Giorgos Papandreou (1888-1968)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Giorgos Papandreou
Γεώργιος Α. Παπανδρέου.jpg
Geboren 13 februari 1888
Kalentzi, Griekenland
Overleden 1 november 1968
Athene, Griekenland
Politieke partij Unie van het Centrum
Partner Sofia Mineyko
Premier van Griekenland (3 periodes)
Aangetreden 26 april 1944
8 november 1963
19 februari 1964
Einde termijn 3 januari 1945
30 december 1963
15 juli 1965
Voorganger Sophoklis Venizelos
Stylianos Mavromichalis
Ioannis Paraskevopoulos
Opvolger Nikolaos Plastiras
Ioannis Paraskevopoulos
Georgios Athanasiadis-Novas
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Giorgos (George) Papandreou (Grieks: Γιώργος Παπανδρέου) (Kalentzi, 13 februari 1888Athene, 1 november 1968) was een Grieks liberaal politicus.

Papandreou studeerde rechten, economie en politiek en was sedert 1923 vele malen minister onder Venizelos. Tijdens de dictatuur van Metaxas (19361941) werd hij gedeporteerd.

Wegens verzetshandelingen werd hij in de Tweede Wereldoorlog door de Italiaanse bezetters gearresteerd. Papandreou kon echter ontsnappen naar Caïro, waar hij in oktober 1944 premier werd van een door de Britten geïnspireerd kabinet van nationale eenheid, dat na de bevrijding naar Griekenland kwam. Na problemen in december 1944 trad Papandreou af. Hij bleef echter wel tot 1952 deel uitmaken van verscheidene regeringen. In dat jaar begon voor hem een lange periode van oppositie.

In 1961 bundelde hij alle Griekse centrumpartijen tot de Unie van het Centrum (Enosis Kentrou), die in 1963 een stembusoverwinning behaalde. Om een parlementaire meerderheid te vormen vond Papandreou echter dat hij te veel afhankelijk zou zijn van de communisten, en schreef nieuwe verkiezingen uit, die hij glansrijk won in februari 1964. Door zijn uitdrukkelijke wens een aantal rechtse officieren uit het leger te verwijderen, kwam het in juli 1965 tot een ernstig meningsverschil met koning Constantijn II. Papandreou nam ontslag en dat was het begin van een langdurige regeringscrisis. In vele Griekse steden werden ten gunste van hem grote demonstraties gehouden. Na de staatsgreep van de kolonels in april 1967 werd Papandreou geïnterneerd, maar onder buitenlandse druk op 23 september 1967 vrijgelaten. Hij overleed enkele maanden later.

Papandreou ontving in 1965 een eredoctoraat van de Universiteit van Belgrado.