniale verleden zijn de banden met Frankrijk sterk. Het land is lid van de volgende internationale organisaties:

• de Arabische Liga sinds 16 augustus 1962
• de Verenigde Naties sinds 8 oktober 1962
• de Organisatie van de Islamitische Conferentie sinds 1969
• de Organisatie van olie-exporterende landen sinds 1969
• de Unie van de Arabische Maghreb sinds 1989
• de Mediterrane Dialoog van de NAVO sinds maart 2000
• de Afrikaanse Unie sinds 9 juli 2002

Verder is Algerije observator bij de Wereldhandelsorganisatie.

Bekende Algerijnen

• Minister van buitenlandse zaken Mohamed Bedjaoui
• President Abdelaziz Bouteflika
• Regeringsleider Abdelaziz Belkhadem
• Zanger Khaled Hadj Brahim
• Rai-zanger Cheb Hasni

Bezienswaardigheden

• Sahara
• Tassili n'Ajjer
• Timgad

Zie ook:

• Monumenten op de Werelderfgoedlijst

Externe links

• (fr) Algeriesite
• (fr) Website El-Annabi
• (nl) Verslag van de Algerijnse verkiezingen van 1997

Mediabestanden

Zie de categorie Algeria van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden.

Bronnen, noten en/of referenties

Bronnen, noten en/of referenties:

Lijst van landen in Afrika

Algerije · Angola · Benin · Botswana · Burkina Faso · Burundi · Centraal-Afrikaanse Republiek · Comoren · Congo-Brazzaville · Congo-Kinshasa · Djibouti · Egypte · Equatoriaal-Guinea · Eritrea · Ethiopië · Gabon · Gambia · Ghana · Guinee · Guinee-Bissau · Ivoorkust · Kaapverdië · Kameroen · Kenia · Lesotho · Liberia · Libië · Madagaskar · Malawi · Mali · Mauritanië · Mauritius · Marokko · Mozambique · Namibië · Niger · Nigeria · Oeganda · Rwanda · Sao Tomé en Principe · Senegal · Seychellen · Sierra Leone · Somalië · Soedan · Swaziland · Tanzania · Tsjaad · Togo · Tunesië · Zambia · Zimbabwe · Zuid-Afrika · Zuid-Soedan Frans overzees departement: Mayotte · Réunion Overige gebieden: Sint-Helena, Ascension en Tristan da Cunha · Westelijke Sahara

27° 15' NB, 3° 27' OL