Masters Tournament 2011

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Masters Tournament 2011 (golf))
Ga naar: navigatie, zoeken

De Masters is een internationaal golftoernooi dat in 2011 plaatsvond van 7 tot 10 april, wederom op de Augusta National Golf Club. Het was de 75ste editie van het toernooi.

Officieel werden spelers voor dit toernooi uitgenodigd. Anno 2011 was dat afhankelijk van hun voormalige prestaties. Niet alle spelers die volgens een bepaalde categorie mochten meedoen, zouden de uitnodiging aannemen wegens ouderdom of ziekte.

Op het moment van het toernooi stonden vijf Europese spelers aan de top-6 van de wereldranglijst: 1 = Martin Kaymer, 2 = Lee Westwood, 4 = Luke Donald, 5 = Graeme McDowell en 6 = Paul Casey. Geen van hen had eerder de Masters gewonnen.

Verloop[bewerken]

Woensdag[bewerken]

Op de dag voor de Masters wordt sinds 1960 een par-3 toernooi gehouden. Er worden negen holes gespeeld. Er deden 100 spelers mee, waaronder Raymond Floyd, Tom Watson, Gary Playeren Arnold Palmer. Het is een gezelligheidstoernooi, spelers nemen vaak één van hun kinderen mee als caddie. Die krijgen dan ook een witte overall en groene pet, net als de caddies van het grote toernooi. Retief Goosen nam zijn 8-jarige zoon Leo mee als caddie. Luke Donald won het toernooi met -5, de neary ging naar Craig Stadler, die een hole-in-one op de eerste hole maakte.

Ronde 1[bewerken]

Arnold Palmer (81 jaar) en Jack Nicklaus (71 jaar) mochten het toernooi openen door van de eerste tee af te slaan.

De eerste birdie van deze Masters werd gemaakt door Sean O'Hair, waardoor hij na hole 3 aan de leiding stond. Ruim een uur later werd hij ingehaald door Ross Fisher, die op hole 8 zijn tweede birdie maakte, en door Retief Goosen, die met een eagle op hole 1 begon. Na negen holes stond Rory McIlroy, die nu zijn 10de Major speelt, met -4 op de 2de plaats achter Goosen. De derde plaats werd gedeeld door zes spelers. McIlroy kwam binnen met -7 en stond daarmee aan de leiding totdat Y E Yang op hole 16 ook op -7 kwam. Daarna maakte Yang echter nog twee bogeys. Alvaro Quiros eindigde met twee birdies, en deelt nu de eerste plaats. Hij speelt zijn 3de Masters maar miste in 2009 en 2010 de cut.

De winnaars van de laatste US amateurskampoenschappen worden vaak ingedeeld met beroemde spelers. Zo speelt Ricky Barnes met Tom Watson, David Chung met Sandy Lyle en Peter Uihlein met Phil Mickelson. David Chung, Hideki Matsuyama, Peter Uihlein waren de beste amateurs, zij maakten 72.

Ronde 2[bewerken]

Een aantal spelers die bovenin de wereldranglijst stonden, haalden niet het weekend. Ian Woosnam maakte +6 en +5, Martin Kaymer begon ook met +6 en maakte nu een ronde van 72. De Amerikaan Jason Day speelde een ronde van -8, destijds het toernooirecord, en steeg van de 51ste naar de 2de plaats.

Van de amateurs mocht alleen Matsuyama in het weekend nog meedoen, hij speelde 72-73. De cut wordt bepaald door de beste 44 spelers en ties en alle spelers die minder dan tien slagen achter de leider staan. Hij lag dit toernooi op +1, wat laag is voor de Masters. Er waren 49 professionals overgebleven voor het weekend.

Ronde 3[bewerken]

De eerste positie van de 21-jarige Rory McIlroy kwam niet in gevaar. Op hole 10 maakte hij zijn tweede bogey, daarna stond hij steeds minimaal drie slagen voor op nummer 2.

Ronde 4[bewerken]

Charl Schwartzel begon met een birdie op hole 1 en een eagle op hole 3 terwijl McIlroy op hole 1 een bogey maakte. Dit bracht beiden op -11. Vier holes voor hen speelde TIger Woods, die op holes 8 een eagle maakte en naar -10 ging. Na McIlroy's bogey op hole 5 stonden de drie leiders allen op -10.

Rory McIlroy stond na 9 holes op -10, vier spelers stonden op dat moment op -9: Luke Donald, Ángel Cabrera, KJ Choi en Tiger Woods. McIlroy verloor daarna in twee holes zeven slagen en eindigde op de 15de plaats. Op hole 10 kwam zijn afslag via enkele bomen in de tuin van de Butler Cabin, waar altijd de prijsuitreiking plaats vindt. Na hole 11 stonden de tranen in zijn ogen en was de droom voorbij. Na afloop zei hij dat hij er veel van had geleerd. Hij is nog net in de top-16 geëindigd en mag in 2012 weer meedoen.

Charl Schwartzel eindigde met vier birdies en won met -14 zijn eerste groene blazer. Matsuyama kreeg als beste amateur de zilveren trofee.

Naam Score R1 Stand Score R2 Totaal Stand Score R3 Totaal Stand Score R4 Totaal Stand
Vlag van Zuid-Afrika Charl Schwartzel 69
-3
T7
71
-1
-4
T12
68
-4
-8
T2
66
-6
-14
1
Vlag van Australië Jason Day 72
par
T51
64
-8
-8
2
72
par
-8
T2
68
-4
-12
T2
Vlag van Australië Adam Scott 72
par
T51
70
-2
-2
T20
67
-5
-7
T6
67
-5
-12
T2
Vlag van Verenigde Staten Tiger Woods 71
-1
T28
66
-6
-7
T3
74
+2
-5
T9
67
-5
-10
T4
Vlag van Australië Geoff Ogilvy 69
-3
T7
69
-3
-6
T5
73
+1
-5
T9
67
-5
-10
T4
Vlag van Engeland Luke Donald 72
par
T51
68
-4
-4
T12
69
-3
-7
T6
69
-3
-10
T4
Vlag van Argentinië Ángel Cabrera 71
-1
T28
70
-2
-3
T18
67
-5
-8
T2
71
-1
-9
T7
Vlag van Verenigde Staten Bo Van Pelt 73
+1
T67
69
-3
-2
T20
68
-4
-6
8
70
-2
-8
T8
Vlag van Zuid-Korea K J Choi 67
-5
T3
70
-2
-7
T3
71
-1
-8
T2
72
pqr
-8
T8
Vlag van Verenigde Staten Ryan Palmer 71
-1
T28
72
par
-1
T30
69
-3
-4
T19
70
-2
-5
T11
Vlag van Verenigde Staten Steve Stricker 72
par
T51
70
-2
-2
T20
71
-1
-3
T18
70
-2
-5
T11
Vlag van Italië Edoardo Molinari 74
+2
T71
70
-2
par
T37
69
-3
-3
T18
70
-2
-5
T11
Vlag van Engeland Lee Westwood 72
par
T51
67
-5
-5
T7
74
+2
-3
T18
70
-2
-5
T11
Vlag van Zuid-Afrika Trevor Immelman 69
-3
T7
73
+1
-2
T20
73
+1
-1
T30
69
-3
-4
T15
Vlag van Verenigde Staten Brandt Snedeker 69
-3
T7
71
-1
-4
T12
74
+2
-2
T24
70
-2
-4
T15
Vlag van Verenigde Staten Fred Couples 71
-1
T28
68
-4
-5
T7
72
par
-5
T9
73
+1
-4
T15
Vlag van Engeland Ross Fisher 69
-3
T7
71
-1
-4
T12
71
-1
-5
T9
73
+1
-4
T15
Vlag van Noord-Ierland Rory McIlroy 65 -7 T1
69
-3
-10
1
70
-2
-12
1
80
+8
- 4
T15
Vlag van Verenigde Staten Ricky Barnes 68
-4
T5
71
-1
-5
T7
75
+3
-2
T24
71
-1
-3
T20
Vlag van Zuid-Korea Y E Yang 67
-5
T3
72
par
-5
T7
73
+1
-4
T14
73
+1
-3
T20
Vlag van Verenigde Staten Jim Furyk 72
par
T51
68
-4
-4
T12
74
+2
-2
T24
72
par
-2
T24
Vlag van Verenigde Staten David Toms 72
par
T51
69
-3
-3
T18
73
+1
-2
T24
72
par
-2
T24
Vlag van Verenigde Staten Gary Woodland 69
-3
T7
73
+1
-2
T20
74
+2
par
T38
70
-2
-2
T24
Vlag van Spanje Alvaro Quiros 65 -7 T1
73
+1
-6
T5
75
+3
-3
T18
74
+2
-1
T27
Vlag van Verenigde Staten Phil Mickelson 70
-2
T24
72
par
-2
T20
71
-1
-3
T18
74
+2
-1
T27
Vlag van Japan Hideki Matsuyama (AM) 72
par
T51
73
+1
+1
T42
68
-4
-3
T18
74
+2
-1
T27
Vlag van Verenigde Staten Matt Kuchar 68
-4
T5
75
+3
-1
T30
69
-3
-4
T14
75
+3
-1
T27
Vlag van Spanje Sergio García 69
-3
T7
71
-1
-4
T12
75
+3
-1
T30
73
+1
par
T35
Vlag van Verenigde Staten Bubba Watson 73
+1
T67
71
-1
par
T37
67
-5
-5
T9
78
+6
+1
T38
Vlag van Verenigde Staten Rickie Fowler 70
-2
T24
69
-3
-5
T7
76
+4
-1
T30
74
+2
+1
T38
Vlag van Verenigde Staten Nick Watney 72
par
T51
72
par
par
T37
75
+3
+3
T46
71
-1
+4
46

Acht spelers die nooit eerder op de Masters hadden gespeeld, kwalificeerden zich voor het weekend, twaalf haalden de cut niet. De top-16 van dit jaar worden volgend jaar weer uitgenodigd.

De spelers[bewerken]

Voormalige winnaars

Laatste 5 winnaars US Open

Laatste 5 winnaars Brits Open

Laatste 5 winnaars US PGA

Laatste 3 winnaars Players Championship

Top-16 Masters 2010

Top-8 US Open 2010

Top-4 Brits Open 2010

Top-4 US PGA

Top-30 PGA Ranglijst 2010

Top-50 World Ranking 2010

PGA Tour winnaars na Masters '10

Spelers van Tour Championship 2010

Top-50 World Ranking op 3 april 2011

Laatste Winnaars US Amateur

Finalisten US Amateur

2010 winnaars:

Externe links[bewerken]