Refractiechirurgie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.

Refractiechirurgie is een ambulante medische behandeling om het gezichtsvermogen van brildragers te verbeteren door het hoornvlies met een computergestuurde laserstraal dunner te maken. Hierbij verandert de kromming van het hoornvlies en daardoor ook de lichtbreking en de lenswerking van het oog. Ooglaseren is een populaire benaming voor deze behandeling.

Bij oogafwijkingen van +6 tot -6 dioptrie kan veelal een verbetering tot +/- 1 dioptrie of zelfs tot 0 dioptrie worden bereikt. Bij grotere oogafwijkingen kan niet tot 0 worden gecorrigeerd omdat het hoornvlies dan te dun wordt.

De meest uitgevoerde behandeling is de behandeling waarbij als voorbereiding op de eigenlijke operatie eerst met behulp van een laser het hoornvliesepitheel wordt los gemaakt. Nadat het huidflapje opzij wordt geklapt, volgt de eigenlijke behandeling waarna de huidflap weer wordt teruggeklapt. Deze groeit gewoonlijk vanzelf weer vast. Gewoonlijk zijn de resultaten van de behandeling na enige weken stabiel.

Refractiechirurgie wordt uitgevoerd in gespecialiseerde oogklinieken of ziekenhuizen.

Refractiechirurgie is in gebruik gekomen in de jaren tachtig en sindsdien zijn de technische details meermaals veranderd. Tegenwoordig is de kans op complicaties tijdens en kort na de behandeling met 0,5 tot 1% gering.

Mechanisme[bewerken]

Het oog is min of meer bolvormig doordat het een vloeistof onder druk bevat in een elastisch membraan. Aan de voorkant van het oog bevindt zich het hoornvlies. Wanneer de dikte hiervan veranderd wordt, bijvoorbeeld bij refractiechirurgie, maar ook bij de oude techniek van de keratotomie, zal het oog door de druk van binnen uit van vorm veranderen.

De belangrijkste lichtbrekende functie van het oog, namelijk de kromming van het hoornvlies, wordt zodoende beïnvloed. De ooglens zelf heeft vooral de taak te accommoderen, dat wil zeggen kleine aanpassingen in de lichtbreking te veroorzaken om het oog op een bepaalde afstand te focussen.

Lasertechniek[bewerken]

De gebruikte laser straalt met ultraviolet licht. Dit wordt al in de bovenste laag van het hoornvlies volledig geabsorbeerd en veroorzaakt zoveel warmte, dat het hoornvlies ter plekke verdampt. De korte duur van de lichtimpuls maakt het mogelijk de hoeveelheid verwijderd weefsel precies te controleren.

Risico's[bewerken]

  • Het zien van contrasten kan na een ingreep aan het hoornvlies verminderd zijn. De patiënt ziet lichtkransen rondom heldere lichtbronnen zoals bijvoorbeeld autolichten in het donker.
  • Het gevoel van "droge ogen", Keratoconjunctivitis sicca, kan tot enkele maanden na de operatie aanhouden.
  • De epitheelflap groeit niet goed terug: met de moderne technieken is dit risico kleiner geworden, maar niet verdwenen.
  • Het overgebleven hoornvlies is niet meer sterk genoeg en buigt te sterk naar buiten. Dit treedt vooral op als men probeert te grote oogafwijkingen naar nul te corrigeren.
  • Infecties

Andere en aanvullende technieken[bewerken]

Bij de keratomie worden in het hoornvlies kleine sneetjes aangebracht om de kromming te veranderen. Deze techniek geldt als verouderd.

In de voorste oogkamer, voor de eigen ooglens, kan een lensje geïmplanteerd worden als de ruimte het bij de individuele patiënt toelaat. Als er toch al sprake is van beginnende cataract, kan de eigen ooglens compleet vervangen worden door een kunstlens met een aangepaste dioptriecorrectie. Oogaccommodatie (scherpstellen) is dan echter niet meer mogelijk, zodat een leesbril, bifocale bril of multifocale bril nodig is.