Intonatie (spraak)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nuvola single chevron right.svg Zie Intonatie (muziek) voor de andere betekenis van intonatie.

Intonatie is een prosodische eenheid in de fonetiek. Bedoeld wordt de toonhoogte die tijdens de spraak door "stembuiging" wordt verkregen. Met intonatie kan vaak de betekenis van een zin worden benadrukt of verduidelijkt. Ook kan een tweede boodschap worden meegegeven. In veel talen is er een onderscheid in de intonatie van vragende zinnen en stellende zinnen. In het Hongaars is er een verschil tussen werkwoordelijke vraagzinnen die bevestigend of ontkennend beantwoord kunnen worden enerzijds en bijwoordelijke en voornaamwoordelijke vraagzinnen anderzijds.

Intonatie in de spraak wordt gezien als een vorm van lichaamstaal. We spreken hierbij ook wel van stemtaal of paralinguïstiek.

In toontalen heeft intonatie tevens en distinctieve functie, wat wil zeggen dat het wordt gebruikt om homoniemen en homofonen van elkaar te onderscheiden.

Geplaatst op:
05-12-2009
Dit artikel is een beginnetje over taal. U wordt uitgenodigd op bewerken te klikken om uw kennis aan dit artikel toe te voegen. Crystal txt.png