George Ayscue

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
George Ayscue

Admiraal Sir George Ayscue (ca 16161671) was een Engelse marine-officier die diende in de Engelse Burgeroorlog en de Engels-Nederlandse Oorlogen.

Vanaf 1648, dus tijdens de Engelse Burgeroorlog, diende hij als kapitein aan de zijde van de parlementgezinde 'roundheads' en voorkwam dat oorlogsvloot de kant koos van de 'cavaliers', de koningsgezinde partij. Hierna werd hij bevorderd tot "Generaal ter Zee". In 1651 diende hij met Robert Blake, een andere "Roundhead" zeegeneraal, bij de verovering van het laatste steunpunt van de Royalisten, de Scilly-eilanden. Later dat jaar veroverde hij Barbados en een aantal andere Engelse kolonies.

In de Eerste Engels-Nederlandse Oorlog werd hij verslagen door de Nederlandse vlootvoogd Michiel de Ruyter bij de Slag bij Plymouth. Hij werd van zijn bevel ontheven en ging in dienst van de Zweedse marine totdat hij na de Restauratie van Karel II kon terugkeren.

Tijdens de Tweede Engels-Nederlandse Oorlog was hij commandant van een smaldeel in de Slag bij Lowestoft in 1665. Tijdens de Vierdaagse Zeeslag in 1666 liep zijn vlaggenschip Prince Royal aan de grond op de Galloper Plaat en zag hij zich gedwongen zijn schip over te geven aan Cornelis Tromp. Hij verdiende daarmee de wat onfortuinlijke distinctie de enige Admiraal van de Royal Navy te zijn die zich ooit ter zee overgaf aan de vijand. Tijdens de rest van de oorlog werd hij gevangen gehouden op Slot Loevestein.