Nuovo cinema Paradiso

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Nuovo cinema Paradiso (1988) is een Italiaanse film, geschreven en geregisseerd door Giuseppe Tornatore. Hij heette oorspronkelijk "Cinema Paradiso" en was enkel te zien in Frankrijk, Spanje, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten.

Hij was oorspronkelijk gemaakt in Italië om 155 minuten te duren, maar door negatieve reacties werd hij ingekort tot 123 minuten. Het werd een internationaal succes. De internationale, verkorte versie won de speciale juryprijs op het Filmfestival van Cannes in 1989 én de Oscar voor de Beste Buitenlandse Film. In 2002 werd de onverkorte 173-minuten durende versie vrijgegeven op dvd, met de naam: Cinema Paradiso: The New Version.

De hoofdrollen worden vertolkt door Jacques Perrin, Philippe Noiret, Leopoldo Trieste, Marco Leonardi, Agnese Nano en Salvatore Cascio. De productie werd gedaan door Franco Cristaldi en Giovanna Romagnoli, en de muziek was van de hand van Ennio Morricone.

Cinema Paradiso was een groot succes en wordt door sommigen gezien als een oerklassieker. Vooral de scene met de montages aan het einde van de film is wereldberoemd.

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

De film vertelt, met behulp van flashbacks, het verhaal van de terugkeer van de beroemde regisseur "Salvatore" naar zijn geboortedorp om de begrafenis van zijn oude vriend "Alfredo", die de projector van de Cinema Paradiso bediende, bij te wonen. Alfredo had steeds als vaderfiguur voor Salvatore gediend.

De film wisselt sentimentaliteit af met komedie, en nostalgie met pragmatisme. Het toont de problemen van het opgroeien naar volwassenheid, en nostalgie naar de kindertijd. Cinema Paradiso is ook een hulde aan de film; als projecteur ontwikkelt Salvatore een liefde voor films.

Een beroemde filmregisseur keert terug naar zijn geboortedorp voor het eerst in 30 jaar. Hij denkt terug aan de Cinema Paradiso, waar Alfredo, de projecteur, hem zijn liefde voor de film heeft bijgebracht. Hij denkt ook terug aan zijn jeugdliefde, Elena, die door haar vader gedwongen werd Salvatore (Toto) te verlaten. In de versie van 123 minuten ziet ze hem nooit meer terug, in de versie van 154 minuten komen ze elkaar weer tegen, allebei oud en grijs. Terwijl ze praten, blijkt dat het Alfredo was die er voor gezorgd heeft dat ze wegging, zodat Salvatore zijn dromen zou kunnen volgen. Uiteindelijk bedrijven ze de liefde in een auto, waar Toto de relatie terug wil starten, maar Elena vertelt hem dat dat onmogelijk is.

De film eindigt met een filmspoel die Salvatore erft van Alfredo, die bestaat uit stukjes die uit films geknipt waren (gecensoreerd door de priester). De stukjes zijn kussen uit elke film die in Cinema Paradiso gespeeld heeft, hetgeen de tranen in Salvatore's ogen brengt.

Rolverdeling[bewerken]