Mauritanië

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
République Islamique de Mauritanie
الجمهورية الإسلامية الموريتانية
al-Jumhūrīyah al-Islāmīyah al-Mūrītānīyah
Vlag van Mauritanië Wapen van Mauritanië
(Details) (Details)
Mauritanië
Basisgegevens
Officiële landstaal Arabisch, Frans (de facto)
Hoofdstad Nouakchott
Regeringsvorm parlementaire republiek
Staatshoofd President Mohamed Ould Abdel Aziz
Regeringsleider Premier Moulaye Ould Mohamed Laghdaf
Democratie-index 4,17 (hybride regime)
Religie islam (> 99 %)
christendom(< 1 %)[1]
Oppervlakte 1.030.700 km² [2] (-% water)
Inwoners 2.548.157 (2000)[3]
3.437.610 (2013)[4] (3,3/km² (2013))
Overige
Munteenheid Ouguiya (MRO)
UTC +0
Nationale feestdag 28 november
Web | Code | Tel. .mr | MRT | 222
Topografie
Mauritanië
Portaal  Portaalicoon   Landen & Volken
In Mauritanië ligt ook het natuurfenomeen de Richatstructuur

Mauritanië, officieel de Islamitische Republiek Mauritanië, is een land aan de westkust van Afrika, grenzend aan de Westelijke Sahara, Algerije, Mali, Senegal en de Atlantische Oceaan. Nouakchott is de hoofdstad en de grootste stad van het land.

Geschiedenis[bewerken]

De naam komt van Mauretania in de oudheid en de Romeinse tijd, alhoewel dat gebied toen op de noordkust van Afrika gesitueerd werd, zowat het huidige Marokko en Algerije.

Reeds in de 11e eeuw was het zuidelijker gelegen gebied dat nu Mauritanië heet islamitisch. De islamitische Moren maken thans twee derde uit van de bevolking, voornamelijk in het noorden. Zij hebben de zwarte bevolking in het zuiden lang als slaven behandeld en verhandeld. Pas in 1981 werd althans officieel de slavernij afgeschaft, waarmee Mauritanië de laatste slavenstaat ter wereld was. Strafbaar werd slavernij in Mauritanië pas in 2007.[5]

Mauritanië werd in 1902 veroverd door Frankrijk en ging deel uitmaken van het Franse-koloniale Rijk onder de naam Frans-West-Afrika. Het land werd onafhankelijk van Frankrijk op 28 november 1960. De eerste president was Moktar Ould Daddah.

Toen Spanje de toenmalige Spaanse Sahara in 1976 ontruimde, bezette Marokko het noordelijke en Mauritanië het zuidelijke deel. Door jarenlange strijd van de Polisario (guerrillabeweging) moest Mauritanië dit gebied opgeven. Meteen bezette Marokko ook dit zuidelijke deel.

Op 12 december 1984 kwam Maaouiya Ould Sid'Ahmed Taya, door een staatsgreep aan de macht. In 1992 lukte het hem na verkiezingen een meerderheid te behalen. In juni 2003 mislukte een poging tot staatsgreep tegen hem en in november van dat jaar werd hij herkozen voor zes jaar. Op 3 augustus 2005 werd hij afgezet in een militaire staatsgreep.

Taya stond sympathiek tegenover de Verenigde Staten. Mauritanië is een van de vier landen binnen de Arabische Liga die Israël erkennen. De andere zijn Egypte, Marokko en Jordanië. Op 6 maart 2009 is de Israëlische ambassade in Mauritanië echter gesloten nadat Mauritanië eerder zijn ambassadeur al had teruggeroepen vanwege het Conflict in de Gazastrook 2008-2009[6].

Militaire coup 2005[bewerken]

Op 3 augustus 2005 vond er een staatsgreep plaats. President Taya was op dat moment bij de begrafenis van koning Fahd in Saoedi-Arabië. De coupplegers, genaamd de Militaire Raad voor Gerechtigheid en Democratie benoemden hun leider kolonel Ely Ould Mohamed Vall tot president. Hij beloofde binnen twee jaar democratische verkiezingen. Op 7 augustus 2005 werd Sidi Hohamed Ould Boubacar benoemd tot overgangspremier. Ould Boubacar was ook eerste minister onder de verdreven president.

Op 26 maart 2007 werd Sidi Ould Sjeikh Abdallahi tot president verkozen bij vrij verlopen democratische verkiezingen.

Militaire coup 2008[bewerken]

President Abdallahi zocht toenadering tot islamitische fundamentalisten. Dit was tegen de zin van de legerleiding, maar ook tegen de wil van zijn eigen partij. In mei 2008 stelde een aantal parlementsleden van de regeringspartij zijn zetels ter beschikking. Toen de president op 6 augustus 2008 vier hoge officieren ontsloeg, greep het leger de macht en de president, de premier en de minister van Binnenlandse Zaken werden gevangengenomen.

Het hoofd van de presidentiële garde, generaal Mohamed Ould Abdel Aziz, had de leiding van de coup en werd voorzitter van een staatsraad.

Op 13 augustus werd de staatsraad weer ontbonden en werd Aziz benoemd tot president van de Republiek. Door een niet-militair en gerespecteerd politicus, de oud-ambassadeur in Brussel Moulaye Ould Mohamed Laghdaf, aan te stellen als premier hoopte de junta op bredere erkenning.

In een verklaring sprak driekwart van de leden van beide huizen van het parlement zijn steun uit aan het nieuwe staatshoofd. De coup werd onvermijdelijk genoemd omdat Abdallahi de grondwet zou hebben geschonden en autoritair zou hebben geregeerd.

Bestuurlijke indeling[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Regio's van Mauritanië voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Mauritanië is onderverdeeld in twaalf regio's.

Bevolking[bewerken]

Bevolkingsgroepen[bewerken]

Dertig procent van de bevolking is Moors, een mengeling van Arabieren en Berbers. Dertig procent hoort tot het zwarte deel van de bevolking. De overige veertig procent is een mengeling van Moren en zwarten.

Religie[bewerken]

Qua religie bestaat de bevolking praktisch voor honderd procent uit moslims[7]. Het land is sinds de oprichting in 1969 lid van de Organisatie van de Islamitische Conferentie (OIC).

Mauritanië kent geen godsdienstvrijheid. Zo kan volgens artikel 306 van het strafwetboek van Mauritanië elke moslim die zich bekeert tot een ander geloof tot de doodstraf veroordeeld worden als hij daarover niet binnen de drie dagen zijn berouw betuigt[8].

In het bisdom Bita was tot in de vijfde eeuw een bloeiende christelijke gemeenschap aanwezig. Thans is in de hoofdstad Nouakchott het katholieke bisdom gevestigd, dat in 1965 werd opgericht met bisschop Martin Albert Happe, P.A. sinds 1995 aan het hoofd. Dit bisdom ressorteert rechtstreeks onder de Heilige Stoel en telde 4500 katholieken (0,2 % van de bevolking) in 2004.

Armoede[bewerken]

Volgens het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties leeft in Mauritanië 46,3% van de bevolking onder de armoedegrens. [9]

Politiek[bewerken]

De politieke macht berust bij het Moorse deel van de bevolking, terwijl het zwarte deel van de bevolking als tweederangs burgers wordt behandeld. Pas in 1981 werd officieel de slavernij afgeschaft.

Mauritanië is een republiek en sinds 1991 worden verkiezingen gehouden waaraan meer partijen deel kunnen nemen. Dit werd per referendum besloten.

Sinds 1991 bestaan er in principe vrije verkiezingen. Maar de verkiezingen in 1992, 1997 en 2003 werden door de oppositie geboycot omdat die geen vertrouwen had in een eerlijk verloop ervan.

Er is een senaat en een parlement met 72 leden. Islamistische politieke partijen zijn bij wet verboden.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties