Lemma van Riemann-Lebesgue

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het lemma van Riemann-Lebesgue stelt dat de integraal van een functie, zoals die hierboven, klein is. De integraal zal tot nul naderen als het aantal oscillaties toeneemt.

In de wiskundige analyse, een deelgebied van de wiskunde, is het lemma van Riemann-Lebesgue, vernoemd naar Bernhard Riemann en Henri Lebesgue, van belang in de harmonische- en asymptotische analyse.

Het lemma zegt dat de Fourier-transformatie of Laplace-transformatie van een L1-functie naar oneindig verdwijnt.

Externe link[bewerken]