Toccata

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Openingsmaten van de beroemde Toccata BWV 565 van Bach

De toccata (van het Italiaanse woord toccare: "aanraken") is een virtuoze, fantasie-achtige instrumentale compositie zonder vaste vorm. De bekendste toccata's komen uit de orgelliteratuur, en ontstonden in de vroege Barok. Met een Toccata konden musici doorgaans ook de mogelijkheden van een instrument uitproberen, omdat veel Toccata's van de extremen in dynamiek, snelheid en ambitus van het instrument gebruikmaakten.

Tot in de 18e eeuw werd met deze naam de baspartij in een compositie voor trompetten aangeduid. Sinds de 19e eeuw wordt er een virtuoos pianostuk mee bedoeld dat erg lijkt op een Perpetuum mobile.

Bekende orgeltoccata's zijn die van Johann Sebastian Bach (Toccata BWV 565); Léon Boëllmann (toccata uit de Suite Gothique) en Charles–Marie Widor (toccata uit de 5e orgelsymfonie).