Galliërs

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De naam Galliërs is een oude term voor de volkeren die voor de inval van de Romeinen Europa ten westen van de Rijn bevolkten.

Verdeling van Gallië rond 54 v.Chr.

Omdat de meeste van deze stammen grotendeels Kelten waren, werden ze door de Romeinen ook Celtae genoemd. Daarvan zijn Gallatus en Gallus afgeleid. Het is echter ook mogelijk dat deze woorden hun stam hadden in het Keltische Galno (kracht of sterkte). In de andere Europese talen heten ze ook wel Gaul (Engels), Gaulois (Frans) en Galo (Spaans).

De Galliërs blonken uit in hun nieuwe landbouw-, wapen- en kunsttechnieken. Ze voerden ook regelmatig strijd tegen elkaar, want ze vormden geen politieke eenheid. Caesar schreef in zijn Commentarii de bello Gallico ook dat ze mensenoffers brachten, maar behalve vondsten van onder andere de Engelse Lindow man kan dit niet worden bevestigd. Ze hadden wel een godsdienst die werd bedreven door druïden, die ook een grote politieke en wettelijke macht kregen.

Stammen[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van Gallische volken voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Zie ook[bewerken]

Verder lezen[bewerken]