Instant messaging

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Instant messaging ("onmiddellijke berichtgeving" in het Nederlands), ook wel afgekort als IM, is een benaming voor technologieën waarbij het de bedoeling is dat berichten zo snel mogelijk worden overgebracht. Dit in tegenstelling tot e-mail waarbij de snelheid van overbrengen lang niet zo belangrijk is.

Voorbeelden van instant-messaging-netwerken met open protocollen zijn XMPP, Talk, Google Talk, Twitter en Xfire. Instant-messaging-netwerken met gesloten protocollen zijn Gadu-Gadu, ICQ, Windows Live Messenger, Yahoo! en AIM.

Software[bewerken]

Ieder protocol heeft z'n eigen software om er gebruik van te kunnen maken. Deze programma's zijn vaak eenzijdig en ondersteunen enkel dat ene protocol. Er is ook software beschikbaar van derden die meerdere protocollen tegelijkertijd ondersteunen:

Het is wel zo bij deze programma's van 'derden' dat ze achter de feiten aanlopen als het gaat om de updates van gesloten protocollen. De nieuwste mogelijkheden van de laatste Messenger worden vaak later of niet geïmplementeerd in een programma als Kopete of Pidgin. Sommige updates van gesloten protocollen hebben als bedoeld of onbedoeld effect dat alleen de officiële software er nog gebruik van kan maken.

De opbouw van deze programma's is vaak dezelfde. Het programma toont de contactenlijst van de gebruiker waarin hij alle mensen ziet waarmee hij kan communiceren. Deze mensen kunnen een status hebben als online, bezig of afwezig. Zo kan de gebruiker zien wie er beschikbaar is voor een gesprek.

De gegevens van gebruikers worden bij de meeste protocollen op de server(s) opgeslagen, bij Google Talk kunnen de gesprekken ook opgeslagen worden. De rechten op de tekst in gevoerde conversaties kunnen per protocol verschillen.

Sommige protocollen zijn in de laatste jaren uitgebreid met een internettelefoonfunctie, zoals Skype, een videochat-functie, online spelletjes, het delen van documenten en diverse andere mogelijkheden.

Zie ook[bewerken]