Izaline Calister

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Izaline Calister
Pol’s Place For Jazz, Bergen op Zoom, 2009
Pol’s Place For Jazz, Bergen op Zoom, 2009
Algemene informatie
Bijnaam Koningin van de Antilliaanse Jazz[1]
Geboren 9 maart 1969
Geboorteplaats Curaçao
Land Vlag van Nederland Nederland
Werk
Jaren actief 2001-heden
Genre(s) Mengeling van jazz met traditionele Curaçaose muziek
Beroep Zangeres
Songwriter
Officiële website
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
(en) Last.fm-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Izaline Calister (Curaçao, 9 maart 1969) is een Curaçaos-Nederlands zangeres en liedschrijver in een mengeling van jazz met traditionele Curaçaose muziek.

Biografie[bewerken]

Tijdens haar kinderjaren en jeugd op Curaçao zong Calister in het kinderkoor Perlitas. In 1987 vertrok ze naar Nederland voor een studie bedrijfskunde en daarna studeerde ze verder aan het Prins Claus Conservatorium in Groningen. Ondertussen zong ze bij verschillende jazzformaties.[2]

Vervolgens kwam ze in 2000 met haar eerste soloalbum, Soño di un muhé (droom van een vrouw). Ondanks dat ze nog relatief onbekend was en het album in eigen beheer had uitgegeven, waren de kritieken van NRC en OOR bij haar presentatie lovend.[1]

Ze zingt aanvankelijk alleen in haar moedertaal, het Papiaments. Haar muziek bestaat uit ritmes van Curaçao, ballads en dance-songs die ze zelf heeft gecomponeerd of bewerkt.

Terwijl Nederland nog op het punt stond om haar te leren kennen, had Curaçao haar inmiddels ontdekt. Nog in het jaar van haar solodebuut, in 2000, werd gekroond tot Tumba Queen. Ook behaalde ze er al in de beginjaren verschillende nummer 1-hits. Ondertussen kwam ze in 2001 met een tweede cd in eigen beheer, Mariposa.[1]

In 2004 viel ze onder de aandacht van het Duitse muzieklabel Network Medien, dat twee albums van haar in veertig verschillende landen uitbracht, Krioyo (2004) en Kanta Hélelé (2006). Inmiddels is haar aanhang over de gehele wereld te vinden.[1]

Op 25 maart 2009 werd ze geëerd met een optreden en lovende kritieken tijdens de internationale dag ter herinnering aan de slachtoffers van de slavernij bij de Verenigde Naties in New York.[1] Ook ontving ze dit jaar - na twee maal genomineerd te zijn geweest - de door haar fel begeerde Edison in de categorie wereldmuziek.[3]

Calister heeft ook met andere artiesten opgetreden en maakte verschillende tournees door Nederland. Ze verscheen onder andere in 2011/12 in het programma Nomads, samen met de van oorsprong Braziliaanse Lilian Vieira en Molukse Julya Lo'ko. Tijdens hun optredens brachten ze muziek met een terugblik naar hun jeugd en carrières en zongen ze in het Papiaments, Maleis, Portugees, Nederlands, Engels en Spaans.[2]

In 2014 hield ze een tournee met Leoni Jansen waarin ze protestliederen centraal stelden die de wereld veranderden.[4]

Albums[bewerken]

  • 2000: Soño di un muhé
  • 2002: Mariposa
  • 2004: Krioyo
  • 2006: Kanta Hélele
  • 2009: Speransa
  • 2011: Di fiesta
  • 2012: Kandela

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b c d e Edison Jazz, Izaline Calister
  2. a b Muziekencyclopedie, biografie
  3. Nu.nl, Izaline Calister trotse winnares Edison Award, 20 oktober 2009
  4. Aankondigingen in bijvoorbeeld De Kleine Komedie, Baricade en Theater de Vest