Hartspierweefsel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hartspierweefsel
Textus muscularis cardiacus
Hartspierweefsel is dwarsgestreept, maar functioneert autonoom.
Hartspierweefsel is dwarsgestreept, maar functioneert autonoom.
Portaal  Portaalicoon   Biologie

Het hartspierweefsel[1] of textus muscularis cardiacus[2] ontstaat tijdens de embryonale ontwikkeling uit het viscerale mesoderm. Hartspierweefsel heeft histologisch zowel eigenschappen van het dwarsgestreept spierweefsel als ook van het gladde spierweefsel. Het hartspierweefsel ligt tussen het endocard, de binnenste, en het pericard, de buitenste laag.

Dwarsgestreept en autonoom[bewerken]

Hartspierweefsel heeft een dwarse streping en ook de lengte van de sarcomeren komt overeen met dwarsgestreept spierweefsel. In tegenstelling tot dwarsgestreept spierweefsel heeft hartspierweefsel maar één tot twee kernen per cel. Zoals in glad spierweefsel liggen de kernen centraal in de cel. Een bijzonder kenmerk van hartspierweefsel zijn de intercalaire schijven. Deze schijven liggen loodrecht op de lengterichting van de verschillende hartspiervezels.

Hartspierweefsel bevat tot 35% mitochondriën wat de hoge energiebehoefte van dit weefsel weerspiegelt.

Het hartspierweefsel kan ontsteken en dan spreken we van myocarditis.

Literatuurverwijzingen[bewerken]

  1. Everdingen, J.J.E. van, Eerenbeemt, A.M.M. van den (2012). Pinkhof Geneeskundig woordenboek (12de druk). Houten: Bohn Stafleu Van Loghum.
  2. Federative International Committee on Anatomical Terminology (FICAT) (2005). Terminologia Histologica. International terms for human cytology and histology. Philadelphia/Baltimore/New York/London/Buenos Aires/Hong Kong/Sydney/Tokyo: Wolter Kluwers-Lippincott Williams & Wilkins.