MONU

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
MONU
Interior Urbanism (MONU cover October 20 2014).jpg
Oplage 3000 exemplaren per nummer
Eerste editie juni 2004
Land(en) Vlag van Nederland Nederland
Hoofdredacteur Bernd Upmeyer
Uitgeverij(en) Board Publishers
ISSN 1860-3211
Website
Portaal  Portaalicoon   Media

MONU is een Engelstalig tijdschrift over urbanisme dat twee maal per jaar verschijnt. Het magazine richt zich op de stad in bredere zin, en behandelt dus ook de politiek, economie, geografie, ecologie, sociale aspecten naast de structuur en fysieke architectuur. Architectuur is dus slechts een van de vele aandachtsgebieden van het magazine – onderwerpen die samengebracht kunnen worden onder de catch-all noemer "urbanisme". MONU wordt gemaakt in de stad Rotterdam, Nederland.[1] [2] Het tijdschrift verschijnt met regelmaat sinds juni 2004. MONU verwijst naar zichzelf als een onafhankelijke, non-conformistische, niche-publicatie die kritische artikelen, afbeeldingen, concepten, en theorieën van architecten, stedenbouwkundigen en theoretici uit de hele wereld over een bepaald onderwerp verzamelt.

Standpunten[bewerken]

MONU staat over het algemeen kritisch tegenover het feit dat stedelijke ruimten vaak alleen aan de wensen en dromen van een kapitaal krachtige minderheid voldoen, die voorbijgaan aan de behoeften van de meeste andere mensen. MONU bekritiseert de gevolgen van een financieel sterke elite, die vastgoedprojecten in steden enkel en alleen met het oog op haar commerciële verlangens ontwikkelt. (#12 in 2010[3])

Het tijdschrift verwerpt ook het gebrek aan belangstelling van architecten en stedenbouwkundigen in het enorme potentieel dat het bestaande stedelijke materiaal en onderwerpen, zoals stedelijke en architecturale restauratie, monumentenzorg, renovatie, herontwikkeling, stadsvernieuwing of adaptief hergebruik van oude gebouwen biedt, als maatschappelijk onverantwoord en economisch en cultureel onaanvaardbaar. (#14 in 2011[4])

Medewerkers[bewerken]

In het verleden droegen de volgende personen aan MONU bij.:[5]

Center for Urban Pedagogy (CUP), Reinier de Graaf (2004, MONU #1 - Paid Urbanism)
Thomas Sieverts (2005, MONU #2 – Middle Class Urbanism)
Joost Meuwissen (2005, MONU #3 – Political Urbanism)
Yoshiharu Tsukamoto (2006, MONU #4 – Denied Urbanism)
Loïc Wacquant, Eyal Weizman (2006, MONU #5 – Brutal Urbanism)
Supersudaca (2007, MONU #6 – Beautiful Urbanism)
Floris Alkemade (2007, MONU #7 – 2nd Rate Urbanism)
Joep van Lieshout, Teddy Cruz (2008, MONU #8 – Border Urbanism)
Owen Hatherley, Shumon Basar (2008, MONU #9 – Exotic Urbanism)
NL Architects, Kees Christiaanse (2009, MONU #10 – Holy Urbanism)
Gerd Hauser, OMA (2009, MONU #11 – Clean Urbanism)
Bjarke Ingels, MVRDV (2010, MONU #12 – Real Urbanism)
Hans Frei (2010, MONU #13 – Most Valuable Urbanism)
Rem Koolhaas, Adolfo Natalini, Beatriz Ramo (2011, MONU #14 – Editing Urbanism)
Wouter Vanstiphout, Thomas Ruff (2011, MONU #15 – Post-Ideological Urbanism)
Edward W. Soja, Mike Crang, Stephen Graham (2012, MONU #16 – Non-Urbanism)
Joel Garreau, Saskia Sassen, Kunlé Adeyemi (2012, MONU #17 – Next Urbanism)
Rainer Langhans, Atelier 5, Richard Sennett (2013, MONU #18 – Communal Urbanism)
Antoine Grumbach, Rogers Stirk Harbour + Partners, Office for Metropolitan Architecture (2013, MONU #19 – Greater Urbanism)
Bernardo Secchi, Edward Burtynsky, Bart Lootsma (2014, MONU #20 – Geographical Urbanism)
Winy Maas, Candida Höfer, Petra Blaisse (2014, MONU #21 – Interior Urbanism)

Noten[bewerken]

  1. "Locaties". Gevonden op 8 november 2011.
  2. "Kaarten". Gemeente Rotterdam. Gevonden op 8 november 2011.
  3. "MONU is algemeen kritisch". Gevonden op 5 december 2011.
  4. "MONU verwerpt". Gevonden op 5 december 2011.
  5. "Medewerkers in het verleden". Gevonden op 4 juni 2012.

Externe links[bewerken]