Hendrik VII van Brunswijk-Lüneburg

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hendrik VII van Brunswijk-Lüneburg
1468-1532
HeinrichBraunschweigLüneburg.JPG
Hertog van Brunswijk-Lüneburg
Periode 1478/86-1520
Voorganger Frederik II
Opvolger Ernst I & Otto III
Vader Otto II van Brunswijk-Lüneburg
Moeder Anna van Nassau-Dillenburg
Dynastie Welfen

Hendrik VII van Brunswijk-Lüneburg (?, 15 september 1468 - Wienhausen, 19 februari 1532), bijgenaamd de Middelste, was een zoon van hertog Otto II van Brunswijk-Lüneburg (1438-1471) en Anna van Nassau-Dillenburg (1441-1514). Anna stamde uit het Nassau-Dillenburg, en was een tante van Willem I van Nassau-Dillenburg, de vader van Willem van Oranje.

In 1486 nam Hendrik ,als Hertog van Brunswijk-Lüneburg, het bestuur over van zijn moeder, die na het overlijden (1478) van zijn grootvader Frederik de Vrome het regentschap had waargenomen. Zijn regering werd vooral gekenmerkt door de strijd tussen de adel en de geestelijkheid van Hildesheim, waarbij Hendrik de zijde van de geestelijkheid had gekozen. Hendrik won weliswaar in de slag van Soltau, maar moest nadien, onder invloed van keizer Karel V, zwaar inbinden, nadat Hendrik de tegenstander van Karel had gesteund bij de koningsverkiezing. Hendrik werd verbannen, maar had zich in 1520 al teruggetrokken en het bestuur aan zijn oudste zonen overgelaten.

Hendrik is op 27 februari 1487 in Celle gehuwd met Margaretha, dochter van keurvorst Ernst van Saksen , en werd vader van:

  • Anna (1492-)
  • Elisabeth, gehuwd met Karel van Egmond (1467-1538), graaf van Gelre
  • Otto III (1495-1549)
  • Ernst I (1497-1546)
  • Apollonia (1499-1571)
  • Anna (1502-1568), gehuwd met hertog Barnimus XI van Pommeren (1501-1573)
  • Frans (1508-1549)