Sony/Philips Digital Interface

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
TOSLINK connector
75 ohm coax kabel met BNC-naar-RCA adapter.

S/PDIF of S/P-DIF staat voor Sony/Philips Digital Interface Format, ook wel IEC 958 type II genoemd en maakt deel uit van de IEC-60958-standaard. Dit is een collectie van hardware en low-level protocolspecificaties voor het transporteren van digitale stereo PCM-signalen tussen verschillende apparaten en stereocomponenten.

S/P-DIF is de consumentenversie van de standaard die ook wel bekend is als AES/EBU. Deze standaard voorziet in kleine veranderingen in het gebruikte protocol en kan gebruikt worden in combinatie met goedkopere hardware.

Toepassingen[bewerken]

S/PDIF wordt hoofdzakelijk gebruikt in combinatie met cd-spelers en dvd-spelers die cd's afspelen, maar is ook gangbaar geworden bij andere audiocomponenten zoals MiniDiscs en geluidskaarten in computers. S/PDIF is ook populair in auto-audiosystemen, waar een grote hoeveelheid kabels vervangen kan worden door een enkele glasvezelkabel. Het voordeel van optische datatransmissie is dat deze immuun is voor elektrische stoorsignalen.

Een andere veelgebruikte toepassing van de S/PDIF-interface is het transporteren van gecomprimeerde digitale audio zoals gedefinieerd in de standaard IEC 61937. Deze modus wordt gebruikt om een dvd-speler aan een home theater-receiver te verbinden die Dolby Digital of DTS surround sound ondersteunt.

Hardwarespecificaties[bewerken]

De "S/PDIF"-specificatie staat verschillende typen kabels en connectors toe. De elektrische kabels worden meestal aangeduid met "coaxiaal" en "RCA-connector". De optische variant wordt meestal "optisch" of "TOSLINK" genoemd, maar soms ook EIAJ optisch. Er bestaan converters om een elektrische RCA S/PDIF-connector om te zetten naar TOSLINK en vice versa, echter meestal maar in één richting. Alle converters vereisen een externe voeding. De optische versie is toepasbaar in brede variëteit van applicaties door z'n immuniteit voor elektrische stoorsignalen.

S/PDIF is ontwikkeld van een standaard die gebruikt wordt in het gebied van de professionele audio, ook wel bekend als AES/EBU welke gebruikt wordt bij de systemen met digitale audio tape (dat) en voor datatransmissie in professionele studio-opnamen. S/PDIF is identiek op protocolniveau, maar de connectors zijn gewijzigd van XLR naar, of de elektrische coaxiale RCA-connector of de optische TOSLINK connector. Beide zijn goedkoper en makkelijker in gebruik dan de XLR-connector. De kabel is ook gewijzigd van een kabel met een impedantie van 110 Ω (Ohm) met gebalanceerde twisted pair in de al reeds meer gangbare en dus goedkopere 75 Ω-coaxiale kabel in combinatie met de RCA-connector in plaats van de "F"-connector zoals gebruikelijk bij kabeltelevisie. S/PDIF is, in alle opzichten, een consumentenversie van het AES/EBU-formaat.

Belangrijkste verschillende tussen AES / EBU en SPDIF
  AES/EBU SPDIF
Bekabeling 110 Ω afgeschermde twisted pair of 75 Ω coaxiaal 75 Ω coaxiaal of glasvezel
Connector 3 pin-XLR, 25 Pin-D-subminiatuur, BNC RCA, BNC, of Toslink
Signaalniveau 3 tot 10 V 0.5 tot 1 V
Modulatie Biphase Mark Code Biphase Mark Code
Subcode informatie ASCII ID tekst SCMS kopieerbeveiligingsinfo
Max. Resolutie 24 bits 20 bits (24 bit optioneel)

Protocolspecificaties[bewerken]

S/PDIF wordt gebruikt om digitale signalen te versturen in verschillende formaten. De meest gebruikte formaten zijn het 48kHz-formaat dat bij digitale audio tape wordt gebruikt en het 44,1kHz-formaat dat wordt gebruikt voor cd-audio. Om zoveel mogelijk systemen (waaronder de voorgaande twee) te kunnen ondersteunen heeft het formaat geen gedefinieerde datarate. In plaats daarvan wordt de data verstuurd door middel van Biphase Mark Code, welke één of twee overgangen heeft per bit, zodat de originele word clock van het signaal kan worden afgetrokken.

S/P-DIF is bedoeld voor het verzenden van 20 bit-audiostromen plus ander gerelateerde informatie. De bitgrootte kan worden verlaagd tot 16 bits door het toevoegen van voorloopnullen of tot 24 bits door de extra informatie na te sturen.

Het low-level protocol is bijna hetzelfde zoals bij de AES/EBU-standaard en wordt beschreven in het AES/EBU-artikel. Het enige verschil is het "kanaalstatusbit".

De kanaalstatusbit in de S/P-DIF[bewerken]

Er is één kanaalstatusbit in elke subframe, waarbij elk audioblok een 192 bits lang is. Dit betekent dat er 192/8 = 24 bytes beschikbaar zijn in elk audioblok. De betekenis van het kanaalstatusbit is compleet verschillend bij AES/EBU en de S/P-DIF.

Bij de SPDIF is het 192 bit-woord verdeeld in 12 woorden van elk 16 bits. De eerste 6 bits van het eerste woord vormen een controlecode. De betekenis van de bits in het controlecode zijn weergegeven in onderstaande tabel:

Betekenis van het controlecode in SPDIF
bit num. if not set means: if set means:
0 consument professioneel
1 normaal gecomprimeerde data
2 kopiëren niet toegestaan kopiëren toegestaan
3 2 kanalen 4 kanalen
4 - -
5 no pre-emphasis pre-emphasis

Overige informatie[bewerken]

S/PDIF is gedefinieerd in de internationale standaard IEC 60958-3.

S/PDIF is beschermd door het volgende patent: EP000000811295B1.

"Wireless S/PDIF"[bewerken]

Hoewel S/PDIF via coax in principe niet geschikt is voor transport over lange afstanden, is er toch een -zij het niet officiële- manier om het signaal draadloos te versturen, door gebruik te maken van een zogenoemde remote tv-zender/ontvanger (meestal werkend op 2,4 GHz), die normaal gebruikt worden om signaal van de ene televisie binnenshuis naar de andere te versturen. In dit geval wordt de coaxplug van de signaalgever in de video-ingang van de zender gestopt en wordt bij de hifi-installatie de video-uitgang van de ontvanger verbonden met de coaxingang van de versterker.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]