Intonatie (spraak)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nuvola single chevron right.svg Zie Intonatie (muziek) voor de andere betekenis van intonatie.

Intonatie is een prosodische eenheid in de fonetiek. Bedoeld wordt de toonhoogte die tijdens de spraak door "stembuiging" wordt verkregen. In tegenstelling tot tonen wordt intonatie niet gebruikt om woorden van elkaar te onderscheiden, wel kan het de betekenis van een zin benadrukken of verduidelijken. In veel talen is er een onderscheid in de intonatie van vragende zinnen en stellende zinnen. In het Hongaars is er een verschil tussen werkwoordelijke vraagzinnen die bevestigend of ontkennend beantwoord kunnen worden enerzijds en bijwoordelijke en voornaamwoordelijke vraagzinnen anderzijds.

Intonatie in de spraak wordt gezien als een vorm van lichaamstaal. We spreken hierbij ook wel van stemtaal of paralinguïstiek.

Functies[bewerken]

Alle gesproken talen gebruiken intonatie op een pragmatische wijze. Het kan bijvoorbeeld voor nadruk gebruikt worden, om verrassing of ironie aan te duiden of om een vraag te stellen. Toontalen zoals het Chinees gebruiken intonatie én tonen om onderscheid tussen woorden aan te brengen. Door intonatie kan men zijn attitude laten tonen; als de "mor" in goedemorgen met een hoog dalende toon uitgesproken wordt duidt dat meer enthousiasme aan dan een laag dalende toon. Ook kan een woord beklemtoond worden om aan te duiden dat het om nieuwe informatie gaat. Bijzinnen worden dikwijls met een lagere toon en een sneller tempo geuit. Intonatie kan er ook bij helpen om zinnen in kleinere eenheden te delen zodat ze gemakkelijker verstaan en onthouden kunnen worden.

Geplaatst op:
05-12-2009
Dit artikel is een beginnetje over taal. U wordt uitgenodigd op bewerken te klikken om uw kennis aan dit artikel toe te voegen. Bewerken