Léon Bonnat

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Léon Bonnat: Zelfportret

Léon Joseph Florentin Bonnat (Bayonne, 20 juni 1833 - Monchy-Saint-Éloi, 8 september 1922) was een Frans kunstschilder. Zijn werk wordt gerekend tot het naturalisme, in de academische traditie.

Leven en werk[bewerken]

Bonnat werd geboren in Bayonne maar woonde tussen 1846 en 1853 in Madrid, waar zijn vader een boekhandel dreef, en waar hij leerling werd van de bekende kunstschilder Federico de Madrazo y Kuntz. Op zijn eenentwintigste ging hij naar Parijs en ging werken in de ateliers van Léon Cogniet en Hippolyte Delaroche. Van 1858 tot 1860 verbleef hij in Rome, waar hij onder andere Edgar Degas en Gustave Moreau leerde kennen. Later reisde hij ook naar Griekenland en het Midden-Oosten. Na zijn terugkeer naar Frankrijk begon hij te werken als leraar aan de École nationale supérieure des beaux-arts. Tot zijn leerlingen behoorden onder anderen Edvard Munch, Gustave Caillebotte, John Singer Sargent, Peder Severin Krøyer, Henri de Toulouse-Lautrec, Thomas Eakins, Alphonse Osbert, Erik Werenskiold, Raoul Dufy en Georges Braque.

Bonnat schilderde hij veel historische en religieuze werken in een academisch-naturalistische stijl, waarbij zijn Spaanse achtergrond duidelijk zichtbaar was, met name in het harmonieuze gebruik van coloriet. Een bekend voorbeeld is zijn "Gekruisigde Christus", dat vanwege zijn sterke expressie veel kritiek uitlokte.

Het meest bekend werd Bonnat door zijn portretten, vaak van beroemdheden als Adolphe Thiers, Victor Hugo en Jules Grévy. Kenmerkend is de energieke modellering van zijn figuren, de sterke plastiek en de karakteristieke tekening van de gezichten.

Bonnat stierf in 1922 te Monchy-Saint-Éloi, op 89-jarige leeftijd. Zijn werk bevindt zich in tal van grote musea, zoals het Louvre, de Hermitage, het Musée d'Orsay en het Metropolitan Museum of Art. In zijn geboorteplaats Bayonne staat het Musée Bonnat.

Galerij[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Chisholm, Hugh: Encyclopædia Britannica (11e editie). Cambridge University Press, 1911.

Externe links[bewerken]