Overblijvende ossentong

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Overblijvende ossentong
Overblijvende ossentong Pentaglottis sempervirens closeup.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Plantae (Planten)
Stam: Embryophyta (Landplanten)
Klasse: Spermatopsida (Zaadplanten)
Clade: Bedektzadigen
Clade: 'nieuwe' Tweezaadlobbigen
Clade: Lamiiden
Orde: Boraginales
Familie: Boraginaceae (Ruwbladigenfamilie)
Geslacht: Pentaglottis
Soort
Pentaglottis sempervirens
(L.) L.H.Bailey (1949)
Overblijvende ossentong
Portaal  Portaalicoon   Biologie

De Overblijvende ossentong (Pentaglottis sempervirens, synoniem: Anchusa sempervirens) is de enige soort uit het geslacht Pentaglottis in de ruwbladigenfamilie (Boraginaceae). Een vroegere naam is groene ossentong.

De plant komt oorspronkelijk uit Zuidwest-Europa en Klein-Azië en wordt in België en Nederland als sierplant in tuinen gekweekt van waaruit ze af en toe verwildert: in het wild is ze zeer zeldzaam. In Groot-Brittannië komt de plant alleen in het zuiden voor. De soort is ook in Noord-Amerika ingevoerd.

Het is een 30-100 cm hoge vaste stinsenplant. De bladeren zijn eirond tot eirond-lancetvormig, waarvan de bovenste zittend zijn en de onderste lang gesteeld. De bloeitijd loopt van april tot juli in Noordwest-Europa, maar in het Middellandse Zeegebied kan de plant tot september in bloei worden aangetroffen. De alleenstaande, blauwe, bijna stervormige, 0,8-1,5 cm grote bloemen hebben een witte keel.

Namen in andere talen[bewerken]

De namen in andere talen kunnen vaak eenvoudig worden opgezocht met de interwiki-links.

  • Duits: Grüne Ochsenzunge
  • Engels: Green alkanet
  • Frans: Buglosse toujours verte

Externe link[bewerken]