Numerieke apertuur

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nuvola single chevron right.svg Het begrip numerieke apertuur moet niet verward worden met de Apertuur.
Verbeelding van Numerieke apertuur

De numerieke apertuur (AN) van een microscoopobjectief is een dimensieloos getal dat aangeeft onder welke uiterste hoeken licht opgevangen of uitgestraald wordt.

Algemeen[bewerken]

Meestal wordt de numerieke apertuur gedefinieerd als (1973, Ernst Abbe):

A_\mathrm{N} = n \sin \theta\;

Met

  • n de brekingsindex van het medium waarin de lens zich bevindt (1,0 voor lucht, 1,33 voor water, 1,56 voor olie)
  • θ de grootste invalshoek ten opzichte van de normaal (loodrechte door het lensoppervlak)

Belang[bewerken]

Deze waarde bepaalt het scheidend vermogen van de lens (resolutie):

\mathrm{d} = \frac{1,22\lambda}{2 n \sin \theta}

Met

  • λ de golflengte van het gebruikte licht.

Voorbeelden[bewerken]

In lucht wordt AN dus nooit groter dan 1.

  • droog (lucht): AN = 1 x sin 72° = 0,95

Door gebruik te maken van immersie-olie kan dit wel.

Hierbij volstaat dus een minder sterke lens.