Nioboceendichloride
| Nioboceendichloride | ||||
| Structuurformule en molecuulmodel | ||||
| Structuurformule van nioboceendichloride | ||||
| Algemeen | ||||
| Molecuulformule (uitleg) |
C10H10Cl2Nb | |||
| IUPAC-naam | dichloorbis(η5-cyclopentadienyl)niobium | |||
| Molmassa | 294 g/mol | |||
| CAS-nummer | 12793-14-5 | |||
| Beschrijving | Bruine vaste stof | |||
| Vergelijkbaar met | titanoceendichloride, molybdenoceendichloride, vanadoceendichloride | |||
| Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen | ||||
|
|
||||
| H-zinnen | H315 - H319 - H335[1] | |||
| P-zinnen | P261 - P305+P351+P338[1] | |||
| Matig oplosbaar in | chloorkoolwaterstoffen | |||
|
||||
Nioboceendichloride is een organometaalverbinding met als brutoformule (C5H5)2NbCl2. Deze bruine en paramagnetische vaste stof wordt gebruikt als precursor voor de synthese van anderer organoniobiumverbindingen. De verbinding heeft een pseudo-tetraëdrische structuur met twee cyclopentadiënyl- en twee chloor-liganden aan het metaal gekoppeld. Een verwante verbinding is titanoceendichloride.
Nioboceendichloride is voor het eerst beschreven door Geoffrey Wilkinson.[2] De stof is onderzocht op mogelijke anti-tumor-eigenschappen.[3]
Synthese [bewerken]
Nioboceendichloride wordt gesynthetiseerd in een uit meerdere stappen bestaande synthese uit niobium(V)chloride en cyclopentadienylnatrium:[4]
Pseudo-tetraëdrische structuur [bewerken]
De structuur van deze verbinding wordt als pseudo-tetraëdrisch beschreven, omdat er vanuit het metaal gezien vier liganden naar de hoekpunten van een tetraëder geplaatst liggen. De cyclopentadiënyl-liganden zijn echter tridentate liganden.
Bronnen, noten en/of referenties
|

![\mathrm{2\ (C_5H_5)_4Nb\ +\ 4\ HCl\ +\ O_2\longrightarrow\ 2\ [((C_5H_5)_2NbCl)_2O]Cl_2\ +\ 4\ C_5H_6}](http://upload.wikimedia.org/math/b/e/e/bee249990b75d4e5ff5901e106831a40.png)
