Hartspierweefsel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hartspierweefsel is dwarsgestreept, maar functioneert autonoom.

Het hartspierweefsel of myocard ontstaat tijdens de embryonale ontwikkeling uit het viscerale mesoderm. Hartspierweefsel heeft histologisch zowel eigenschappen van het dwarsgestreept spierweefsel als ook van het gladde spierweefsel. Het hartspierweefsel ligt tussen het endocard, de binnenste, en het pericard, de buitenste laag.

Dwarsgestreept en autonoom[bewerken]

Hartspierweefsel heeft een dwarse streping en ook de lengte van de sarcomeren komt overeen met dwarsgestreept spierweefsel. In tegenstelling tot dwarsgestreept spierweefsel heeft hartspierweefsel maar één tot twee kernen per cel. Zoals in glad spierweefsel liggen de kernen centraal in de cel. Een bijzonder kenmerk van hartspierweefsel zijn de intercalaire schijven. Deze schijven liggen loodrecht op de lengterichting van de verschillende hartspiervezels.

Hartspierweefsel bevat tot 35% mitochondriën wat de hoge energiebehoefte van dit weefsel weerspiegelt.

Het hartspierweefsel kan ontsteken en dan spreken we van myocarditis.